Απλά, υπέροχα!!!...

Στη μικρή Βενετία, το τελευταίο βράδυ...Μια εικόνα, χίλια χρώματα, πολλά πολλά συναισθήματα!Εκατοστό ποστάκι αυτό , και ακολουθεί αναλυτικό μυκονιάτικο update!
Πολλά φιλιά!!!!!

Εύρεση σπιτιού : Επεισόδιο ΙΙ

Αγαπητοί μου φίλοι,
Μετά από αναζήτηση σπιτιού για τον Πίκο τις τελευταίες 2 βδομάδες περίπου, οι προσπάθειές μας επιτέλους απέδωσαν καρπούς! Του τό'χα πει, στις 22 του Απρίλη θα το βρίσκαμε..!
Τέτοια μέρα, όλα είναι δυνατά!
Έτσι λοιπόν, η επέτειος του ενός χρόνου μας βρήκε να επισκεπτόμαστε το νέο, πανέμορφο σπιτάκι του Πίκου, στα σύνορα Αγ.Παρασκευής και Χαλανδρίου!Γιούπιιιιι, είναι σκέτη γλύκα! Είναι ολοκαίνουργιο, έχει και πάρκινγκ, είναι και κοντά στο βουνό, και είναι και τ.ε.λ.ε.ι.ο!
Σήμερα θα πάμε να πάρουμε και μέτρα, για να αγοράσουμε ηλεκτρικά είδη, επιπλάκια κλπ. κλπ!Θα σας φέρω και φωτογραφίες, του "πριν" και του "μετά"!!
ΙΚΕΑ, σου ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!!!!!! Η απόλυτη πικοχαρά, όχι αστεία!
Θα μου πείτε τώρα, "καλά κοπέλα μου, γιατί ενθουσιάζεσαι τόσο? Δικό σου θά'ναι?"...Μωρε, δικό μου μπορεί να μην είναι, έκανα όμως αμήν για να βρω ένα σπιτάκι να διακοσμήσω! Τόσα χρόνια στο ΙΚΕΑ, αυτό ήταν το όνειρό μου!(κάτι όνειρα που έχω όμως!), και τώρα νά! Η ώρα έφτασε!!!

Έτσι που λέτε, όλα καλά πάνε!Σε 3 μερούλες φεύυυυυυγουμε και για Μύκονο και πολύ μας αρέσει!Ετοιμάζω και κάτι καδράκια, να τα πάρω λέτε μαζί να τα πουλήσω στη Μύκονο??
Αυτό το έφτιαξα χτες, πώς σας φαίνεται?
Ο Φούντου μου πρότεινε κάτι εμπνευσμένα σενάρια για να δώσω τα καδράκια μου!
Εγώ όμως δε θέλω να τα αποχωριστώ, παρά μόνο για να τα δώσω σε φίλους μου!
Όσο γι'αυτό, λέω να το βάλω στο νέο πικοσπιτάκι!
Έχετε το νού σας, και κάπου θα το δείτε!

Αυτά για τώρα!Σας αφήνω να πάω για προληπτική "εκκένωση κτιρίου"! Κοινώς, καφεδάκι στα Starbucks, βόλτα στον ήλιο, και όοοοοοοοολα τα καλά! Πολύ καλημέρα σαςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!

Καμαρούλα μια σταλιά, 2 επί 3....

Μετά από επίμονες παροτρύνσεις της ξαδερφούλας, και σχόλια τύπου "κανένα ποστάκι θα κάνουμεεε?", είπα κι εγώ να καταφέρω επιτέλους σήμερα να γράψω δυό λογάκια!Από τη Δευτέρα αυτό το ποστάκι βρίσκεται στα drafts, και προσπαθεί να ολοκληρωθεί, να γίνει ένα ώριμο ποστάκι, και να δημοσιευτεί δίπλα στα υπόλοιπα εμπνευσμένα ποστάκια!
Ιδού λοιπόν, η μεγάλη στιγμή έφτασε!

Αυτές τις μέρες λοιπόν,ψάχνω σπίτι!Όοοχι για μένα καλέ (αν και πολύ θά'θελα!!), αλλά για τον Πίκο!Έχουμε ξετινάξει τη Χρυσή Ευκαιρία, έχω φτιάξει και "Ειδοποιήσεις" για να ενημερώνομαι αυτομάτως κάθε φορά που κάτι καινούργιο σκάει μύτη, και μαζεύουμε όλα τα υποψήφια σπίτια σε Excel..
Κάποτε ο κόσμος έπαιρνε μία εφημερίδα και , όπως μου είπε και ο Psycho, έπαιρναν τους δρόμους με την εφημερίδα ανά χείρας, και μόλις έβρισκαν κάτι καλό, το κλείνανε αμέσως!Τώρα όμως, οι εποχές αλλάξανε!Έτσι κι εμείς, στην αρχή μπαίναμε στο site της Χρυσής Ευκαιρίας (πολύ καλό btw, τα μπράβο μου στους designers), εκτυπώναμε σελιδούλες, και αρχίζαμε να σημειώνουμε, να σβήνουμε, να κυκλώνουμε, και να ξεσκαρτίζουμε τις αγγελίες!Μετά από την 3η φορά που το κάναμε αυτό, χάσαμε το μπούσουλα με τις εκτυπώσεις (άσε που επιβαρύνουμε και το περιβάλλον με τόσο χαρτί!), κι έτσι από σήμερα ξεκινήσαμε τη μέθοδο του Excel! Έχουμε φτιάξει ένα Excelaki με όλα τα υποψήφια σπίτια, παίρνουμε τηλεφωνάκια, σημειώνουμε τί παίζει, και μετά κανονίζουμε ραντεβουδάκια!
Οργανωμένα πράγματα ;-)

Έχουμε δει μερικά σπιτάκια, σε διάφορες περιοχές γύρω από τη δουλειά! Σήμερα λοιπόν, καθώς έψαχνα, έπεσα πάνω σε κάτι studio γύρω στα 30τμ, στο Πολύδροσο Αμαρουσίου! Πλήρως επιπλωμένα, σε νέα πολυκατοικία, με 380 ευρώ και με δυνατότητα ολιγόμηνης διαμονής! Μου καλάρεσε κι εμένα, και λέω "ας κάνω ένα τηλεφωνάκι"..Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ο κύριος "Για εσάς το θέλετε?" .."Ε, ναι!".."Και για πόσο καιρό?"..."Ε, τί να σας πω, για κανένα χρόνο?!".."Αχάαα" - μου λέει! "Περάστε να τα δείτε, έχω 5!"? (τί είναι καλέ τα στούντιο και έχει και ΠΕΝΤΕ, πατάτες?!?).."ΟΚ, θα σας τηλεφωνήσω!" του λέω!

10 λεπτά αργότερα ενημερώθηκα από ένα συνάδελφο ότι τα συγκεκριμένα σπίτια τα νοικιάζουν σε κάτι "φτωχά" παιδιά, που θέλουν ένα backup-σπιτάκι για να σπιτώνουν τη γκόμενα! Άκουσον άκουσον, ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ το έκανε ο τύπος με τα στούντιο....!!!

Τέλος πάντων!Σας κλείνω τώρα, πάω να δω δυο περιπτώσεις εδώ γύρω, και ελπίζω να γυρίσουμε με καλά νέα!Είδαμε χτες ένα ωραίο διαμερισματάκι στο Γαλάτσι, 35τμ, στούντιογκαρσονιέρα, 3ου ορόφου, ολοκαίνουργιο (του κουτιού!), με πάρκινγκ...450 ευρώ!!!!
Τι λέτε ρε παιδιά, 450 ευρώ για ΕΝΑ δωμάτιο στο Γαλάτσι?!?

Δεν απελπιζόμαστε, συνεχίζουμε ακάθεκτοι!
Και μόλις με το καλό καταλήξουμε, είστε όλοι καλεσμένοι!! (Ο Πίκος άραγε να πρέπει να το μάθει?!?)
Φιλιάααααααααααα!

Όσοι Bloggers, προσέλθετε...

Μία ωραία έρευνα, για όλους εμάς τους bloggers:
http://www.blog-ereuna.blogspot.com/
Αν έχετε 10 λεπτάκια, αξίζει τον κόπο!

Day II στο γραφείο (χωρίς δουλειά!)

Ε λοιπόν, πολύ μ'αρέσει να μην επικρατεί ένα πήξιμο στο γραφείο, ένας πανικός, όπως συνήθως.Χτες, το τηλέφωνο βάρεσε μόλις ΜΙΑ φορά για μινι-χωσιματάκι, και δεν έλαβα απολύτως ΚΑΝΕΝΑ email για δουλειά. Σήμερα, το τηλέφωνο άρχισε δειλά δειλά να τραντάζεται πού και πού, χωρίς όμως καταστροφικές, για την υγεία, συνέπειες!
Έτσι, βρίσκω κι εγώ χρόνο να κάνω δύο από τα αγαπημένα μου πράγματα : Να ακούω μουσικούλα, και να γράφω σκεψούλες!
Χάζευα πριν λίγο τα Blogakia φίλων και φίλων των φίλων, και γνωστών των φίλων των φίλων, και συνειδητοποιούσα πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι σκέψεις online.H φίλη μου η Κατερίνα (η X-filer) μου είπε τις προάλλες που βρεθήκαμε για εκείνα τα θανατηφόρα καλαμαράκια.. "Τί θα γίνει βρε μικρή, πάλι καλά που έχεις και το blog και μαθαίνω τα νέα σου". Έχει δίκιο..Σε αυτή τη πόλη, δε βρίσκουμε χρόνο ούτε για καφέ να πάμε.Φαντάσου να μέναμε και σε άλλες πόλεις..Εδώ της ξαδερφούλας τα νέα (δυό γραφεία πιο δίπλα) και τα διαβάζω από το Blogaki (Καλά, τα σχολιάζουμε μετά στην κουζίνα, αλλά λέμε τώρα :-))..
Λοιπόν, προτρέπω κι εγώ όλους τους φίλους μου να φτιάξουν κι εκείνοι το Blogaki τους, και να γράφουν το κατιτίς τους. Κούυυυλη, Φωτούυυυ...Εσείς που είστε και πιο μακριά! Κατερινάκι, Ζωήτσα, εσείς που είστε πιο κοντά...Ελάτε στο Blogόσφαιρά μας, και..θα κολλήσετε!
(Μόνο τον "γκριν" από τον 3ο δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να τον πείσουμε να γράψει κατιτίς για τις μπουγάτσες του :-D )..
Πολλά φιλιά σε όλους σας, χαιρετίσματα σε όλα τα φιλαράκια μου που περνούν πού κ πού από δω!Χρόνια Πολλά, και να είστε όλοι καλά!:-D

Πάσχα 2007...

Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη!Να είστε όλοι καλά, να έχετε υγεία, φώτιση και αγάπη στη ζωή σας!
Γυρίσαμε λοιπόν που λέτε από τις Πασχαλινές μας διακοπούλες!:-)
Ε λοιπόν, το 4ήμερο του Πάσχα, είναι πάντα φούλ-κομπλέ από things to do. Τόσο πολλά things to do,που περνάει και σε αφήνει με την απορία "Πότε θα κάνω διακοπές?Είμαι πτώμα!"..
Μ.Παρασκευή με βρήκε με τον Πίκο μου, να κάνουμε βόλτα δίπλα στη θάλασσα, στην παραλιακή!
Μ.Σάββατο και πάλι δίπλα στη θάλασσα, αυτή τη φορά στη Ν.Μάκρη.
Κυριακή και Δευτέρα του Πάσχα, μπροστά στη ψησταριά, να ψήνουμε κοκορέτσι, παϊδάκια, ψωμί στα κάρβουνα κλπ.
Κι επειδή, μια εικόνα = 1000 λέξεις (κι εγώ αυτή τη στιγμή βαριέμαι να γράψω 100, όχι 1000!), σας παραθέτω φωτοντοκουμέντα των Πασχαλιάτικών μου ενασχολήσεων..

Στολισμός του επιταφίου, βράδυ Μεγάλης Πέμπτης.Βιολέτες, κρίνα,γαρύφαλλα - οι πρωταγωνιστές,και ιδού το αποτέλεσμα, στο πανέμορφο εκκλησάκι του Άι Δημήτρη..

Βόλτα στο "Λαιμό" της Βουλιαγμένης, μεσημεράκι Μεγάλης Παρασκευής!Με milk-free φραπεδιά by the sea, βιβλιαράκι ανά χείρας ("Άλμπατρος", της Σώτης Τριανταφύλλου - thank u Piki mou!), και μία γαλήνια μουσική στο δρόμο!Έχετε ακούσει ποτέ σε ορχηστρική εκτέλεση το "Αι Γένεαι Πάσαι"? Αν όχι, θα σας συγκινήσει!Θυμήθηκα τα μαθητικά μου χρόνια,τότε που κ.Αντωνίου και ο κ.Φιλίνης, οργάνωναν τη χορωδία μας, για να τραγουδήσουμε αυτόν τον όμορφο ύμνο.. "Ω γλυκύ μου έαρ,γλυκύτατόν μου τέκνον,που έδυ σου το κάλλος;"

Μεγάλο Σάββατο - Πικοflashback!;-) Ή αλλιώς, βόλτα στη Ν.Μάκρη για καλαμαράκια (τί τα θέλαμε?Μέχρι την Ανάσταση, κ ακόμα δεν τα είχαμε χωνέψει!!)..Πριν και μετά τη βόλτα (πριν η ζύμη φούσκωνε, μετά πήρε "σχήμα και οστά"), έφτιαξα τα πρώτα μου πικοτσουρέκια!!

Βοήθησε και το Πικάκι στο τσουρεκοπλάσιμο (έφτιαξε και ένα τσουρεκάκι,πρώτο πράγμα!),και τα ψήσαμε χαρούμενοι! Άντε, και του χρόνου!!!

Κυριακή του Πάσχα - η μέρα της μεγάλης μάσας :-)
Με κοκορετσάκι, όλη την οικογένεια μαζεμένη στο σπίτι, τραγουδάκια, παϊδάκια, κέφι, κρασάκι, και μια βόλτα στην εξοχή, για ανοιξιάτικες ανάσες!!




Και τέλος, Δευτέρα του Πάσχα, χωρίς φωτογραφιούλες, αλλά με δεύτερο γύρο (γύρο όπως λέμε "round", όχι όπως λέμε γύρο χοιρινο ;-) ) ψητών, κεφιού και παρεούλας!

Πέρσι, το Πάσχα άλλαξε τη ζωή μου!Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο, μπήκες στην καρδιά μου!Φέτος, έναν σχεδόν χρόνο μετά, είσαι ακόμα εκεί, έχεις φωλιάσει, και τη γεμίζεις ζεστασιά και αγάπη! Σ'ευχαριστώ αγάπη μου! Σ'ευχαριστώ που εκείνη την άγια μέρα, με κοίταξες στα μάτια, και είδες εκείνο το φώς!..
Και εύχομαι, αυτή η λάμψη να κρατήσει, μέχρι την επόμενη φορά που το Μ.Σάββατο θα πέσει 22 του Απρίλη......!

Mr.Brightside...(τελευταία μέρα στη δουλειά πριν το Πάσχα)

Μεγάλη Πέμπτη πρωί, 5 του Απρίλη, η ώρα περίπου 10. Δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να δουλέψω, θά'θελα να είμαι σε ένα αυτοκίνητο, και να ταξίδευα μακριά σήμερα.
Έβλεπα όλους εκείνους, μέσα στα υπεργεμάτα αυτοκινητάκια, που τραβάγανε για έξω από την πόλη..Άλλος για το χωριό, άλλος για την εξοχή, άλλος για τα βουνά, κι άλλος για τις θάλασσες.
Η Αθήνα με κουράζει, θα ήθελα να πάω σε ένα μικρό, ήρεμο χωριό, να αράξω στη φύση, και να χαλαρώσω, χωρίς καμία σκοτούρα στο κεφάλι μου, χωρίς άγχος, χωρίς κίνηση και πίεση.
Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ζήσω για πάντα μακριά από την πόλη.Δε μου φαίνεται και ιδιαίτερα απίθανο το ενδεχόμενο.Η Αθήνα σκοτώνει τη φαντασία μου..
Γι'αυτό κι εγώ ακούω Mr.Brightside (by Killers), και ονειρεύομαι την ώρα που θα (ξανα)φύγω.Όσο κι αν φεύγω,όσα ταξίδια κι αν κάνω, δε μου φτάνουν. Θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι ακόμη περισσότερο..Βουνά, παραλίες, αμμουδιές, πλαγιές, καλή παρέα, και χρόνο..Ελεύθερο χρόνο, για να διαβάσω επιτέλους αυτό το βιβλιαράκι που μου έφερε η αδερφούλα μου τα Χριστούγεννα, και ΑΚΟΜΑ δεν έχω αξιωθεί να αρχίσω..
Έτσι, αρχίσω να σχεδιάζω τις καλοκαιρινές αποδράσεις από τώρα.Για το Ιόνιο αυτή τη φορά. Παξούς, Κεφαλλονιά, Κέρκυρα..Θα διαλέξουμε ένα στην τύχη, και θα πάμε να χαλαρώσουμε!
Ε, κι αν βρούμε και λίγο χρόνο για Σαντορίνη,δε θα πούμε όχι ;-)

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση σε όλους, και εύχομαι οι γιορτές αυτές να σας βρουν κοντά σε εκείνους που αγαπάτε. Να το κάψετε (όχι τον οβελία, εεε!?), να γλεντήσετε, να πάτε στην Ανάσταση και να αισθανθείτε ένα 'κλικ' να γίνεται μέσα σας τη στιγμή που όλοι μαζί ψέλλουν το "Χριστός Ανέστη..", και να γυρίσετε ευτυχισμένοι πίσω στην Αθήνα μας..
Καλές Γιορτές!!!!!

What's the deal, with my BRAINS....

Τον τελευταίο καιρό, η λέξη BRAINS ακούγεται στην ατμόσφαιρα της VF όλη τη μέρα.
Ο λόγος? Εμ, το αγαπημένο μας DataWarehouse ονομάζεται έτσι!Όχι παίζουμε!
Είμαστε μεγάαααλα μυαλά, όχι αστεία!
Τέλος πάντων, στα δικά μας.
Μεγάλη Βδομάδα ήρθε, Πάσχα σε 5 μέρες!Πολύ θά'θελα αυτό το Πάσχα να φεύγαμε, να πηγαίναμε κάπου ήρεμα, ήσυχα, σε κάποια απομονωμένη γωνίτσα της Ελλάδας, και να νιώθαμε την πραγματική ουσία των ημερών.
Μακριά από αυτοκίνητα, από κόρνες, τηλεοράσεις και άγχος.
Είδα ένα αφιέρωμα σήμερα στο in.gr (http://www.in.gr/Reviews/review.asp?lngReviewID=43567 για όσους ενδιαφέρονται), και έλεγε για το Πάσχα, στα διάφορα μέρη της Ελλάδας!Ζήλεψα..Πελοπόννησος, Κρήτη, Ιόνια Νησιά, Κυκλάδες, ακόμη και εντός Αττικής..!Εγώ,θα προτιμήσω το "χωριό" μου, τον Άγιο Στέφανο:)

Και μην ξεχνιόμαστε, το Μ.Σάββατο βόλτα στη Ν.Μάκρη για ουζάκι!
Για να θυμηθούμε τα παλιά, και να ευχηθούμε για τα επόμενα..!;)

ΤΜ@ΝΜ..1ΧκΣ...

Ο Χρόνος....

Πόσο γρήγορα περνάει, όταν περνάς ωραία?
Πόσο αργά και βασανιστικά, όταν πήζεις στη δουλειά?
Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτές οι διακοπές, και νιώθω ότι χρειάζομαι άμεσα κι άλλες?!?
Και πότε θα είναι οι επόμενες?
Και αρκεί να αναπολείς πού τριγύρναγες πριν από μια βδομάδα (στους δρόμους του Μιλάνου), για να την παλέψεις με όλους τους δαίμονες του γραφείου?

Αχ, αυτός ο άτιμος ο Χρόνος φταίει για όλα...

Best of Ιταλία (part II)

Σας μιλήσαμε για τις ομορφιές των τοπίων, για τους υπέροχους δρόμους, για την ηρεμία του Bellagio, για την πολυκοσμία του Μιλάνο.
Δε σας είπαμε όμως για μερικές από εκείνες τις απίστευτες φάσεις, που θα θυμόμαστε μετά από καιρόοοο, και θα γελάμε!
>>ΦΑΣΗ Νο1 :
Στο καραβάκι, από και προς το Bellagio, είχαμε ένα πρόβλημα με το ένα από τα δύο μας τουτού. Βλέπετε, το φέρυ κόστιζε γύρω στα 18+κάτι ευρούλια για ένα αμάξι μήκους από 3.50 - 4.50 μέτρα και 4 επιβάτες. Έλα όμως που το αγαπημένο μας Opel Astra SW είναι 4.515 μέτρα?!?!? Και αυτό, για ενάμιση μόλις εκατοστό, μας πέταγε στην επόμενη κατηγορία, στην οποία κόστιζε γύρω στα 21+κάτι ευρούλια, για το αμαξάκι μας και τους 4 επιβάτες.
Μόλις λοιπόν το συνειδητοποιήσαμε αυτό, προσπαθούσαμε να..κρύψουμε το ενάμιση παραπάνω εκατοστό, με νύχια και με δόντια!Πηγαίναμε λοιπόν στο ταμείο για τα εισιτήρια, και έχοντας μοστράρει το άλλο μας τουτού μπροστά (Ford Focus SW, 4.5 μέτρα παρά κάτι), παίρναμε το πιο πειστικό μας ύφος όταν εκτυλισσόταν η παρακάτω στιχομυθία..
Ταμίας : "Brands of Cars"? (μην περιμένετε ολοκληρωμένη πρόταση στα Αγγλικά από Ιταλό!)
Εμείς : "Ford Focus SW and Opel Astra SW"
Ταμίας : "New Opel Astra SW or Old one?"
Εμείς (Με το πιοοοοοο πειστικό μας ύφος όμως!) : "I don't think it's the new one!"
(Διότι, απ'ό,τι καταλάβαμε, το new one είναι πιο μακρουλόοοοο!)

Κάπως έτσι τη σκαπουλάραμε 1-2 φορές!Τις υπόλοιπες, η καχύποπτη ταμίας έριχνε μια ματιά στο τουτού μας, και διαπίστωνε ότι κι όμως, "it's the new one..!"
Χιχιχιχιχιχι!

>>ΦΑΣΗ Νο2 :
Μετά από 4 μέρες στο Βellagio, μας τελείωσαν οι προμήθειες χαρτιού!Και όχι οποιουδήποτε χαρτιού, αλλά του..επίμαχου χαρτιού (βλ. papier de kol! :-D ).
Ξεκινάει λοιπόν ο Φ.,βραδάκι γύρω στις 20:30 με μια φάτσα κουρασμένου γκρινιάρη (χιχιχι), να πάει να βρει στο διπλανό σπίτι τον ιδιοκτήτη,για να του ζητήσει "toilet paper".Την ίδια ώρα, εμείς οι υπόλοιποι μαγειρεύαμε, άλλος μακαρόνια,άλλος άσπρη σάλτσα, άλλος κόκκινη, άλλος μεθυσμένο κοτόπουλο, άλλος έκοβε σαλάτα..Όλα αυτά για το βραδυνό μας "dinner @ home"..
Μόλις ο καλός κύριος ανοίγει την πόρτα, του λέει ευγενικά ο Φ.: (Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ τον αγαπητό κύριο FIREFOX, ο οποίος ενώ έσκασε, μου κράτησε το αγαπητό αυτό ποστάκι, ενώ ήμουν ακόμη σε "writing mode!"Firefox rulesss!)
Φ: Could we have some toilet paper?
Παππούλης : (βγάζοντας το κεφάλι του στην αυλή, και κοιτάζοντας τη Villa Colombina μας έντρομος) FEUER??? FIRE!!!!! (Τρέχει στο γιό του εμβρόντητος, και φωνάζει "ΦΩΤΙΑ ΦΩΤΙΑ!!"..)
Ο δύσμοιρος ο Φ τα βλέπει όλα, προσπαθεί να του εξηγήσει ότι δεν υπάρχει φωτιά, και ότι τα κορίτσια απλά μαγειρεύουν, εκείνος όμως δεν χαμπαριάζει!
Ο Φ. γυρνάει στο δωμάτιο, και τον ακούμε να φωνάζει, την ώρα που παππούλης και γιός τρέχουν στις σκάλες προς τον 2ο όροφο, και το δωμάτιο των Singles .. "Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με αυτούς τους ανθρώπους!Εγώ τους ζήτησα χαρτί τουαλέτας, κι αυτοί νομίζουν ότι έχουμε πιάσει φωτιά!!"..
Τις φωνές του ακούμε κι εμείς από δίπλα, που πεταγόμαστε μαζί στις σκάλες, να δούμε τί παίζει. Και βλέπουμε 2 αλαφιασμένους να τρέχουν προς τα πάνω, και το Φ. να γκαρίζει αγανακτισμένος " Please, Don't Panic!There is no fire! We just want some TOILET PAPER!" (Πήρε φωτιά ο **λος μας, ένα πράγμα!)..

Με τα πολλά, και μετά από άπειρο γέλιο και ασυνεννοησία, μας εξήγησαν παππούλης και γιός τί ήταν αυτό που τους έκανε να πιστέψουν ότι υπήρχε όντως φωτιά στον 2ο..Τα χρώματα, πίσω από την κλειστή κουρτινίτσα,σε συνδυασμό με τον καπνό που έβγαινε από την καμινάδα, ήταν όντως παρεξηγήσιμα..
Για την ιστορία, χαρτί μας έφερε ο γιος μετά από λίγο, από 2 στον καθένα μας :-D

Αχ, πολύ γέλιο σας λέω!
Περισσότερες ξεκαρδιστικές ιστορίες, ακολουθούν σύντομα!
Αχ, αξέχαστη Ιταλία...!

Μια βδομάδα στην Ιταλία/Ελβετία..

Πώς γίνεται κάθε φορά που γυρνάω από ταξίδι στο εξωτερικό, να απογοητεύομαι? Φταίει το γεγονός ότι πέρασα υπέροχα, ότι δεν είχα δουλειά, ότι ήμουν με τους φίλους μου, ότι ήμουν ΜΑΖΙ ΣΟΥ?..Η' μήπως σε όλα αυτά συντελεί και το γεγονός ότι γυρνώντας στην Ελλάδα, απλά σε πιάνει μία κατάθλιψη και μία στεναχώρια, για όλα εκείνα που έζησες σαν άνθρωπος στο εξωτερικό??
Μιας και σήμερα είναι Δευτέρα, και έχω μόλις γυρίσει στη δουλειά από μία αξέχαστη και υπερ-γεμάτη βδομάδα, λέω να μην γκρινιάξω για την κατάσταση στη χώρα μας.
Αντ'αυτού, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, μερικές από τις ωραιότερες στιγμές μας στο ταξίδι αυτό...
>> Cava Turicciolo - H πιο αξέχαστη,γαστρονομική εμπειρία μας στην Ιταλία! Ευχαριστούμε πολύ τον Norberto...
>> St.Moritz - Skiing στις Ελβετικές Άλπεις.Καλά,μη φανταστείτε ότι κατεβήκαμε καμιά πίστα, παίζαμε με το χιόνι περισσότερο..
>> Bellagio - Το διαμάντι της λίμνης Κόμο.Πανέμορφο,γραφικό,ακόμη και εκτός τουριστικής περιόδου. Και η Villa Colombina,το κερασάκι στην τούρτα
>> Lugano - Η Ελβετική αριστοκρατεία, εν μέσω Ιταλίας. Μόλις περνάς τα σύνορα, καταλαβαίνεις διαφορά. Ακόμη κι αν τα πάντα είναι γραμμένα στα Ιταλικά, η Ελβετική κουλτούρα κάνει "μπαμ"!
>> Μιλάνο - Η πρωτεύουσα της Μόδας, η απόλυτη πόλη για ψώνια. Ατελείωτες ώρες στους δρόμους γύρω από το Ντουόμο, για shopping therapy, espresso και πολύ κέφι!
>> Οι Ιταλοί - Από μόνοι τους, ένας λόγος για να επισκεφθείς τη χώρα τους. Κεφάτοι, οργανωμένοι, θερμόαιμοι, ζωντανοί, χαμογελαστοί, κάτι σαν εμάς (στο..καλύτερό μας!)
>> Οι δρόμοι - Ο χειρότερος δρόμος τους, είναι η Αττική Οδός μας...
>> Η διαδρομή από το Bellagio στο Lecco και το Como - Να μη θέλεις να φύγεις, να εύχεσαι να παγώσει ο χρόνος, και να μείνεις για πάντα εκεί!
>> Οι Ελβετικές Σοκολάτες - Να τις πιείς στο ποτήρι..!
>> Η παλιά πόλη του Bergamo (και η Πίτσα με το μέτροοο!)
>> Η ιταλική κουζίνα - Ιδανική για τους λάτρεις της πίτσας, των μακαρονιών και του καλού κρασιού! Για τους λάτρεις του κρέατος, θα χρειαστείτε παχυλό πορτοφόλι..
>> Η Ιταλική Φινέτσα - η οποία περιγράφει κάθε γωνιά της Ιταλίας..

Με μια λέξη, τέλεια!
Un emozione per sempre!

1 day until Milan and Mountains...(!!!!!)..

Και κάπως έτσι,φτάσαμε στη μεγάλη μέρα της αναχώρησης!Σε 24 ωρίτσες, θα ετοιμαζόμαστε για το αεροδρόμιο σιγά σιγά. Κοιτάγαμε χτες με την ξαδερφούλα πότε κλείσαμε τα εισιτηριάκια μας...17 Νοέμβρη (άκου μέρα που βρήκαμε!) του 2006. Και σήμερα, σχεδόν 4 μήνες μετά (!!), είμαστε έτοιμοι.
Μετά από ατελείωτες ιντερνετικές αναζητήσεις (πού να μείνουμε, πώς θα πάμε, τί μέρη να επισκεφθούμε), όνειρα, καφεδάκια και πλάνα (θυμάστε τότε που είμασταν στο Ναύπλιο, και είδαμε το ζευγάρι από δίπλα να διαβάζει στους Top 10 προορισμούς το "ΜΙΛΑΝΟ", και τρέξαμε στο περίπτερο να πάρουμε κι εμείς την Ημερησία!), φτάσαμε στο τσακ..
Τελικά, η αναμονή είναι η μισή (αν όχι και περισσότερη από μισή!!) χαρά!
Σε προετοιμάζουν, σου γεμίζουν τις μέρες με προσμονή και κέφι!
Να, όπως σήμερα, που πετάχτηκα χαρωπή από το κρεβάτι στις 7.10, χωρίς καμία διαμαρτυρία, χιχιχι!

Υπόσχομαι μόλις γυρίσουμε, να σας τα πούμε όλα!Μέχρι τότε, να είστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, και in love! :-)
Arrivederciiiiii!!!!!!!!!!!!!!!

Ζήσε τη στιγμή (ή αλλιώς, άδραξε τη μέρα...!)

Στιγμιότυπο, από τη νέα διαφημιστική καμπάνια της Vodafone :
Θα το κολλήσω στο τουτού μου, μπας και πάψω να έχω τη φάτσα του τύπου στο κίτρινο αμαξάκι, κάθε φορά που είμαι κολλημένη με τις ώρες στην Κηφισίας, στην Εθνική Οδό, στην Αττική...!:-)

Υ.Γ. Έχω να δηλώσω ότι είχα σκεφτεί το νέο σλόγκαν της εταιρείας μου, πολύυυυ πριν τους έρθει η έμπνευση...
Να ζητήσω τα πνευματικά μου δικαιώματααααααααααααααα!?!?!?

Ένα τέταρτο του αιώνα....

Ετών 25. Πριν από 25 χρονάκια και κάτι ωρίτσες, έσκασα μύτη. Με βάρος 4.100, 54 εκατοστά ύψος και...2 μπουκάλια γάλα από την πρώτη μέρα, έδειξα από την πρώτη στιγμή ότι δε θα ήμουν ένα κλασσικό παιδάκι...
Σήμερα, 25 χρόνια μετά, έχω να θυμάμαι ένα σωρό μοναδικές στιγμές. Σχολείο, Πανεπιστήμιο, Φίλους, Ταξίδια, τη Γερμανία, Αγάπες και Χωρισμούς, Έρωτες και Όνειρα..Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή μου, στα 25 αυτά χρόνια?!..Αμέτρητοι. Άλλοι πέρασαν, κι άφησαν το σημάδι τους..Άλλοι έμειναν, κι άλλοι έφυγαν..
Σήμερα, 25 του Φλεβάρη, κλείνω τα 25..Είμαι "ένα τέταρτο του αιώνα" σε ηλικία, όπως μου είπε κι ο μπαμπάκας μου!
Μμμμμ, δεν είναι κακό!:-) Αν και στο εξής θα είμαι πιο κοντά στα τριάντα παρά στα είκοσι, δηλώνω πολύ χαρούμενη. Κοιτάω πίσω, και βλέπω 25 χρόνια γεμάτα, με υγεία, με χαρές, με αγάπη, με προσπάθεια, με εξελίξεις...
25 χρόνια, που πήραν τη μικρή Γεωργίτσα, και την έκαναν τη Τζοπιτούλα (ή Πίκα) που ξέρετε σήμερα!:-)

Κερνάω τουρτίτσα απόψε, όσοι πιστοί, προσέλθετε!!!!Να με χαίρεστεεεεεεεεεε!

Εκεί ψηλά, εκεί ψηλά στον ουρανό...

...Για κοίτα καλύτερα..Τί βλέπεις εκεί πάνω? Αετούλης είναι? Ω ναιιιι, κοίτα πόσο ψηλά έχει φτάσει...
Θυμάσαι, που τον φτιάχναμε, και αναρωτιόμασταν αν θα κατάφερνε ποτέ να απογειωθεί, χωρίς να σκιστεί? Που γράφαμε περήφανοι όλοι τα ονόματά μας πάνω στο χαρτάκι του, και του κολλούσαμε χαρτάκια,αστεράκια, ανθρωπάκια και καρδούλες? (κι ας γκρίνιαζε ο Γιώργος ότι θα μπατάρει ο αετούλης..)
Το αποτέλεσμα? Ένα χαρωπό ανθρωπάκι, με...μεγάλη γλώσσα! :-Ρ

Ναι ναι, πέταξε, και μας έβγαλε ασπροπρόσωπους. Έβαλε τη σφραγίδα του σε ένα υπέροχο 3ήμερο, με φίλους, κέφι, χαλβά, καρναβάλι, και...ναυάγια :-D :-D :-D
Και του χρόνου, ακόμη πιο ψηλά...!!!!!
Υ.Γ Thank you για όλα ξαδερφούλαααα!:-) Θα σου ξανάρθουμε!

Σε θέλω εδώ..

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
όλα όσα ζω να΄ναι δικά μου
να΄σαι πληγή απ΄την πληγή
να΄σαι χαρά απ΄τη χαρά μου
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου
με τη σιωπή να του μιλώ
όπως μιλάω στον εαυτό μου
και να μοιράζομαι στα δυο
τ΄άστρα το χρώμα το λεπτό
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τί θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ
να σε ξυπνώ να σε κοιμίζω
σε θέλω εδώ για να μπορώ
κάτι από αγάπη να θυμίζω
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τί νιώθω

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
οτι κι αν γίνει σε θέλω
σε θέλω εδώ
σε θέλω εδώ

Eκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη & Γιώργος Καραδήμος
Γλυκύτατο, μελωδικότατο, αγαπησιάρικο...ακούστε το!
Και εν συνεχεία, αφιερώστε το...!
(Οι αφιερώσεις σας θα εμφανιστούν παρακάτω :)

ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ

• Πίκα : Στον Πίκο μου,με όλη μου την αγάπη "..να΄σαι εδώ γιατί η ζωή με ένα σώμα δεν αρκεί"
• Πίκος: Ακόμα ένα τραγουδάκι μας..."οτι κι αν γίνει σε θέλω...σε θέλω εδώ"
• Vasiliki: [...] ..οπότε θα το αφιερώσω στο γλυκύτατο Ρουβά για να είμαι σίγουρη πως δε θα το μετανιώσω ;)

14 του Φλεβάρη του 2007

Μία (ακόμη) ανάλυση για τη μέρα τούτη...

Εδώ και χρόνια, ρομαντική ψυχούλα ούσα, πιστεύω στη γιορτή του Αγ.Βαλεντίνου. Ξέρετε, λουλουδάκια, σοκολατάκια, καρδούλες, και ένα γενικότερο κλίμα χαράς κι αγάπης..
Φέτος, γιορτάζω τη γιορτή αυτή λίγο διαφορετικά.
Αφορμή, μία πολύ σοφή κουβέντα, που είπε ο "κουνιάδος" μου στο αδερφάκι μου..
Όταν εκείνη τον ρώτησε κάτι του στύλ "Είμαι η Βαλεντίνα σου?", εκείνος σωστά απάντησε ότι "Οχι, Βαλεντίνα είναι ένα όνομα..Εσύ δεν είσαι η Βαλεντίνα, είσαι η Μ... μου", όπου Μ.. προφανώς το ονοματάκι της πικοαδερφούλας!"..και είσαι η Μ.. μου κάθε μέρα, όχι μόνο στις 14 του Φλεβάρη του 2007.."

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι απλά μιά ευκαιρία, για αυτούς που αγαπιούνται πραγματικά : Μια μέρα για να αθροίσουν όλες εκείνες τις 14ες μέρες των Φλεβάρηδων που τους έχουν βρει μαζί, αγαπημένους..

Ο Άγιος Βαλεντίνος, ή Άγιος Υάκινθος ή όπως αλλιώς ονομάζεται, μας δίνει απλά την αφορμή για να γράψουμε πάνω σε μία Lacta, γλυκά πικολογάκια..
Να βάλουμε τα κόκκινα τριαντάφυλλα πάνω στο γραφείο στη δουλειά, και να μοιραστούμε, μαζί, τα σοκολατάκια μας.. :-)

Εγώ λοιπόν σήμερα, δηλώνω ότι γιορτάζω!
Τον Saint Pikontine, ή αλλιώς τον Άγιο Πικαπίκο! :-)Διότι όποιος αγαπάει, γιορτάζει αυτή τη μέρα, και κάααααααθε μέρα, με το δικό του μοναδικό τρόπο!

Σαν τα παλιά τα χρόνια...

Αυτό το Σάββατο,θυμήθηκα τα νιάτα μου.Σερπαντίνες, μπαλόνια, αποκριάτικα τραγούδια, χορός, καραόκε ("Πώωως, μου κάνει πλάκα ο Θεόοοοος...") , μάσκες και αξέχαστες φορεσιές...
Σας ευχαριστώ όλους, περάσαμε υπέροχα!

Επειδή δε θέλω να...εκθέσω όλο τον κόσμο, ακολουθεί μία αποκλειστική φωτογραφία δύο "γνωστών αγνώστων", ο ένας εκ της Καραϊβικής και ο άλλος εκ της μακρινής Σαουδικής Αραβίας,οι οποίοι κονταροχτυπήθηκαν για χάρη μας...!

Savyyyyyy?

Προσπάθησε και ένα ξεπουπουλιασμένο κοτόπουλο να τα βάλει με τον μεγάλο Jack Sparrow, αλλά...

Α, να και ένας άλλος φίλος από τη Σαουδική Αραβία..!

Και του χρόνου παιδιά!!!!

Η σωτηρία της ψυχής...

Χτές τ'απόγευμα, πήγα θέατρο! Όχι σε κάποια από τις παραστάσεις που παίζονται σε καθημερινή βάση σε ένα από τα 200 περίπου θέατρα της Αθήνας..Ούτε σε κάποια από εκείνες που σου ζητάνε εισιτήριο 23 ευρώ, για παράσταση μιάμιση ώρας..
Πήγα σε μία παράσταση,στην οποία με κάλεσε η γιαγιά μου.Μία αξιόλογη κυρία, φίλη της καλή, την είχε γράψει. Οι ηθοποιοί, εθελοντές. Η συγκεκριμένη κυρία έχει γράψει 29 έργα, και έχει δώσει, στα 30 χρόνια προσφοράς της, 350 περίπου παραστάσεις, τα έσοδα των οποίων έχουν διατεθεί εξ ολοκλήρου σε ιδρύματα..Έχει κάνει φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, έχει οργανώσει σωματείο που βοηθάει ανθρώπους σε ανάγκη, δίνει την ευκαιρία σε όλους μας, εθελοντικά, να προσφέρουμε βοήθεια σε ανθρώπους ξεχασμένους, και δίνει την ελπίδα σε αυτούς, να ονειρεύονται κάτι καλύτερο..
Η συγκεκριμένη κυρία, ετών 80 περίπου, έχει πρόβλημα υγείας. Πηγαίνει κούτσα-κούτσα, με βοήθεια. Κι όμως, δε σταματάει να δίνει.Να δίνει όση ενέργεια έχει, και πιστέψτε με, έχει πολλή..
Ξεκίνησα μετά τη δουλειά να πάω, μη γνωρίζοντας τί ακριβώς θα παρακολουθούσαμε.Για τη γιαγιούλα μου πήγαινα, ευκαιρία να την δώ κιόλας, διότι με τόσο τρέξιμο καθημερινά, δεν προλαβαίνω ούτε τα αυτονόητα..

Η παράσταση ήταν θρησκευτικού περιεχομένου. Ο τίτλος της, "Η Συγχώρεση". Ήμουν επιφυλακτική ως προς το ενδιαφέρον που θα μπορούσε να έχει, φανταζόμουν ένα θέατρο γεμάτο παπάδες, και κήρυγμα περί της θρησκείας.
Κάθε άλλο..

Η παράσταση ήταν λιτή, απέρριτη, και με ωραία μηνύματα. Οι θεατές, άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα, διαφόρων ηλικιών. Κορίτσια και αγόρια, κυρίες και κύριοι, ηλικιωμένοι και νέοι. Και ένας, και μόνο, παπάς, σεμνός και καλοσυνάτος, ο οποίος παρακολούθησε σιωπηλός την παράσταση..

Το στόρυ? Μία οικογένεια, που απαρτίζεται από 4 μέλη.Τη μαμά, τις 2 κόρες, και τον μπαμπά. Μετά από 22 χρόνια γάμου, αποφασίζουν να βρουν ένα μεγαλύτερο σπίτι, για να έχει ο καθένας το χώρο του.
Ο μπαμπάς, αρχίζει την αναζήτηση ακινήτου.
Τα παιδιά, ελπίζουν! "Θα έχω επιτέλους το δικό μου δωμάτιο", ονειρεύονται..
Και η μαμά, προσεύχεται όλα να πάνε καλά..

Οι μέρες περνούν, ο μπαμπάς όλο στα μεσιτικά γραφεία τριγυρνάει, και αργεί να γυρίσει στο σπίτι. Είναι αφηρημένος,απόμακρος, σκοτεινός. Η γυναίκα του, βλέπει τη μπόρα να πλησιάζει..
Μετά από λίγο καιρό, τους το ξεφουρνίζει.. "Τόσο καιρό αργούσα,διότι ερωτεύτηκα τη μεσίτρια. Δεν ξέρω από πού μου ήρθε,αλλά δεν μπορώ μακριά της. Μαζεύω τα πράγματά μου, και φεύγω"...
Η γυναίκα του, συναισθηματικά διαλυμένη.Τα παιδιά του οργισμένα.
Κι εκείνος, στην αγκαλιά της μεσίτριας, η οποία είχε κατά βάση βάλει στόχο τα λεφτά του.
Αγόρασε ένα δυάρι για να στεγάσουν τον έρωτά τους (τον οποίο έγραψε στο όνομά της..), και ξέχασε την οικογένειά του.
Η γυναίκα του, τέρας υπομονής και καλοσύνης, περίμενε.. "Θα περάσει η μπόρα, θα δει το λάθος του, και θα γυρίσει"..
Α, την ηλίθια, σκεφτόμουν..Εγώ στη θέση της θα του έδινα τα παπούτσια στο χέρι, και στο καλό να πάει.Όχι που θα τον άφηνα να γυρίσει και πάλι πίσω..Ε, ποτέ!

Ο καιρός πέρασε, και όταν η μεσίτρια ξεζούμισε τον πρωταγωνιστή μας, τον έστειλε στο καλό!
Του είχε φάει όλες τις οικονομίες που μάζευε τόσα χρόνια με την οικογένειά του, πατώντας πάνω στον έρωτά του, την τύφλα του..Έτσι, πήρε τη βαλίτσα του, και πήγε να μείνει σε ένα μικρό, φτηνό ξενοδοχείο.

Όταν το έμαθε αυτό η γυναίκα του, έσπευσε να τον αναζητήσει με αγάπη, να τον συγχωρήσει, να τον δεχτεί πίσω. Η' καλύτερα, τον περίμενε να γυρίσει μόνος του..
Και γύρισε, και ζήτησε συγγνώμη, και μετάνιωσε, και κατάλαβε το λάθος του.
"Τυφλώθηκα", είπε.."Μπήκε ο Σατανάς μέσα μου, ήμουν άλλος άνθρωπος"....Το πάθος..

Στο τέλος του έργου, περνώντας από όλα τα στάδια της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, φτάσαμε στην "κάθαρση"..Η θέληση της μάνας, η πίστη και η αγάπη, η υπομονετικότητα και η έλλειψη εγωισμού της, έσωσε την οικογένειά τους, που έσμιξε και πάλι, μετά από αυτή τη φουρτούνα..

Το σενάριο, δε φαντάζει καθόλου εξωγήινο, καθόλου "φτιαχτό", καθόλου στημένο για να προωθήσει ιδέες. Είναι, δυστυχώς, η καθημερινότητά μας. Μόνο που στην καθημερινότητά μας, κανείς μας δεν αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις με αγάπη. Όλοι βάζουμε μπροστά τον εγωισμό μας. "Εγώ να είμαι καλά, ΕΓΩ να ξαναφτιάξω τη ζωή μου, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ.."
Και ο Σατανάς, ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε, φωλιάζει στην ψυχή μας, και δε μας αφήνει να συγχωρήσουμε.

Η συγχώρεση, ηρεμεί την ψυχή μας. Η εκδίκηση, ο εγωισμός και η μνησικακία, τη δηλητηριάζουν. Η αγάπη, την διαιωνίζει..!
Κι αυτό μου έμεινε από τη χτεσινή παράσταση!
Σ'ευχαριστώ γιαγιά...!

Χρώματα και Μουσική

Λατρεύω τα χρώματα. Τα χρώματα και τη μουσική. Το μπλέ, το κόκκινο, το πράσινο, το καφέ, το μπορντώ, το φούξια, το θαλασσί, το "σάπιο μήλο", το μπεζ, το κίτρινο..
Χρώματα!
Σου εξάπτουν τη φαντασία, ζωγραφίζουν τις σκέψεις σου, τους δίνουν ζωντάνια.
Πώς θα ήταν η ζωή μας, χωρίς τα χρώματα?

Κι απ'την άλλη, η μουσική!
Μια μελωδία, που ξυπνάει συναισθήματα. Που χρωματίζει στις στιγμές μας, βάζει τη σφραγίδα της, μεταφράζει το συναίσθημα με νότες.

Μουσική και Χρώματα. Διάβασα κάπου ένα άρθρο, ότι ένας πίνακας ζωγραφικής μπορεί να κρύβει μουσική.Όπως και η μουσική, έχει χρώματα.
Όλα αυτά, για τα συναισθήματα. Τρόποι για να τα μεταφέρουμε, να τα εκφράσουμε..

Απλά, μοναδικοί!