Καλημέρα!...

Είναι ωραίο, να ξυπνάς με κέφια, να έχεις ωραία διάθεση, και να διατηρείται αυτή κατά τη διάρκεια της μέρας σου..Να μην πέφτεις πάνω σε 1000-2 ανεγκέφαλους στο δρόμο, να έρχεσαι χαλαρός στη δουλειά σου,και να προσπαθείς να διατηρήσεις το κλίμα αυτό μέχρι τις 4.30 που θα την κάνεις για απογευματινή τσάρκα!
Είναι όμορφο το φθινόπωρο, αν έτσι το δεις! Αν δεν το αφήσεις να σε πάρει από κάτω με σκέψεις τύπου "έφυγε το καλοκαίρι,πάαααει"! Αρκεί να του χαμογελάσεις, και να δεις τα θετικά που κρύβει! Μου αρέσει να φοράω τις μακρυμάνικες "φθινοπωρινές" μπλουζίτσες μου, να πιάνει σιγά σιγά το κρύο, και να αρχίσω να σχεδιάζω το χειμώνα που μας έρχεται (με τον Πίκο μαζί, αυτή τη φορά!..)
Σας εύχομαι λοιπόν να έχετε μία όμορφη υπόλοιπη βδομάδα, και να χαμογελάτε πάντα!:)

Συγχαρητήρια!

Εδώ και 3 περίπου βδομάδες, ξεκινώντας από το δωμάτιό μας στις διακοπές στην Κρήτη, στο μπαλκόνι λίγο πριν την αναχώρηση για τη θάλασσα, στην καφετέρια στην πλατεία των Χανίων, στην τηλεόραση στη "Γοργόνα" beach-bar δίπλα στη θάλασσα, στο hands-free στην ταβέρνα "Ξύλινο" του Πολυδενδρίου, στην οθόνη του "Ανθού Κηφισιάς" δίπλα στα διόδια Καπανδριτίου, στο ραδιόφωνο στο γραφείο, στο laptop με το exclusively αγορασμένο tv-tuner, στην οθόνη που συνδέσαμε πάνω του την Μεγάλη Παρασκευή 1η Σεπτέμβρη στη VF, και στο σπίτι μου χτες το μεσημεράκι, μία ομάδα, 12 παιδιά, ένα ολόκληρο επιτελείο με αρχηγό έναν Δράκο, από του "διαόλου τη μάνα", γέμιζαν τις καρδιές μας με χαρά, με όνειρα, με ελπίδες, ότι αυτή η μικρή χώρα, μπορεί να φτάσει ψηλά, και να αποδείξει την αξία και τους χαρακτήρες των παικτών της.
Η Εθνική Ελλάδος, με παιδιά από 20-21 ετών μόνο, πέρασε 3 μοναδικές και εξαντλητικές βδομάδες, προσπαθώντας να κάνει όλους τους Έλληνες περήφανους, βήμα-βήμα, αγώνα-αγώνα!
Και τα κατάφερε!
Κατάφερε να συντρίψει τον αλαζονισμό των υπερ-παικτών της Αμερικής, να σταθεί άξια απέναντι σε σημαντικούς αντιπάλους, να λάβει τα συγχαρητήρια του παγκόσμιου αθλητικού (και όχι μόνο) τύπου, να μας κάνει να πανηγυρίσουμε και να βγούμε στους δρόμους για την τεράστια επιτυχία της.
Μπροστά σε όλα αυτά, μόνο μία φράση μπορεί να ειπωθεί για όλους εκείνους χαιρέκακα λένε ότι "τη φάγαμε και ησυχάσαμε", εκείνους που αν η Εθνική Ποδοσφαίρου είχε καταφέρει να φτάσει σε αντίστοιχη θέση στο Mundial θα έσκιζαν τα ρούχα τους από τα πανηγύρια, ενώ τώρα υποστηρίζουν ότι "μόνο η 1η θέση έχει σημασία, οπότε μην τρελλαίνεστε" : Ντροπή Σας!
Για όλους εμάς, τους υπόλοιπους, που εκτιμάμε την υπερπροσπάθεια των παικτών του Γιαννάκη, την πραγματική ποιότητα που συγκεκριμένου αθλήματος έναντι του ποδοσφαίρου, και χαιρόμαστε για οποιαδήποτε διάκριση της Ελλάδας σε παγκόσμιο επίπεδο, θα μείνει η εικόνα μίας Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ που θα αποτελέσει πρότυπο για όλους, μικρούς και μεγάλους, με το ήθος και την καρδιά της!

Μπράβο!
Και του χρόνου, στην Ισπανία!

Back to life, Back to reality..!

Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, όταν είσαι σε διακοπές? Μπορεί να το εξηγήσει αυτό κάποιος? Δέχομαι οποιαδήποτε απόδειξη του παράλογου θεωρήματος, μαθηματική, φιλοσοφική, αστρολογική, ό,τι έχετε ευχαρίστηση!
Έτσι, μετά από τις 5 μέρες στη Σαντορινούλα, και τις άλλες 7 στην Κρήτη (με ένα μήνα ενδιάμεσα, όχι σερί έεεε), δηλώνουμε επαναπατρισμένοι, πίσω στο γραφείο, με τα κεφάλια μέσα τέλος πάντων!
Και δεν μας στεναχωρεί! Κόλλησα απέναντί μου φωτογραφίες από τις διακοπές, και με ταξιδεύουν. Το είχα πει, θέλω φέτος να μαζέψω χρώματα, χρώματα από νησιά, θάλασσα, καλοκαιράκι! Για να μου κάνουν παρέα το χειμώνα.
Αν κ μεταξύ μας, ζούμε ευτυχώς σε μία χώρα που ακόμη και τα γκρίζα σύννεφα έχουν όμορφο χρώμα!Φανταστείτε να βλέπατε συνεχώς ένα μεγάλο "άσπρο πανί" να καλύπτει τον ουρανό, όπως στην κεντρική Ευρώπη?!? Εδώ έχουμε κ το γαλάζιο, και το μπλε, και το γκρι, κ το άσπρο, και το μπορντω-ροδό-κόκκινο όταν ο ήλιος εχει κέφια για ζωγραφική!
Μια χαρά!

Έτσι λοιπόν, κάθομαι σήμερα Δευτέρα μπροστά στο κομπιουτεράκι μου, και με έκπληξη διαπιστώνω ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ πράγματα που έκανα καθημερινά προ 10 ημερών. Του τέστιν, πήγα να πάρω εξωτερική γραμμή από το γραφείο, και αντί να βάλω το απαραίτητο πρόθεμα μπροστά, χτύπησα κατευθείαν αριθμό κινήτού 6944....Και φυσικά άκουσα το αναμενόμενο "τουρουρου-τουρουρου".. χεχε!
Μετά πήγα να ανοίξω μία εφαρμογή, κ κοντοστάθηκα προς στιγμήν με το password!
¨Εεεεεετσι, μ'αρέσει! Να νιώθω ότι απομακρύνθηκα για λίγο από τις έγνοιες του γραφείου κ την καθημερινότητα!!!



Εύχομαι λοιπόν σε όλους σας, άρτι-αφιχθέντες και μη, καλή σεζόν (δεν ακούγεται όμως καλύτερα από το καλό φθινόπωρο/καλό χειμώνα, πείτε μου!!), και να κρατήσετε ανοιχτή την πόρτα του καλοκαιριού, για να θυμάστε τις όμορφες στιγμές του!
Σύντομα, θα έρθουν κι άλλες!

Φιλιά σε όλους!!!

Υ.Γ. Για όσους ωστόσο έχουν "απαλεψιές" και "θέλουν να φύγουν, θέλουν να την κάνουν, γιατί αν δε φύγουν, νιώθουν θα πεθάνουν", κερνάω τσικουδιά με κρητική μυζήθρα και παξιμάδια! Just delicious! :-)

Σαν...Όνειρο

Σαν...Έρωτας

Σαν..τορίνη!

Απλά, απίθανα!

Μοναδικά!

Τέλεια!

Μαζί σου..

Οι λέξεις, μοιάζουν λίγες. Οι εικόνες, μιλούν από μόνες τους! Η καρδιά, το μυαλό, κρατούν τις αναμνήσεις σαν κρυφό θησαυρό!..

Σ'ευχαριστώ...Που αγκάλιασες το όνειρό μου, και το έκανες πραγματικότητα.

Time goes by..So slowly!..

Έκτακτα καιρικά φαινόμενα. Ε και?
Απαγορευτικό? Ε και?
"Με αεροπλάνα...και βαπόρια!"
Ναι, σίγουρα θα προσπαθήσουν να μπουν στο δρόμο μου!
Όσο έχω όμως εκείνον δίπλα μου, όλα τα εμπόδια κάνουν απλά το ταξίδι πιο διασκεδαστικό, την επιθυμία μεγαλύτερη, και τις ώρες ατελείωτες..!

Ερχόμαστε! Μη φύγεις...

...Η αντίστροφη μέτρηση!

69 ώρες και 10 λεπτά...

...Μόνος μου!...

"Μόνος μου, μόνος μου
ένα τραγούδι μόνος μου
παράξενο θα πω
ένα κρυφό μου στίχο

Μόνος μου, μόνος μου
τις νότες βάζει ο πόνος μου
και κλέβω το ρυθμό
απ'της καρδιάς τον ήχο

Να 'ταν η αγάπη σα νερό που δεν τελειώνει
όλες οι θάλασσες μαζί
να 'ταν η αγάπη τόσο απλό να δυναμώνει
όπως το φως που φέρνει ο ήλιος όταν βγει
Να 'ταν η αγάπη ένα όνειρο που πιάνει
και θα κρατήσει μια ζωή
να 'ταν η αγάπη ο μόνος λόγος να μας κάνει
ν'αγαπηθούμε απ'την αρχή

Μόνος μου, μόνος μου
χωρίς εσένα, μόνος μου
δεν ξέρω πια τι ζω
δεν ξέρω πού ανήκω

Μόνος μου, μόνος μου
άδειος μπροστά ο δρόμος μου
το βλέμμα στο κενό
κι η πλάτη μου στον τοίχο

Να 'ταν η αγάπη σα νερό που δεν τελειώνει
όλες οι θάλασσες μαζί
να 'ταν η αγάπη τόσο απλό να δυναμώνει
όπως το φως που φέρνει ο ήλιος όταν βγει
Να 'ταν η αγάπη ένα όνειρο που πιάνει
και θα κρατήσει μια ζωή
να 'ταν η αγάπη ο μόνος λόγος να μας κάνει
ν'αγαπηθούμε απ'την αρχή!.."

..Διότι ώρες ώρες θυμάμαι σαν χτες εκείνη την εποχή, που μόνη μου τριγύρναγα με τα τρένα της Γερμανίας, άκουγα αυτό το τραγούδι στο repeat, με το volume στο τέρμα, κι έπαιρνα δύναμη.
..Διότι ήμουν σε μία κρύα χώρα, και η καρδιά μου ζεσταινόταν στη σκέψη της ελληνικής θάλασσας ("..όλες οι θάλασσες μαζί"), και του ήλιου (.."όπως το φως που φέρνει ο ήλιος όταν βγει!").
..Διότι ήμουν μόνη μου, και τα έβγαλα πέρα.
..Διότι έμαθα να μη φοβάμαι τη μοναξιά, την έκανα φίλη μου, και έμαθα τα "κουμπιά" της.
..Και διότι έμαθα ότι αν δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνος σου, δεν μπορείς να εκτιμήσεις το "μαζί"!..

Υ.Γ...Και μόλις συνειδητοποιώ ότι αλλάζοντας ένα μόνο γράμμα, πέρασα από το Μόνος μου στο Μαζί...

Θέλω να φύγω...

Sail away..

Πόσο κοντά μπορείς να φτάσεις σε ένα όνειρο? Και πόσο δυνατό γίνεται ένα όνειρο, όταν όλα συνωμοτούν εναντίον του?
Ένα ολόκληρο blog, έχει το όνομά της. Βιβλία, πετρούλες, άσπρα χαρτιά, καδράκια και κομμάτια από ξύλο, τη φωτογραφία τηςμικρής εκκλησίτσας, με τον μπλε τρούλο.
Δεν ξέρω τί με δένει μαζί με αυτό το νησί, απλά μία ιδέα, ή κάτι παραπάνω? Ένας μύθος ίσως?Ρωτήστε φίλους, γνωστούς, ακόμη και άγνωστους. Όλοι ξέρουν την αντίδρασή μου στο άκουσμα της.

Την κοιτώ απέναντί μου στο γραφείο, και ταξιδεύω. Σαν σε όνειρο. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μία μέρα, ίσως όχι πολύ μακριά, θα κοιτώ και απέναντί μου θα βρίσκεται μία φωτογραφία της καλντέρας, που θα έχω τραβήξει μόνη μου. Απλά φοβάμαι ότι κάτι πάλι θα συμβεί, και το όνειρο θα μείνει όνειρο.."Όσα η αγάπη ονειρεύεται, τα αφήνει όνειρα η ζωή"..

Θέλω τόσο να το ζήσω. Να περπατήσω στα στενάκια , να αγναντεύω τη θάλασσα, και να χορτάσω τη μυρωδιά του ανέμου.
'Θέλω να πάω, στο νησί που λατρεύω..
Να βγω μες τους δρόμους, παντού να χορεύω..
Να δω την πανσέληνο, μέσα στη νύχτα,
Να κάνω μια ευχή, να μου πεις καληνύχτα.."

Κι όλα αυτά, σε ένα μήνα, μαζί σου! Λες τελικά να μου φέρεις κι άλλο γούρι, και να το κάνω το ταξίδι?
Και σαν πλησιάζει το νησί, και δέσει το καράβι..να μου κρατάς το χέρι σφιχτά!..Διότι ίσως και να είσαι ο λόγος, που ένα μεγάλο μου όνειρο θα βγει αληθινό..!

Υ.Γ..Θα πιω κι ένα Βινσάντο στην υγειά σας..!

Μία εικόνα..όλο Σαντορίνη!

..χίλιες λέξεις, λένε! Γιατί? Διότι παρατηρώντας μία εικόνα, πέρα από τα χρώματα, τα τοπία, τα πρόσωπα και τις γραμμές, μπορείς να δεις και κάτι ακόμα : Μπορείς να δεις συναισθήματα.
Συναισθήματα χαράς, λύπης, αναμονής, έρωτα, αγάπης, ξεγνοιασιάς,πόνου,ευτυχίας...

Κάποιος (?!?) μας έδωσε μία φωτογραφία, και μας άφησε να ταξιδεύουμε. Να χαθούμε στο συναίσθημά της, να γίνουμε πρωταγωνιστές, και να δώσουμε το δικό μας χρώμα.

Ήμουν, πριν από μερικές βδομάδες, σε μία παραλία. Η ώρα περίπου 9, και ο ήλιος σιγά σιγά αποσυρόταν από τον ουρανό, και ξεκίναγε την καθημερινή βόλτα του για άλλες γειτονιές.Φεύγοντας από τον ουρανό, τον ζωγράφιζε με χρώματα. Ροζ, και ξαφνικά πορτοκαλί.. μετά φούξια, και πάλι χρυσαφί. Μία παλέτα χρωμάτων, που δεν προλάβαινε να χορτάσει το ανθρώπινο μάτι. Είχαμε μείνει να κοιτάμε σαν χαζοί. "Κοίτα, κοίτα εκεί..", ήταν η φράση που επαναλαμβανόταν, πάντα συνοδευόμενη από τον δείκτη του χεριού, που άλλοτε έδειχνε δεξιά, κι άλλοτε αριστερά. "Αααααααα...", ήταν η απάντηση σε κάθε κοίταγμα του ουρανού. Τα χρώματα τα φύσης, του έρωτα και ζωής.

Προσπαθήσαμε να το φωτογραφίσουμε.Τί να πρωτοφωτογραφίσεις όμως? Τον ήλιο, τα σύννεφα, το βουνό, τον ορίζοντα, τη θάλασσα, τί? Το χρώμα που έπαιρνε το πρόσωπό σου, το βλέμμα σου, το χαμόγελό σου, τα μάτια σου..
Κοιταχτήκαμε για λίγο, και αφεθήκαμε να απολαμβάνουμε το ρεσιτάλ της φύσης. Ήταν μοναδικό, και άξιζε να γευτείς μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Ίσως τότε να συνειδητοποίησα και κάτι ακόμα. Ότι, δε χρειάζεται να πας στη Σαντορίνη, για να δεις το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα. Όταν ο ήλιος λάμπει στο χαμόγελό σου, τότε η Σαντορίνη είναι απλά μέσα στην καρδιά σου...

..Εξαιρετικά Αφιερωμένο..!

"Στο βιβλίο της καρδιάς
σκισμένες οι σελίδες
και στα μάτια της ψυχής
της μοναξιάς ρυτίδες

Είχα τόσο κουραστεί
που ήταν άδεια η αγκαλιά μου
κι ήρθε μεγάλη ανατροπή
όταν φάνηκες μπροστά μου

Και σ΄ερωτεύτηκα
και σ΄ερωτεύτηκα
ξύπνησες μέσα μου ότι είχε κοιμηθεί
ξάφνου μαγεύτηκα και παραδέχτηκα
μαζί σου αγάπη μου πως έχω τρελαθεί

Και σ΄ερωτεύτηκα
και σ΄ερωτεύτηκα
είσαι μωρό μου ότι είχα ονειρευτεί
ξάφνου μαγεύτηκα και αμέσως σκέφτηκα
αυτός ο έρωτας θ΄αφήσει εποχή
θ΄αφήσει εποχή

Στου κορμιού μου το βυθό
σ΄αγαπώ ναυαγισμένα
και στα χείλη μου τα δυο
φιλιά ξεθωριασμένα

Είχα πια απελπιστεί
είχα κλειστεί στον εαυτό μου
μα όλα τ΄άλλαξες εσύ
μόλις ήρθες στο πλευρό μου

Και σ΄ερωτεύτηκα
και σ΄ερωτεύτηκα
ξύπνησες μέσα μου ότι είχε κοιμηθεί
ξάφνου μαγεύτηκα και παραδέχτηκα
μαζί σου αγάπη μου πως έχω τρελαθεί

Και σ΄ερωτεύτηκα
και σ΄ερωτεύτηκα
είσαι μωρό μου ότι είχα ονειρευτεί
ξάφνου μαγεύτηκα και αμέσως σκέφτηκα
αυτός ο έρωτας θ΄αφήσει εποχή"

Κάθε μέρα, και πιο πολύ...
Πολλά Plus plus όμως, πολλά!!..
Κι εκεί που θέλουμε κάτι να πούμε, τα τραγούδια να μας προλαβαίνουν!Λες και όλοι οι παραγωγοί συμμετέχουν στο παιχνίδι μας, και το διασκεδάζουν!

Δεν ξέρω αν θ'αφήσουμε εποχή..
Ξέρω όμως ότι ζούμε την πιο όμορφη εποχή!
Κι εύχομαι αυτό, ποτέ να μην αλλάξει!

Σ'ευχαριστούμε...

.Διότι χωρίς εσένα, ίσως τίποτα να μην είχε συμβεί!
Ή μήπως όχι?..

Μερικές φορές...

..τα λόγια είναι περιττά!..

It's amazing how you
Can speak right to my heart
Without saying a word,
You can light up the dark

Try as I mayI could never explain
What I hear when you don't say a thing

The smile on your face
Lets me know that you need me
There's a truth in your eyes
Saying you'll never leave me
The touch of your hand
Says you'll catch me
Whenever I fall..

You say it best
When you say nothing at all

All day long I can hear
People talking out loud
But when you hold me near
You drown out the crowd

Try as they may
They can never define
What's been said between your heart and mine

The smile on your face
Lets me know that you need me
There's a truth in your eyes
Saying you'll never leave me
The touch of your hand says
You'll catch me,whenever I fall..

You say it best
When you say nothing at all

Διότι όλα ξεκίνησαν με ένα βλέμμα...
Και κάπως έτσι συνεχίζουν.
Διότι αρκεί να σε κοιτάξω στα μάτια..
για να καταλάβω τί σκέφτεσαι.
Διότι αρκεί να με κοιτάξεις στα μάτια..
για να καταλάβεις τί νιώθω.

Έτσι ξαφνικά..

..από το πουθενά, ή ίσως και από το κάπου.
Το ήξερα, και απλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ?
Η' μήπως έγινε ξαφνικά εκείνο το τσαφ, εκείνο που άναψε τη φλόγα?

Δεν ξέρω, κι ίσως ποτέ να μη μάθω.
Κοιτάς τη θάλασσα, και περιμένεις να σου πει τα μυστικά της. Κοιτάς τα καράβια που περνούν, και λες "ίσως κάπου εκεί μέσα να είναι κι εκείνος"..Μόνο που την ώρα που εσύ αγναντεύεις στον ορίζοντα, δεν ανοίγεις τα μάτια σου να δεις τί βρίσκεται μπροστά σου. Και καθώς περπατάς αδιάφορα στην παραλία, ξαφνικά σκοντάφτεις πάνω του, και σωριάζεσαι. Ξυπνάς, και ανοίγεις τα μάτια σου.
Και τί βλέπεις?...

Ένα κουτί..Φτιαγμένο από ξύλο και κοχύλια. Μυρίζει θάλασσα, άμμο, και έχει μία ιδιαίτερη,γνώριμη μυρωδιά!Σκύβεις, το πιάνεις με τα χέρια σου, και σαστίζεις. Νιώθεις τρομαγμένος και παράλληλα ενθουσιασμένος, κάτι απρόσμενο σου συμβαίνει. Φοβάσαι να ανοίξεις το καπάκι..Κι αν χαλάσει? Είναι τόσο όμορφο εξωτερικά. Κι αν μέσα είναι άδειο, κι ανοίγοντάς το χάσει τη μαγεία του?.. Κι αν, κι αν, κι αν...?!?

Κάθεσαι για λίγο στην άμμο, και αγναντεύεις τη θάλασσα..Χίλια μύρια κύμματα...Δεν ξέρεις τί να κάνεις, και φυσικά δεν ξέρεις ότι η επόμενη κίνησή σου, θα σου αλλάξει εντελώς τη ζωή.Κλείνεις τα μάτια, κι ακούς τον ήχο της θάλασσας. "Η ευτυχία έρχεται από πόρτες, που δεν ήξερες καν ότι είχες αφήσει ανοιχτές"..

Άνοιξα το καπάκι, και μία θάλασσα από συναισθήματα ξεχύθηκε μπροστά μου.
Ένα ένα τα μαζεύω, σαν βοτσαλάκια, και τα κρατώ στην αγκαλιά μου..
Δεν ξέρω τούτο το ταξίδι, αύριο πού θα μας βγάλει..
Μα εύχομαι πλάι σου να βρω, το πιο όμορφο ακρογιάλι..

Καλό μας ταξίδι..!

Μύρισε Άνοιξη. Για την ακρίβεια, σήμερα μύρισε καλοκαιράκι! Πήγα μια βόλτα μέχρι το Μικρολίμανο, εκεί δίπλα στα καραβάκια..Κοίταζα στο βάθος τη θάλασσα, ανοιχτή,απέραντη, και ένιωθα σαν να την άκουγα να τραγουδάει. Να σε συνεπαίρνει με τον ήχο της.. Θέλω να πάω παντού, να ταξιδέψω σε κάθε γωνιά του Αιγαίου. Να βρεθώ σε ένα μπαλκόνι της Σαντορίνης, και να αγναντεύω.

Είσαι κοντά, το νιώθω! :)

And so it is...

Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her skies

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes...

And so it is
Just like you said it should be
We'll both forget the breeze
Most of the time
And so it is
The colder water
The blower's daughter
The pupil in denial

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes...

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to
Leave it all behind?

I can't take my mind off of you
I can't take my mind off of you...
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off of you
I can't take my mind...
My mind...my mind...
'Til I find somebody new

...το άκουσα χτες, στην ελληνική του version, και μαγεύτηκα και πάλι από την έντασή του.
Ένα τραγούδι, που με τον πιο απλό τρόπο, περιγράφει εκείνο το συναίσθημα που σε κάνει να χάνεσαι στη σκέψη του άλλου, να παγώνει ο χρόνος, και να θέλεις να μείνεις για πάντα εκεί!..

(..'til I find somebody new)

Μία Παρασκευή, στη ζωή ενός νέου Ιδ.Υπάλληλου!

Παρασκευή απόγευμα, η ώρα περίπου 7 και κάτι, και φυσικά ο όροφος έχει αδειάσει. Ποιός θα κάτσει Παρασκευιάτικο να δουλέψει μέχρι αργά? 4.30, άντε 5 το πολύ, ανασκουμπώνονται όλοι σιγά σιγά, και κινούν για την πόρτα. Είναι να μην κάνει ο πρώτος την αρχή. Μετά, σαν τα σαλιγκάρια που αντικρύζουν τη βροχή, ετοιμάζονται ένας ένας και φεύγουν βιαστικά, άλλος για το σπίτι του, άλλος για το εξοχικό, άλλος για το χωριό. "Καλό απόγευμα και καλό σαββατοκύριακο!", λένε ένας ένας, κι εσύ που ακόμα έχεις μέλλον μέχρι να κινήσεις για το σπίτι, βάζεις στο repeat την απάντηση "Γειά χαρά, καλή ξεκούραση!".
Την πρώτη φορά που κάθησα ως αργά στη δουλειά (είμαι και νέα ακόμα, ψαράκι!), μου φάνηκε περίεργο το αίσθημα. Όλοι είχαν φύγει, και δεν έβλεπα την ώρα να τρέξει πια αυτό το query που είχα βάλει, να πάω κι εγώ σπίτι μου. Χτες όμως, μου άρεσε. Έβαλα δυνατά τη μουσικούλα του James Blunt(καλά, μη φανταστείτε ότι το έκανα και κλαμπ το μέρος, αλλά όσο να πεις υπήρχε μία μελωδία στην ευρύτερη περιοχή του pc μου!), έφτιαξα μία ακόμη κούπα καφέ, και έβγαλα χαλαρά τη δουλειά μου.
Το τηλέφωνο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, να με επαναφέρει στην πραγματικότητα! "Τί θα γίνει παιδάκι μου, θα γυρίσεις καμιά φορά σπίτι σου? 7 πήγε η ώρα!Και είσαι και νηστικιά με μια σαλάτα από το πρωί [..] ", τα λόγια της μαμάς μου να επαναλαμβάνονται κάθε λίγο. Μάζεψα κι εγώ τα μπογαλάκια μου, και ξεκίνησα για το σπίτι. Ο γυρισμός, όπως πάντα τις Παρασκευές, διασκεδαστικός. 7:30-8:00 η ώρα στην Κηφισίας, βλέπεις κάθε περίπτωση ανθρώπου στα διπλανά αμάξια, κολλημένος σταθερά σε όλα τα φανάρια. Όταν δε βιάζεσαι, έχει την πλάκα του. Χαζεύεις, χαμογελάς στους διπλανούς σου. Βλέπεις κόσμο να τραγουδάει στους ρυθμούς κάποιου τραγουδιού στο ραδιόφωνο, άλλους να μιλάνε στο κινητό, να τσακώνονται, να είναι έτοιμοι να κοιμηθούν στο τιμόνι. Δε νιώθεις ποτέ μόνος σ'αυτό το δρόμο.
Με τα πολλά μαζεύτηκα σπίτι, κι αναρωτιόμουν αν είχα το κουράγιο να ξαναβγώ έξω ή όχι. Να πάω σινεμά??Να πάω για κανένα ποτάκι?? Άντε, το πολύ μέχρι το Μαρούσι (διότι μένουμε και στα Π.Β.Π. - βλ. Πολύ Βόρεια Προάστια, και η Αθήνα μας έπεφτε πολύ μακριά. Πού να τρέχουμε τώρα νυχτιάτικα..
Τις σκέψεις μου διέκοψε το μπλίκι-μπλίκι του κινητού μου! 'Έλα, Τζώρτζια!", λέει ο φίλος μου ο Φώτης,.."Λέμε να πάμε για κανένα ποτάκι Αθήνα κέντρο! Ραντεβού σε καμιά ωρίτσα. Ψήνεσαι, ή είσαι κουρασμένη?"...
....Γύρισα σπίτι ξανά μετά από 5 ώρες, έχοντας χαλαρώσει πίνοντας το ποτάκι μου στο πολύ όμορφο baraki Zazzium στη Διδότου(ωραία μουσικούλα, τα σέβη μου στον dj!).
Ξύπνησα σήμερα κατά τις 10, ήπια το καφεδάκι μου, και χαλαρώνω!Με κεφάκια, κι ας μας την σπάει - όπως κάθε Σ/Κ - ο καιρός!
Χρόνια πολλά σε όλους μας, χρόνια πολλά Βανζελ και σε όσους ακόμη γιορτάζετε!

Και η εικόνα της ημέρας.

Smile!:-)

Σήμερα έχω κέφια!
Είδατε τη νέα διαφήμιση του C4 της Citroen?
"Μέσα τη ζούγκλα της πόλης, κάποιος πρέπει να είναι κυρίαρχος"..
Baila..Baila Morena!..Under the moonlight!

Πολύ κεφάτη, μπράβο!Σου φτιάχνει τη διάθεση.Κι αυτό το χαμογελάκι του Sebastien Loeb ;-)

Ο Ερμής θα είναι ανάδρομος στο ζώδιό μου μέχρι τις 25. Δε θα τον αφήσω όμως να με πάρει άλλο από κάτω.Στο εξής, στη μαυρίλα απαντάμε με χαμόγελο. Στα δύσκολα, απαντάμε με χρώμα, και σε όσα μας στεναχωρούν, κλείνουμε τα μάτια, και κοιτάμε αλλού!

Τη δύναμη την παίρνεις μέσα από τα δύσκολα, εκείνα που σου τσακίζουν την ψυχολογία, και σε προσγειώνουν. Όταν είσαι εκεί κάτω, στο "υπόγειο" των συναισθημάτων και της διάθεσης, έχεις μόνο ένα option : Να σηκωθείς, να ανοίξεις βήμα, και να πας γι'άλλα!

Διότι..στη ζούγκλα της ζωής μας, πρέπει κάποιες φορές να το παίζουμε και λίγο..Λιονταράκια!

Ο δρόμος είναι ανοιχτός....!

Ανάδρομος Ερμής!..

..Κι έλεγα, δεν μπορεί, τόση γκαντεμιά μαζεμένη..Η' που θα είχα φάει μία ξεσυγυρισμένη μούτζα, ή που θα ήταν ανάδρομος κανένας Ερμής!..Και ναι, κυρίες και κύριοι, με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω ότι ο Ανάδρομος Ερμής είναι στο ζώδιό μου, γι'αυτό και τα νεύρα μου έχουν γίνει τανάλιες!!Είπα και 'γω..!
Καλέ μου Ερμή, για μάζεψε σιγά σιγά τα μπογαλάκια σου, και άντε σ'άλλη παραλία!Διότι δε σου φταίμε κι εμείς τίποτα, που κοντεύουμε να γίνουμε νευρασθενικοί!

Πετάξατε τον αερό σήμερα? Άντε, και Καλή Σαρακοστή σε όλους!:)

Ψάχνοντας..

...έναν στίχο που να με εκφράζει αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω, τις τελευταίες μέρες κάτι με βασανίζει. Νιώθω ότι κάτι έχασα, κάτι έφυγε. Κι ενώ πάω να στεναχωρηθώ, ανακαλύπτω ότι κάτι νέο έρχεται, από το πουθενά. Το ξέρω, δεν βγάζετε νόημα..Καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει τα συμπεράσματά του για τις ασυναρτησίες μου.

Απλά ήλπιζα, ήλπιζα ότι για μία φορά αυτό που έψαχνα, με έψαχνε κι εκείνο. Όμως όχι, η ιστορία της ζωής μου συνεχίζεται, κι αυτό που έρχεται, φεύγει, και τίποτα δεν μένει για πάντα.

Αλλάζουμε, μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε..Και μέσα σε όλα αυτά γινόμαστε πιο σκληροί, χάνουμε το ρομαντισμό μας, χανόμαστε.
Αυτό, με πειράζει.

Μπορώ να κρατήσω μέσα μου αυτό το μικρό παιδί, που θέλει να ερωτευτεί με όλη του την καρδιά, που πιστεύει στα θαύματα και τα παραμύθια, που ελπίζει ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο του μισό?

Υ.Γ. Βρήκα το στιχάκι μου :
"Έχω...μάτια κλεισμένα...και δε με βρίσκει κανείς, πια, εμένα..
Έχω...όλα κρυμμένα... και ούτε μίση, ούτε αγάπες δείχνω πια..

Δεν είμαι εδώ για κανένα. Από εδώ κι απ'όλα λείπω
Δεν είμαι εδώ, δεν έχει κτύπο η καρδιά, δε ζω για κανέναν..

Δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά,
Μονάχα εσένα...!"