What's the deal, with my BRAINS....

Τον τελευταίο καιρό, η λέξη BRAINS ακούγεται στην ατμόσφαιρα της VF όλη τη μέρα.
Ο λόγος? Εμ, το αγαπημένο μας DataWarehouse ονομάζεται έτσι!Όχι παίζουμε!
Είμαστε μεγάαααλα μυαλά, όχι αστεία!
Τέλος πάντων, στα δικά μας.
Μεγάλη Βδομάδα ήρθε, Πάσχα σε 5 μέρες!Πολύ θά'θελα αυτό το Πάσχα να φεύγαμε, να πηγαίναμε κάπου ήρεμα, ήσυχα, σε κάποια απομονωμένη γωνίτσα της Ελλάδας, και να νιώθαμε την πραγματική ουσία των ημερών.
Μακριά από αυτοκίνητα, από κόρνες, τηλεοράσεις και άγχος.
Είδα ένα αφιέρωμα σήμερα στο in.gr (http://www.in.gr/Reviews/review.asp?lngReviewID=43567 για όσους ενδιαφέρονται), και έλεγε για το Πάσχα, στα διάφορα μέρη της Ελλάδας!Ζήλεψα..Πελοπόννησος, Κρήτη, Ιόνια Νησιά, Κυκλάδες, ακόμη και εντός Αττικής..!Εγώ,θα προτιμήσω το "χωριό" μου, τον Άγιο Στέφανο:)

Και μην ξεχνιόμαστε, το Μ.Σάββατο βόλτα στη Ν.Μάκρη για ουζάκι!
Για να θυμηθούμε τα παλιά, και να ευχηθούμε για τα επόμενα..!;)

ΤΜ@ΝΜ..1ΧκΣ...

Ο Χρόνος....

Πόσο γρήγορα περνάει, όταν περνάς ωραία?
Πόσο αργά και βασανιστικά, όταν πήζεις στη δουλειά?
Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτές οι διακοπές, και νιώθω ότι χρειάζομαι άμεσα κι άλλες?!?
Και πότε θα είναι οι επόμενες?
Και αρκεί να αναπολείς πού τριγύρναγες πριν από μια βδομάδα (στους δρόμους του Μιλάνου), για να την παλέψεις με όλους τους δαίμονες του γραφείου?

Αχ, αυτός ο άτιμος ο Χρόνος φταίει για όλα...

Best of Ιταλία (part II)

Σας μιλήσαμε για τις ομορφιές των τοπίων, για τους υπέροχους δρόμους, για την ηρεμία του Bellagio, για την πολυκοσμία του Μιλάνο.
Δε σας είπαμε όμως για μερικές από εκείνες τις απίστευτες φάσεις, που θα θυμόμαστε μετά από καιρόοοο, και θα γελάμε!
>>ΦΑΣΗ Νο1 :
Στο καραβάκι, από και προς το Bellagio, είχαμε ένα πρόβλημα με το ένα από τα δύο μας τουτού. Βλέπετε, το φέρυ κόστιζε γύρω στα 18+κάτι ευρούλια για ένα αμάξι μήκους από 3.50 - 4.50 μέτρα και 4 επιβάτες. Έλα όμως που το αγαπημένο μας Opel Astra SW είναι 4.515 μέτρα?!?!? Και αυτό, για ενάμιση μόλις εκατοστό, μας πέταγε στην επόμενη κατηγορία, στην οποία κόστιζε γύρω στα 21+κάτι ευρούλια, για το αμαξάκι μας και τους 4 επιβάτες.
Μόλις λοιπόν το συνειδητοποιήσαμε αυτό, προσπαθούσαμε να..κρύψουμε το ενάμιση παραπάνω εκατοστό, με νύχια και με δόντια!Πηγαίναμε λοιπόν στο ταμείο για τα εισιτήρια, και έχοντας μοστράρει το άλλο μας τουτού μπροστά (Ford Focus SW, 4.5 μέτρα παρά κάτι), παίρναμε το πιο πειστικό μας ύφος όταν εκτυλισσόταν η παρακάτω στιχομυθία..
Ταμίας : "Brands of Cars"? (μην περιμένετε ολοκληρωμένη πρόταση στα Αγγλικά από Ιταλό!)
Εμείς : "Ford Focus SW and Opel Astra SW"
Ταμίας : "New Opel Astra SW or Old one?"
Εμείς (Με το πιοοοοοο πειστικό μας ύφος όμως!) : "I don't think it's the new one!"
(Διότι, απ'ό,τι καταλάβαμε, το new one είναι πιο μακρουλόοοοο!)

Κάπως έτσι τη σκαπουλάραμε 1-2 φορές!Τις υπόλοιπες, η καχύποπτη ταμίας έριχνε μια ματιά στο τουτού μας, και διαπίστωνε ότι κι όμως, "it's the new one..!"
Χιχιχιχιχιχι!

>>ΦΑΣΗ Νο2 :
Μετά από 4 μέρες στο Βellagio, μας τελείωσαν οι προμήθειες χαρτιού!Και όχι οποιουδήποτε χαρτιού, αλλά του..επίμαχου χαρτιού (βλ. papier de kol! :-D ).
Ξεκινάει λοιπόν ο Φ.,βραδάκι γύρω στις 20:30 με μια φάτσα κουρασμένου γκρινιάρη (χιχιχι), να πάει να βρει στο διπλανό σπίτι τον ιδιοκτήτη,για να του ζητήσει "toilet paper".Την ίδια ώρα, εμείς οι υπόλοιποι μαγειρεύαμε, άλλος μακαρόνια,άλλος άσπρη σάλτσα, άλλος κόκκινη, άλλος μεθυσμένο κοτόπουλο, άλλος έκοβε σαλάτα..Όλα αυτά για το βραδυνό μας "dinner @ home"..
Μόλις ο καλός κύριος ανοίγει την πόρτα, του λέει ευγενικά ο Φ.: (Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ τον αγαπητό κύριο FIREFOX, ο οποίος ενώ έσκασε, μου κράτησε το αγαπητό αυτό ποστάκι, ενώ ήμουν ακόμη σε "writing mode!"Firefox rulesss!)
Φ: Could we have some toilet paper?
Παππούλης : (βγάζοντας το κεφάλι του στην αυλή, και κοιτάζοντας τη Villa Colombina μας έντρομος) FEUER??? FIRE!!!!! (Τρέχει στο γιό του εμβρόντητος, και φωνάζει "ΦΩΤΙΑ ΦΩΤΙΑ!!"..)
Ο δύσμοιρος ο Φ τα βλέπει όλα, προσπαθεί να του εξηγήσει ότι δεν υπάρχει φωτιά, και ότι τα κορίτσια απλά μαγειρεύουν, εκείνος όμως δεν χαμπαριάζει!
Ο Φ. γυρνάει στο δωμάτιο, και τον ακούμε να φωνάζει, την ώρα που παππούλης και γιός τρέχουν στις σκάλες προς τον 2ο όροφο, και το δωμάτιο των Singles .. "Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με αυτούς τους ανθρώπους!Εγώ τους ζήτησα χαρτί τουαλέτας, κι αυτοί νομίζουν ότι έχουμε πιάσει φωτιά!!"..
Τις φωνές του ακούμε κι εμείς από δίπλα, που πεταγόμαστε μαζί στις σκάλες, να δούμε τί παίζει. Και βλέπουμε 2 αλαφιασμένους να τρέχουν προς τα πάνω, και το Φ. να γκαρίζει αγανακτισμένος " Please, Don't Panic!There is no fire! We just want some TOILET PAPER!" (Πήρε φωτιά ο **λος μας, ένα πράγμα!)..

Με τα πολλά, και μετά από άπειρο γέλιο και ασυνεννοησία, μας εξήγησαν παππούλης και γιός τί ήταν αυτό που τους έκανε να πιστέψουν ότι υπήρχε όντως φωτιά στον 2ο..Τα χρώματα, πίσω από την κλειστή κουρτινίτσα,σε συνδυασμό με τον καπνό που έβγαινε από την καμινάδα, ήταν όντως παρεξηγήσιμα..
Για την ιστορία, χαρτί μας έφερε ο γιος μετά από λίγο, από 2 στον καθένα μας :-D

Αχ, πολύ γέλιο σας λέω!
Περισσότερες ξεκαρδιστικές ιστορίες, ακολουθούν σύντομα!
Αχ, αξέχαστη Ιταλία...!

Μια βδομάδα στην Ιταλία/Ελβετία..

Πώς γίνεται κάθε φορά που γυρνάω από ταξίδι στο εξωτερικό, να απογοητεύομαι? Φταίει το γεγονός ότι πέρασα υπέροχα, ότι δεν είχα δουλειά, ότι ήμουν με τους φίλους μου, ότι ήμουν ΜΑΖΙ ΣΟΥ?..Η' μήπως σε όλα αυτά συντελεί και το γεγονός ότι γυρνώντας στην Ελλάδα, απλά σε πιάνει μία κατάθλιψη και μία στεναχώρια, για όλα εκείνα που έζησες σαν άνθρωπος στο εξωτερικό??
Μιας και σήμερα είναι Δευτέρα, και έχω μόλις γυρίσει στη δουλειά από μία αξέχαστη και υπερ-γεμάτη βδομάδα, λέω να μην γκρινιάξω για την κατάσταση στη χώρα μας.
Αντ'αυτού, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, μερικές από τις ωραιότερες στιγμές μας στο ταξίδι αυτό...
>> Cava Turicciolo - H πιο αξέχαστη,γαστρονομική εμπειρία μας στην Ιταλία! Ευχαριστούμε πολύ τον Norberto...
>> St.Moritz - Skiing στις Ελβετικές Άλπεις.Καλά,μη φανταστείτε ότι κατεβήκαμε καμιά πίστα, παίζαμε με το χιόνι περισσότερο..
>> Bellagio - Το διαμάντι της λίμνης Κόμο.Πανέμορφο,γραφικό,ακόμη και εκτός τουριστικής περιόδου. Και η Villa Colombina,το κερασάκι στην τούρτα
>> Lugano - Η Ελβετική αριστοκρατεία, εν μέσω Ιταλίας. Μόλις περνάς τα σύνορα, καταλαβαίνεις διαφορά. Ακόμη κι αν τα πάντα είναι γραμμένα στα Ιταλικά, η Ελβετική κουλτούρα κάνει "μπαμ"!
>> Μιλάνο - Η πρωτεύουσα της Μόδας, η απόλυτη πόλη για ψώνια. Ατελείωτες ώρες στους δρόμους γύρω από το Ντουόμο, για shopping therapy, espresso και πολύ κέφι!
>> Οι Ιταλοί - Από μόνοι τους, ένας λόγος για να επισκεφθείς τη χώρα τους. Κεφάτοι, οργανωμένοι, θερμόαιμοι, ζωντανοί, χαμογελαστοί, κάτι σαν εμάς (στο..καλύτερό μας!)
>> Οι δρόμοι - Ο χειρότερος δρόμος τους, είναι η Αττική Οδός μας...
>> Η διαδρομή από το Bellagio στο Lecco και το Como - Να μη θέλεις να φύγεις, να εύχεσαι να παγώσει ο χρόνος, και να μείνεις για πάντα εκεί!
>> Οι Ελβετικές Σοκολάτες - Να τις πιείς στο ποτήρι..!
>> Η παλιά πόλη του Bergamo (και η Πίτσα με το μέτροοο!)
>> Η ιταλική κουζίνα - Ιδανική για τους λάτρεις της πίτσας, των μακαρονιών και του καλού κρασιού! Για τους λάτρεις του κρέατος, θα χρειαστείτε παχυλό πορτοφόλι..
>> Η Ιταλική Φινέτσα - η οποία περιγράφει κάθε γωνιά της Ιταλίας..

Με μια λέξη, τέλεια!
Un emozione per sempre!

1 day until Milan and Mountains...(!!!!!)..

Και κάπως έτσι,φτάσαμε στη μεγάλη μέρα της αναχώρησης!Σε 24 ωρίτσες, θα ετοιμαζόμαστε για το αεροδρόμιο σιγά σιγά. Κοιτάγαμε χτες με την ξαδερφούλα πότε κλείσαμε τα εισιτηριάκια μας...17 Νοέμβρη (άκου μέρα που βρήκαμε!) του 2006. Και σήμερα, σχεδόν 4 μήνες μετά (!!), είμαστε έτοιμοι.
Μετά από ατελείωτες ιντερνετικές αναζητήσεις (πού να μείνουμε, πώς θα πάμε, τί μέρη να επισκεφθούμε), όνειρα, καφεδάκια και πλάνα (θυμάστε τότε που είμασταν στο Ναύπλιο, και είδαμε το ζευγάρι από δίπλα να διαβάζει στους Top 10 προορισμούς το "ΜΙΛΑΝΟ", και τρέξαμε στο περίπτερο να πάρουμε κι εμείς την Ημερησία!), φτάσαμε στο τσακ..
Τελικά, η αναμονή είναι η μισή (αν όχι και περισσότερη από μισή!!) χαρά!
Σε προετοιμάζουν, σου γεμίζουν τις μέρες με προσμονή και κέφι!
Να, όπως σήμερα, που πετάχτηκα χαρωπή από το κρεβάτι στις 7.10, χωρίς καμία διαμαρτυρία, χιχιχι!

Υπόσχομαι μόλις γυρίσουμε, να σας τα πούμε όλα!Μέχρι τότε, να είστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, και in love! :-)
Arrivederciiiiii!!!!!!!!!!!!!!!

Ζήσε τη στιγμή (ή αλλιώς, άδραξε τη μέρα...!)

Στιγμιότυπο, από τη νέα διαφημιστική καμπάνια της Vodafone :
Θα το κολλήσω στο τουτού μου, μπας και πάψω να έχω τη φάτσα του τύπου στο κίτρινο αμαξάκι, κάθε φορά που είμαι κολλημένη με τις ώρες στην Κηφισίας, στην Εθνική Οδό, στην Αττική...!:-)

Υ.Γ. Έχω να δηλώσω ότι είχα σκεφτεί το νέο σλόγκαν της εταιρείας μου, πολύυυυ πριν τους έρθει η έμπνευση...
Να ζητήσω τα πνευματικά μου δικαιώματααααααααααααααα!?!?!?

Ένα τέταρτο του αιώνα....

Ετών 25. Πριν από 25 χρονάκια και κάτι ωρίτσες, έσκασα μύτη. Με βάρος 4.100, 54 εκατοστά ύψος και...2 μπουκάλια γάλα από την πρώτη μέρα, έδειξα από την πρώτη στιγμή ότι δε θα ήμουν ένα κλασσικό παιδάκι...
Σήμερα, 25 χρόνια μετά, έχω να θυμάμαι ένα σωρό μοναδικές στιγμές. Σχολείο, Πανεπιστήμιο, Φίλους, Ταξίδια, τη Γερμανία, Αγάπες και Χωρισμούς, Έρωτες και Όνειρα..Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή μου, στα 25 αυτά χρόνια?!..Αμέτρητοι. Άλλοι πέρασαν, κι άφησαν το σημάδι τους..Άλλοι έμειναν, κι άλλοι έφυγαν..
Σήμερα, 25 του Φλεβάρη, κλείνω τα 25..Είμαι "ένα τέταρτο του αιώνα" σε ηλικία, όπως μου είπε κι ο μπαμπάκας μου!
Μμμμμ, δεν είναι κακό!:-) Αν και στο εξής θα είμαι πιο κοντά στα τριάντα παρά στα είκοσι, δηλώνω πολύ χαρούμενη. Κοιτάω πίσω, και βλέπω 25 χρόνια γεμάτα, με υγεία, με χαρές, με αγάπη, με προσπάθεια, με εξελίξεις...
25 χρόνια, που πήραν τη μικρή Γεωργίτσα, και την έκαναν τη Τζοπιτούλα (ή Πίκα) που ξέρετε σήμερα!:-)

Κερνάω τουρτίτσα απόψε, όσοι πιστοί, προσέλθετε!!!!Να με χαίρεστεεεεεεεεεε!

Εκεί ψηλά, εκεί ψηλά στον ουρανό...

...Για κοίτα καλύτερα..Τί βλέπεις εκεί πάνω? Αετούλης είναι? Ω ναιιιι, κοίτα πόσο ψηλά έχει φτάσει...
Θυμάσαι, που τον φτιάχναμε, και αναρωτιόμασταν αν θα κατάφερνε ποτέ να απογειωθεί, χωρίς να σκιστεί? Που γράφαμε περήφανοι όλοι τα ονόματά μας πάνω στο χαρτάκι του, και του κολλούσαμε χαρτάκια,αστεράκια, ανθρωπάκια και καρδούλες? (κι ας γκρίνιαζε ο Γιώργος ότι θα μπατάρει ο αετούλης..)
Το αποτέλεσμα? Ένα χαρωπό ανθρωπάκι, με...μεγάλη γλώσσα! :-Ρ

Ναι ναι, πέταξε, και μας έβγαλε ασπροπρόσωπους. Έβαλε τη σφραγίδα του σε ένα υπέροχο 3ήμερο, με φίλους, κέφι, χαλβά, καρναβάλι, και...ναυάγια :-D :-D :-D
Και του χρόνου, ακόμη πιο ψηλά...!!!!!
Υ.Γ Thank you για όλα ξαδερφούλαααα!:-) Θα σου ξανάρθουμε!

Σε θέλω εδώ..

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
όλα όσα ζω να΄ναι δικά μου
να΄σαι πληγή απ΄την πληγή
να΄σαι χαρά απ΄τη χαρά μου
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου
με τη σιωπή να του μιλώ
όπως μιλάω στον εαυτό μου
και να μοιράζομαι στα δυο
τ΄άστρα το χρώμα το λεπτό
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τί θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ
να σε ξυπνώ να σε κοιμίζω
σε θέλω εδώ για να μπορώ
κάτι από αγάπη να θυμίζω
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τί νιώθω

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
οτι κι αν γίνει σε θέλω
σε θέλω εδώ
σε θέλω εδώ

Eκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη & Γιώργος Καραδήμος
Γλυκύτατο, μελωδικότατο, αγαπησιάρικο...ακούστε το!
Και εν συνεχεία, αφιερώστε το...!
(Οι αφιερώσεις σας θα εμφανιστούν παρακάτω :)

ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ

• Πίκα : Στον Πίκο μου,με όλη μου την αγάπη "..να΄σαι εδώ γιατί η ζωή με ένα σώμα δεν αρκεί"
• Πίκος: Ακόμα ένα τραγουδάκι μας..."οτι κι αν γίνει σε θέλω...σε θέλω εδώ"
• Vasiliki: [...] ..οπότε θα το αφιερώσω στο γλυκύτατο Ρουβά για να είμαι σίγουρη πως δε θα το μετανιώσω ;)

14 του Φλεβάρη του 2007

Μία (ακόμη) ανάλυση για τη μέρα τούτη...

Εδώ και χρόνια, ρομαντική ψυχούλα ούσα, πιστεύω στη γιορτή του Αγ.Βαλεντίνου. Ξέρετε, λουλουδάκια, σοκολατάκια, καρδούλες, και ένα γενικότερο κλίμα χαράς κι αγάπης..
Φέτος, γιορτάζω τη γιορτή αυτή λίγο διαφορετικά.
Αφορμή, μία πολύ σοφή κουβέντα, που είπε ο "κουνιάδος" μου στο αδερφάκι μου..
Όταν εκείνη τον ρώτησε κάτι του στύλ "Είμαι η Βαλεντίνα σου?", εκείνος σωστά απάντησε ότι "Οχι, Βαλεντίνα είναι ένα όνομα..Εσύ δεν είσαι η Βαλεντίνα, είσαι η Μ... μου", όπου Μ.. προφανώς το ονοματάκι της πικοαδερφούλας!"..και είσαι η Μ.. μου κάθε μέρα, όχι μόνο στις 14 του Φλεβάρη του 2007.."

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι απλά μιά ευκαιρία, για αυτούς που αγαπιούνται πραγματικά : Μια μέρα για να αθροίσουν όλες εκείνες τις 14ες μέρες των Φλεβάρηδων που τους έχουν βρει μαζί, αγαπημένους..

Ο Άγιος Βαλεντίνος, ή Άγιος Υάκινθος ή όπως αλλιώς ονομάζεται, μας δίνει απλά την αφορμή για να γράψουμε πάνω σε μία Lacta, γλυκά πικολογάκια..
Να βάλουμε τα κόκκινα τριαντάφυλλα πάνω στο γραφείο στη δουλειά, και να μοιραστούμε, μαζί, τα σοκολατάκια μας.. :-)

Εγώ λοιπόν σήμερα, δηλώνω ότι γιορτάζω!
Τον Saint Pikontine, ή αλλιώς τον Άγιο Πικαπίκο! :-)Διότι όποιος αγαπάει, γιορτάζει αυτή τη μέρα, και κάααααααθε μέρα, με το δικό του μοναδικό τρόπο!

Σαν τα παλιά τα χρόνια...

Αυτό το Σάββατο,θυμήθηκα τα νιάτα μου.Σερπαντίνες, μπαλόνια, αποκριάτικα τραγούδια, χορός, καραόκε ("Πώωως, μου κάνει πλάκα ο Θεόοοοος...") , μάσκες και αξέχαστες φορεσιές...
Σας ευχαριστώ όλους, περάσαμε υπέροχα!

Επειδή δε θέλω να...εκθέσω όλο τον κόσμο, ακολουθεί μία αποκλειστική φωτογραφία δύο "γνωστών αγνώστων", ο ένας εκ της Καραϊβικής και ο άλλος εκ της μακρινής Σαουδικής Αραβίας,οι οποίοι κονταροχτυπήθηκαν για χάρη μας...!

Savyyyyyy?

Προσπάθησε και ένα ξεπουπουλιασμένο κοτόπουλο να τα βάλει με τον μεγάλο Jack Sparrow, αλλά...

Α, να και ένας άλλος φίλος από τη Σαουδική Αραβία..!

Και του χρόνου παιδιά!!!!

Η σωτηρία της ψυχής...

Χτές τ'απόγευμα, πήγα θέατρο! Όχι σε κάποια από τις παραστάσεις που παίζονται σε καθημερινή βάση σε ένα από τα 200 περίπου θέατρα της Αθήνας..Ούτε σε κάποια από εκείνες που σου ζητάνε εισιτήριο 23 ευρώ, για παράσταση μιάμιση ώρας..
Πήγα σε μία παράσταση,στην οποία με κάλεσε η γιαγιά μου.Μία αξιόλογη κυρία, φίλη της καλή, την είχε γράψει. Οι ηθοποιοί, εθελοντές. Η συγκεκριμένη κυρία έχει γράψει 29 έργα, και έχει δώσει, στα 30 χρόνια προσφοράς της, 350 περίπου παραστάσεις, τα έσοδα των οποίων έχουν διατεθεί εξ ολοκλήρου σε ιδρύματα..Έχει κάνει φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, έχει οργανώσει σωματείο που βοηθάει ανθρώπους σε ανάγκη, δίνει την ευκαιρία σε όλους μας, εθελοντικά, να προσφέρουμε βοήθεια σε ανθρώπους ξεχασμένους, και δίνει την ελπίδα σε αυτούς, να ονειρεύονται κάτι καλύτερο..
Η συγκεκριμένη κυρία, ετών 80 περίπου, έχει πρόβλημα υγείας. Πηγαίνει κούτσα-κούτσα, με βοήθεια. Κι όμως, δε σταματάει να δίνει.Να δίνει όση ενέργεια έχει, και πιστέψτε με, έχει πολλή..
Ξεκίνησα μετά τη δουλειά να πάω, μη γνωρίζοντας τί ακριβώς θα παρακολουθούσαμε.Για τη γιαγιούλα μου πήγαινα, ευκαιρία να την δώ κιόλας, διότι με τόσο τρέξιμο καθημερινά, δεν προλαβαίνω ούτε τα αυτονόητα..

Η παράσταση ήταν θρησκευτικού περιεχομένου. Ο τίτλος της, "Η Συγχώρεση". Ήμουν επιφυλακτική ως προς το ενδιαφέρον που θα μπορούσε να έχει, φανταζόμουν ένα θέατρο γεμάτο παπάδες, και κήρυγμα περί της θρησκείας.
Κάθε άλλο..

Η παράσταση ήταν λιτή, απέρριτη, και με ωραία μηνύματα. Οι θεατές, άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα, διαφόρων ηλικιών. Κορίτσια και αγόρια, κυρίες και κύριοι, ηλικιωμένοι και νέοι. Και ένας, και μόνο, παπάς, σεμνός και καλοσυνάτος, ο οποίος παρακολούθησε σιωπηλός την παράσταση..

Το στόρυ? Μία οικογένεια, που απαρτίζεται από 4 μέλη.Τη μαμά, τις 2 κόρες, και τον μπαμπά. Μετά από 22 χρόνια γάμου, αποφασίζουν να βρουν ένα μεγαλύτερο σπίτι, για να έχει ο καθένας το χώρο του.
Ο μπαμπάς, αρχίζει την αναζήτηση ακινήτου.
Τα παιδιά, ελπίζουν! "Θα έχω επιτέλους το δικό μου δωμάτιο", ονειρεύονται..
Και η μαμά, προσεύχεται όλα να πάνε καλά..

Οι μέρες περνούν, ο μπαμπάς όλο στα μεσιτικά γραφεία τριγυρνάει, και αργεί να γυρίσει στο σπίτι. Είναι αφηρημένος,απόμακρος, σκοτεινός. Η γυναίκα του, βλέπει τη μπόρα να πλησιάζει..
Μετά από λίγο καιρό, τους το ξεφουρνίζει.. "Τόσο καιρό αργούσα,διότι ερωτεύτηκα τη μεσίτρια. Δεν ξέρω από πού μου ήρθε,αλλά δεν μπορώ μακριά της. Μαζεύω τα πράγματά μου, και φεύγω"...
Η γυναίκα του, συναισθηματικά διαλυμένη.Τα παιδιά του οργισμένα.
Κι εκείνος, στην αγκαλιά της μεσίτριας, η οποία είχε κατά βάση βάλει στόχο τα λεφτά του.
Αγόρασε ένα δυάρι για να στεγάσουν τον έρωτά τους (τον οποίο έγραψε στο όνομά της..), και ξέχασε την οικογένειά του.
Η γυναίκα του, τέρας υπομονής και καλοσύνης, περίμενε.. "Θα περάσει η μπόρα, θα δει το λάθος του, και θα γυρίσει"..
Α, την ηλίθια, σκεφτόμουν..Εγώ στη θέση της θα του έδινα τα παπούτσια στο χέρι, και στο καλό να πάει.Όχι που θα τον άφηνα να γυρίσει και πάλι πίσω..Ε, ποτέ!

Ο καιρός πέρασε, και όταν η μεσίτρια ξεζούμισε τον πρωταγωνιστή μας, τον έστειλε στο καλό!
Του είχε φάει όλες τις οικονομίες που μάζευε τόσα χρόνια με την οικογένειά του, πατώντας πάνω στον έρωτά του, την τύφλα του..Έτσι, πήρε τη βαλίτσα του, και πήγε να μείνει σε ένα μικρό, φτηνό ξενοδοχείο.

Όταν το έμαθε αυτό η γυναίκα του, έσπευσε να τον αναζητήσει με αγάπη, να τον συγχωρήσει, να τον δεχτεί πίσω. Η' καλύτερα, τον περίμενε να γυρίσει μόνος του..
Και γύρισε, και ζήτησε συγγνώμη, και μετάνιωσε, και κατάλαβε το λάθος του.
"Τυφλώθηκα", είπε.."Μπήκε ο Σατανάς μέσα μου, ήμουν άλλος άνθρωπος"....Το πάθος..

Στο τέλος του έργου, περνώντας από όλα τα στάδια της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, φτάσαμε στην "κάθαρση"..Η θέληση της μάνας, η πίστη και η αγάπη, η υπομονετικότητα και η έλλειψη εγωισμού της, έσωσε την οικογένειά τους, που έσμιξε και πάλι, μετά από αυτή τη φουρτούνα..

Το σενάριο, δε φαντάζει καθόλου εξωγήινο, καθόλου "φτιαχτό", καθόλου στημένο για να προωθήσει ιδέες. Είναι, δυστυχώς, η καθημερινότητά μας. Μόνο που στην καθημερινότητά μας, κανείς μας δεν αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις με αγάπη. Όλοι βάζουμε μπροστά τον εγωισμό μας. "Εγώ να είμαι καλά, ΕΓΩ να ξαναφτιάξω τη ζωή μου, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ.."
Και ο Σατανάς, ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε, φωλιάζει στην ψυχή μας, και δε μας αφήνει να συγχωρήσουμε.

Η συγχώρεση, ηρεμεί την ψυχή μας. Η εκδίκηση, ο εγωισμός και η μνησικακία, τη δηλητηριάζουν. Η αγάπη, την διαιωνίζει..!
Κι αυτό μου έμεινε από τη χτεσινή παράσταση!
Σ'ευχαριστώ γιαγιά...!

Χρώματα και Μουσική

Λατρεύω τα χρώματα. Τα χρώματα και τη μουσική. Το μπλέ, το κόκκινο, το πράσινο, το καφέ, το μπορντώ, το φούξια, το θαλασσί, το "σάπιο μήλο", το μπεζ, το κίτρινο..
Χρώματα!
Σου εξάπτουν τη φαντασία, ζωγραφίζουν τις σκέψεις σου, τους δίνουν ζωντάνια.
Πώς θα ήταν η ζωή μας, χωρίς τα χρώματα?

Κι απ'την άλλη, η μουσική!
Μια μελωδία, που ξυπνάει συναισθήματα. Που χρωματίζει στις στιγμές μας, βάζει τη σφραγίδα της, μεταφράζει το συναίσθημα με νότες.

Μουσική και Χρώματα. Διάβασα κάπου ένα άρθρο, ότι ένας πίνακας ζωγραφικής μπορεί να κρύβει μουσική.Όπως και η μουσική, έχει χρώματα.
Όλα αυτά, για τα συναισθήματα. Τρόποι για να τα μεταφέρουμε, να τα εκφράσουμε..

Απλά, μοναδικοί!

Απογευματάκι στο αστυνομικό τμήμα ..

Θέλω κι εγώ που λέτε να πάω διακοπούλες - όπως πάντα! Αυτή τη φορά, ετοιμαζόμαστε για Ιταλία μεριά, ίσως και λίγο Ελβετία, αν μας κάτσει καλά το πρόγραμμα.
-"Και πού πας κυρία μου στο εξωτερικό χωρίς το νέο διαβατήριο?"
-"Μα, πριν από δυό χρόνια έβγαλα καινούριο, γυρνώντας από Γερμανία.."
-"Μπα, αυτό δεν ισχύει πιά. Πρέπει να πάς να βγάλεις από τα άλλα, τα καινούρια! Και πού'σαι, πάρε και λεφτά μαζί, πηγαίνοντας για το διαβατήριο,ε? Εμ πώς, να ενισχύσεις λίγο ακόμα το ελληνικό κράτος. Πόσα έδινες μέχρι πρότινος για διαβατήριο? 30 ευρώ? Βάλε άλλα τόσα, και κάτι παραπάνω.."
-"Και πόσο πάει το μαλλί δηλαδή τώρα?"
-"Βάλε σου λέω τα 30, κι άλλα τόσα, και λίγα ακόμα, και καμιά 10αριά ακόμα για τις "φαντασματικές" φωτογραφίες..Πόσο σου βγαίνει?"
-"90 ευρώ περίπου..Να τ'αφήσω?"
-"Και δεν τ'αφήνεις? Άντε, αν είσαι τυχερή, θα σου περισσέψουν και ψιλά, να πας για τσίχλες!"

Έτσι που λέτε καλοί μου φίλοι, ξεκίνησα κι εγώ για να βγάλω διαβατήριο!(Μη μείνω μπακούρα στο Βενιζέλο, τη στιγμή που οι φίλοι μου θα μου κουνάνε το μαντήλι!)..
Αφότου έβγαλα τις χειρότερες φωτογραφίες EVER (καθήστε εσείς με ύφος δολοφόνου, αγουροξυπνημένου, με τα μαλλιά μαζεμένα, και να βιάζεστε κιόλας να τελειώσετε για να πάτε στο Σάκη, και τα λέμε μετά..), μάζεψα μαζί με την πολύτιμη βοήθεια της μπουμπίτας μου τα παράβολα, και την έστειλα την κακομοίρα σήμερα το πρωί στο Αστ.Τμήμα για να πάρει χαρτάκι. Με παίρνει γελώντας τηλέφωνο, γύρω στις 10..
"Μπου χα χα..Είναι στο νούμερο 33..Και έχουμε το 188!"
Εύγε..!
Πήγε Αθήνα, έκανε τις δουλειές της, τα ψώνια της, και όταν ανεβαίνοντας κατά τις 3.30 πέρασε ξανά από το τμήμα, είχαμε φτάσει αισίως στο 150! "Τρέεεεεχα", μου φώναξε στο τηλέφωνο!"Τρέεεεχα, φύγε αμέσως από τη δουλειά και έλα, μη χάσουμε τη σειρά μας!"
Τί να κάνω κι εγώ, έκλεισα το πισι όπως όπως, μπούκαρα στο λιονταράκι, και ξεκίνησα το σαφάρι στην Κηφισίας. Όταν πλησίαζα, της έκανα ένα τηλέφωνο..
"Σε ποιό νούμερο είμαστε?"
"Στο 156! Τρέχα όμως, διότι μια καλή κυρία μας έδωσε τον αριθμό της, και έχουμε το 158!"
"Μα καλά, μισή ώρα, μόνο 6 νούμερα προχώρησαν?" απόρησα..

Για να μη πολυλογώ, μετά από άλλα 15 λεπτά από την παραπάνω στιχομυθία, έμπαινα χαλαρή στη τμήμα, πεπεισμενη ότι το 158 θα είχε περάσει προ πολλούυυ, και θα οδεύαμε για τα 180άρια..
Αμ δε!
"157" μου λέει η μικρή!.
Μα καλά, πώς?

Μετά από 10 λεπτά αναμονής στο τμήμα, κατάλαβα πώς πάει η κατάσταση. Τέσσερα γραφεία εξυπηρέτησης του κόσμου, από τα οποία στην καλύτερη εξυπηρετούσαν κόσμο οι 2! Από αυτούς, ο ένας σπίρτο, ο άλλος.. με το τσιγαράκι του, το μπλα μπλά του, και εν ολίγοις το πάσο του! Ένας άλλος περιφερόταν στους διαδρόμους, και γενικά ο κόσμος περίιιιμενε, και περίιιιιμενε..

Τελειώσαμε κατά τις 6 από κει!Κόσμος τσαντισμένος, κόσμος αναστατωμένος, κόσμος που είχε σίγουρα ένα εκατομμύριο καλύτερα πράγματα να κάνει, απ'το να κάθεται (αν ήταν τυχερός και πετύχαινε καρέκλα!) και να περιμένει τον έναν εκ των τεσσάρων υπαλλήλων να προσπαθεί να εξυπηρετήσει ένα σωρό κόσμο..

Πήρα ένα χαρτάκι, έτσι για πλάκα φεύγοντας..Νούμερο 375!
Να τα χιλιάσουμε βρε..
Στον 21ο αιώνα, τον αιώνα της τεχνολογίας, της κάμερας και της παρακολούθησης, και δεν μπορούμε να υποβάλλουμε τα χαρτιά μας για διαβατήριο με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο!
Ραντεβού σε 5 χρόνια!..
Τότε που θα δίνουμε 150 ευρώ για το νέο διαβατήριο, κι αν είμαστε τυχεροί, θα μας λένε να στείλουμε μήνυμα από το κινητό, για να πάρουμε αριθμό προτεραιότητας..

Πόσο μου λείπει...

...η Σαντορινούλα! Κάθε φορά που πήζω στη δουλειά, που τα πράγματα είναι ζόρικα, που τα προβλήματα μοιάζουν βουνά, και δεν βλέπω "φώς στο τούνελ", τη σκέφτομαι..
Έχει κάτι αυτό το νησί, κάτι που με χαλαρώνει. Το άρωμά του, η μαγεία του, η ηρεμία του, κάτι...
Πόσο θά'θελα νά'μαι τώρα εκεί, μαζί σου.
Να βγαίναμε από τη "Μαργαρίτα", και να κατηφορίζαμε, στο δρόμο προς την Οία. Να ατενίζαμε το Αιγαίο, να πέρναμε βαθιές ανάσες, να χαλαρώναμε, και μετά να προχωρούσαμε λίγο παρακάτω. Εκεί, στο ύψος των "Canaves Oia", θα κάναμε μια στάση, θα καθόμασταν στο πεζουλάκι, και θα χαζεύαμε τα σπιτάκια, που τόσο τέλεια μοιάζουν κολλημένα πάνω στο Βράχο..
Μετά, λίγο παρακάτω, στο Μελένιο, θα μπαίναμε τρέχοντας μέσα να σου πάρω γλυκάκι.Τί θα ήταν αυτή τη φορά? Bitter, Τιραμισού ή Grand Marnier? Ό,τι αγαπάς..Για καφεδάκι θα σταματούσαμε είτε στο "Κόκκινο ποδήλατο", που δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε το καλοκαιράκι, είτε στο Κάστρο, για να αγναντεύουμε τα πλοία που πλησιάζουν στο νησί μας..

Αχ, θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια, και να δω μπροστά μου κάθε πέτρα, κάθε σοκάκι, κάθε γωνιά αυτού του νησιού!..Πότε θα με ξαναπάς?...

Περνάγαμε ωραία, με τούτη τη παρέα...!!!!

Κυριακή μεσημέρι, η ώρα 4.30, και χαλαρώνω για λίγο στο σπίτι. Την ώρα που ένα σούπερ Σ/Κ φτάνει στο τέλος του, και η νέα βδομάδα ετοιμάζεται να ξεπροβάλλει, αράζουμε για λίγο μπροστά στο πι-σι, και γράφουμε δυό λογάκια, δυό σκέψεις..
Χτες πήγαμε στο Σάκη. Στα γυρίσματα της ταινίας του καλέ, του "Alter Ego". Και ήταν τέλεια. Δεν ανήκω στις "Ρουβίτσες" (για κάποια άλλη χτυπάει μάλλον η καμπάνα :-Ρ), αλλά την αλήθεια μου θα την πω : Ο Σάκης είναι ο καλύτερος στο είδος του.
Περάσαμε 5 ώρες χαζογελώντας, φωνάζοντας "Στέφανέεεεεεεεεεεεεεε", τραγουδώντας τραγουδάκια που μας θύμιζαν τα νιάτα μου και βγάλε ("Χίλια εννιακόσια..Ενενήντα δύο.. Μαζί κι αυτό το χρόνο, μαζί εμείς οι δύο" - τί θυμήθηκα τώρα!), χορεύοντας, και διασκεδάζοντας μέχρι...στομαχικής πτώσεως! (διότι, νηστικό αρκούδι, δε χορεύει!)
Πίκο μου, ένα μεγάλο ευχαριστών, και blogikws, για τη μικρή Ρουβίτσα. Δε νομίζω ότι θα ξεχάσει ποτέ αυτό που έκανες! :-) :-) :-)
Μετά, βόλτα στο Artisti Macaroni, στο Μικρολίμανο. Με τον ήλιο ντάλα έξω, την ανοιξιάτικη θερμοκρασία, και τις σούπερ μακαρονάδες.
Αυτό μ'αρέσει!..Να μπορώ να κάνω ένα σωρό διαφορετικά πράγματα, με τον Πίκο και τους φίλους μου. Από το Μέγαρο και το μοναδικό Γιάννη Μαρκόπουλο, στο τραλαλά γήπεδο του ΤΑΕ K WON DO και τα γυρίσματα του Σάκη. Από τις συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, περί "των φορών που μας έχουνε μείνει" και πώς να μην τις χαραμίσουμε, μέχρι την οικολογική καταστροφή, την αστυνόμευση και τις δίαιτες. Από τις εκδρομές μας στα Γρεβενά, το ράφτινγκ και τις φυσιολατρικές εξορμήσεις, μέχρι τις βόλτες στην Ευρώπη, το Βερολίνο και το Μιλάνο!Απ'όλα έχει ο μπαξές!!!!Καλά να είμαστε, να έχουμε την υγειά μας, και όλα καλά!
Τώρα σας κλείνω, πάω βολτίτσα!Με τέτοια μέρα, πού να παλουκωθούμε μέσα!
Να έχετε ένα πανέμορφο Κυριακόβραδο, ακριβώς όπως το ονειρευόσαστε!
Πολλά φιλιά!

Παρασκευή του Γενάρη, στο γραφείο..

Η ώρα9:47. Η κούπα με τον καφέ, δίπλα μου γεμάτη. Η μουσικούλα σιγοπαίζει από τα ηχεία του υπολογιστή, και με ταξιδεύει μακριά από το γραφείο, τη δουλειά, την Oracle, τα reports και την καθημερινότητα. Κάπως έτσι, καταλήγω συχνά πυκνά στις "ηλεκτρονικές σελίδες" αυτού του μικρού "εξομολογητή".
Ωραία ιδέα αυτά τα blogakia. Και η blogoπαρεούλα μου ολοένα μεγαλώνει, και πολύ χαίρομαι! Νά'ναι καλά η Κατερινούλα που με μύησε στην ιδέα, πριν από δυό χρονάκια περίπου!..

Τέλος πάντων, σήμερα δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο θεματάκι να αναλύσω, απλά βαριέμαι να δουλέψω!Παρασκευή σήμερα, καταλαβαίνετε..
Πήγα χτες βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής, για πρώτη φορά μετά από πολλάαααα χρόνια (πιτσιρίκι πρέπει να ήμουν τελευταία φορά). Μαζί με τον Πίκο μου, παρακολουθήσαμε ένα πολύ μελωδικό και πολύ ωραίο αφιέρωμα στα 50 χρόνια του Γιάννη Μαρκόπουλου!Ενθουσιάστηκα..!

[...]

Κι επειδή όλα τα καλά κρατάνε μόνο για λίγο, από το πρωί έχω πήξει στη δουλειά! Εμ, Παρασκευή, τί περιμένετε!Πήγε λοιπόν η ώρα 3:49, και το postaki μου ακόμα εκκρεμεί!
Γι'αυτό κι εγώ κλείνω, σας φιλώ όλους, και υπόσχομαι να επανέλθω δριμύτερη από Δευτέρα!
Να έχετε ένα αξέχαστο Σ/Κ!

Για σένα...

We'll do it all
Everything
On our own

We don't need
Anything
Or anyone

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

I don't quite know
How to say
How I feel

Those three words
Are said too much
They're not enough

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's bursting into life

Let's waste time
Chasing cars
Around our heads

I need your grace
To remind me
To find my own

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's bursting into life

All that I am
All that I ever was
Is here in your perfect eyes
They're all I can see

I don't know where
Confused about how as well
Just know that these things
Will never change for us at all

If I lay here If I just lay here Would you lie with me and just forget the world?

(Snow Patrol - Chasing Cars)

Για σένα, που κάνεις την καρδιά μου να ταξιδεύει, στο άκουσμα κάθε μελωδίας σαν αυτή..

΄'Η' το τσιγάρο ή εγώ, τελεσιγραφόο"

Ως γνωστόν, οι κακές συνήθειες βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Το τσιγάρο, πέρα από την υγεία του καπνιστή, βλάπτει και την υγεία των γύρω του, των φίλων του, της οικογένειά του, των ανθρώπων γενικά που αγαπάει και νοιάζεται.
Και πώς κόβεται, θα μου πείτε, μία τόσο κακή συνήθεια? Για καλή μου τύχη, είμαι από εκείνους που σιχαίνονται το τσιγάρο, που δεν τους αρέσει, και δε θα κάπνιζαν ποτέ. Έχω όμως πολλούς φίλους, που το τσιγάρο είναι γι'αυτούς, όπως για μένα ο καφές! Κόβεται ο καφές? (όοοχι)

Μία μικρή φίλη μου, μόλις..18 χρονών, προσπαθεί αυτές τις μέρες να κόψει το τσιγάρο! Την απόφαση την είχε πάρει, το κίνητρο όμως ήταν ένα στοίχημα!
Και επειδή τα στοιχήματα ποτέ δεν τα χάνει, το έχει βάλει πείσμα! Και θα το κερδίσει, είμαι σίγουρη! Μπράβο μικρή μου!Μόνο να ξέρεις, την επόμενη Τρίτη που το στοίχημα θα έχει τελειώσει, δε θα τη βγάλεις καθαρή! Αν σε δούμε με τσιγάρο στο στόμα, δε φαντάζεσαι τί έχεις να τραβήξεις....! (and yes, this IS a threat!)

Φιλιά!!

Θέλω να πάω στο Καφενείο για κρασάκια...!

...όπου Καφενείο, ένα γλυκύτατο μαγαζάκι στην Πλάκα, πολύ φοιτητικό, πολύ ζεστό, και πολύ παρεΪστικο! Να φάμε τον Καβουρμά μας, τις κούπες μας, να πιούμε τα κρασάκια μας, να γελάσουμε μέχρι τελικής πτώσεως, να καταγράψουμε τα ντοκουμέντα (!!!), και να περάσουμε τέλεια! Λοιπόν, πότε κανονίζουμε για Καφενείο, παρέεεεεα?