Απογευματάκι στο αστυνομικό τμήμα ..

Θέλω κι εγώ που λέτε να πάω διακοπούλες - όπως πάντα! Αυτή τη φορά, ετοιμαζόμαστε για Ιταλία μεριά, ίσως και λίγο Ελβετία, αν μας κάτσει καλά το πρόγραμμα.
-"Και πού πας κυρία μου στο εξωτερικό χωρίς το νέο διαβατήριο?"
-"Μα, πριν από δυό χρόνια έβγαλα καινούριο, γυρνώντας από Γερμανία.."
-"Μπα, αυτό δεν ισχύει πιά. Πρέπει να πάς να βγάλεις από τα άλλα, τα καινούρια! Και πού'σαι, πάρε και λεφτά μαζί, πηγαίνοντας για το διαβατήριο,ε? Εμ πώς, να ενισχύσεις λίγο ακόμα το ελληνικό κράτος. Πόσα έδινες μέχρι πρότινος για διαβατήριο? 30 ευρώ? Βάλε άλλα τόσα, και κάτι παραπάνω.."
-"Και πόσο πάει το μαλλί δηλαδή τώρα?"
-"Βάλε σου λέω τα 30, κι άλλα τόσα, και λίγα ακόμα, και καμιά 10αριά ακόμα για τις "φαντασματικές" φωτογραφίες..Πόσο σου βγαίνει?"
-"90 ευρώ περίπου..Να τ'αφήσω?"
-"Και δεν τ'αφήνεις? Άντε, αν είσαι τυχερή, θα σου περισσέψουν και ψιλά, να πας για τσίχλες!"

Έτσι που λέτε καλοί μου φίλοι, ξεκίνησα κι εγώ για να βγάλω διαβατήριο!(Μη μείνω μπακούρα στο Βενιζέλο, τη στιγμή που οι φίλοι μου θα μου κουνάνε το μαντήλι!)..
Αφότου έβγαλα τις χειρότερες φωτογραφίες EVER (καθήστε εσείς με ύφος δολοφόνου, αγουροξυπνημένου, με τα μαλλιά μαζεμένα, και να βιάζεστε κιόλας να τελειώσετε για να πάτε στο Σάκη, και τα λέμε μετά..), μάζεψα μαζί με την πολύτιμη βοήθεια της μπουμπίτας μου τα παράβολα, και την έστειλα την κακομοίρα σήμερα το πρωί στο Αστ.Τμήμα για να πάρει χαρτάκι. Με παίρνει γελώντας τηλέφωνο, γύρω στις 10..
"Μπου χα χα..Είναι στο νούμερο 33..Και έχουμε το 188!"
Εύγε..!
Πήγε Αθήνα, έκανε τις δουλειές της, τα ψώνια της, και όταν ανεβαίνοντας κατά τις 3.30 πέρασε ξανά από το τμήμα, είχαμε φτάσει αισίως στο 150! "Τρέεεεεχα", μου φώναξε στο τηλέφωνο!"Τρέεεεχα, φύγε αμέσως από τη δουλειά και έλα, μη χάσουμε τη σειρά μας!"
Τί να κάνω κι εγώ, έκλεισα το πισι όπως όπως, μπούκαρα στο λιονταράκι, και ξεκίνησα το σαφάρι στην Κηφισίας. Όταν πλησίαζα, της έκανα ένα τηλέφωνο..
"Σε ποιό νούμερο είμαστε?"
"Στο 156! Τρέχα όμως, διότι μια καλή κυρία μας έδωσε τον αριθμό της, και έχουμε το 158!"
"Μα καλά, μισή ώρα, μόνο 6 νούμερα προχώρησαν?" απόρησα..

Για να μη πολυλογώ, μετά από άλλα 15 λεπτά από την παραπάνω στιχομυθία, έμπαινα χαλαρή στη τμήμα, πεπεισμενη ότι το 158 θα είχε περάσει προ πολλούυυ, και θα οδεύαμε για τα 180άρια..
Αμ δε!
"157" μου λέει η μικρή!.
Μα καλά, πώς?

Μετά από 10 λεπτά αναμονής στο τμήμα, κατάλαβα πώς πάει η κατάσταση. Τέσσερα γραφεία εξυπηρέτησης του κόσμου, από τα οποία στην καλύτερη εξυπηρετούσαν κόσμο οι 2! Από αυτούς, ο ένας σπίρτο, ο άλλος.. με το τσιγαράκι του, το μπλα μπλά του, και εν ολίγοις το πάσο του! Ένας άλλος περιφερόταν στους διαδρόμους, και γενικά ο κόσμος περίιιιμενε, και περίιιιιμενε..

Τελειώσαμε κατά τις 6 από κει!Κόσμος τσαντισμένος, κόσμος αναστατωμένος, κόσμος που είχε σίγουρα ένα εκατομμύριο καλύτερα πράγματα να κάνει, απ'το να κάθεται (αν ήταν τυχερός και πετύχαινε καρέκλα!) και να περιμένει τον έναν εκ των τεσσάρων υπαλλήλων να προσπαθεί να εξυπηρετήσει ένα σωρό κόσμο..

Πήρα ένα χαρτάκι, έτσι για πλάκα φεύγοντας..Νούμερο 375!
Να τα χιλιάσουμε βρε..
Στον 21ο αιώνα, τον αιώνα της τεχνολογίας, της κάμερας και της παρακολούθησης, και δεν μπορούμε να υποβάλλουμε τα χαρτιά μας για διαβατήριο με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο!
Ραντεβού σε 5 χρόνια!..
Τότε που θα δίνουμε 150 ευρώ για το νέο διαβατήριο, κι αν είμαστε τυχεροί, θα μας λένε να στείλουμε μήνυμα από το κινητό, για να πάρουμε αριθμό προτεραιότητας..

Πόσο μου λείπει...

...η Σαντορινούλα! Κάθε φορά που πήζω στη δουλειά, που τα πράγματα είναι ζόρικα, που τα προβλήματα μοιάζουν βουνά, και δεν βλέπω "φώς στο τούνελ", τη σκέφτομαι..
Έχει κάτι αυτό το νησί, κάτι που με χαλαρώνει. Το άρωμά του, η μαγεία του, η ηρεμία του, κάτι...
Πόσο θά'θελα νά'μαι τώρα εκεί, μαζί σου.
Να βγαίναμε από τη "Μαργαρίτα", και να κατηφορίζαμε, στο δρόμο προς την Οία. Να ατενίζαμε το Αιγαίο, να πέρναμε βαθιές ανάσες, να χαλαρώναμε, και μετά να προχωρούσαμε λίγο παρακάτω. Εκεί, στο ύψος των "Canaves Oia", θα κάναμε μια στάση, θα καθόμασταν στο πεζουλάκι, και θα χαζεύαμε τα σπιτάκια, που τόσο τέλεια μοιάζουν κολλημένα πάνω στο Βράχο..
Μετά, λίγο παρακάτω, στο Μελένιο, θα μπαίναμε τρέχοντας μέσα να σου πάρω γλυκάκι.Τί θα ήταν αυτή τη φορά? Bitter, Τιραμισού ή Grand Marnier? Ό,τι αγαπάς..Για καφεδάκι θα σταματούσαμε είτε στο "Κόκκινο ποδήλατο", που δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε το καλοκαιράκι, είτε στο Κάστρο, για να αγναντεύουμε τα πλοία που πλησιάζουν στο νησί μας..

Αχ, θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια, και να δω μπροστά μου κάθε πέτρα, κάθε σοκάκι, κάθε γωνιά αυτού του νησιού!..Πότε θα με ξαναπάς?...

Περνάγαμε ωραία, με τούτη τη παρέα...!!!!

Κυριακή μεσημέρι, η ώρα 4.30, και χαλαρώνω για λίγο στο σπίτι. Την ώρα που ένα σούπερ Σ/Κ φτάνει στο τέλος του, και η νέα βδομάδα ετοιμάζεται να ξεπροβάλλει, αράζουμε για λίγο μπροστά στο πι-σι, και γράφουμε δυό λογάκια, δυό σκέψεις..
Χτες πήγαμε στο Σάκη. Στα γυρίσματα της ταινίας του καλέ, του "Alter Ego". Και ήταν τέλεια. Δεν ανήκω στις "Ρουβίτσες" (για κάποια άλλη χτυπάει μάλλον η καμπάνα :-Ρ), αλλά την αλήθεια μου θα την πω : Ο Σάκης είναι ο καλύτερος στο είδος του.
Περάσαμε 5 ώρες χαζογελώντας, φωνάζοντας "Στέφανέεεεεεεεεεεεεεε", τραγουδώντας τραγουδάκια που μας θύμιζαν τα νιάτα μου και βγάλε ("Χίλια εννιακόσια..Ενενήντα δύο.. Μαζί κι αυτό το χρόνο, μαζί εμείς οι δύο" - τί θυμήθηκα τώρα!), χορεύοντας, και διασκεδάζοντας μέχρι...στομαχικής πτώσεως! (διότι, νηστικό αρκούδι, δε χορεύει!)
Πίκο μου, ένα μεγάλο ευχαριστών, και blogikws, για τη μικρή Ρουβίτσα. Δε νομίζω ότι θα ξεχάσει ποτέ αυτό που έκανες! :-) :-) :-)
Μετά, βόλτα στο Artisti Macaroni, στο Μικρολίμανο. Με τον ήλιο ντάλα έξω, την ανοιξιάτικη θερμοκρασία, και τις σούπερ μακαρονάδες.
Αυτό μ'αρέσει!..Να μπορώ να κάνω ένα σωρό διαφορετικά πράγματα, με τον Πίκο και τους φίλους μου. Από το Μέγαρο και το μοναδικό Γιάννη Μαρκόπουλο, στο τραλαλά γήπεδο του ΤΑΕ K WON DO και τα γυρίσματα του Σάκη. Από τις συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, περί "των φορών που μας έχουνε μείνει" και πώς να μην τις χαραμίσουμε, μέχρι την οικολογική καταστροφή, την αστυνόμευση και τις δίαιτες. Από τις εκδρομές μας στα Γρεβενά, το ράφτινγκ και τις φυσιολατρικές εξορμήσεις, μέχρι τις βόλτες στην Ευρώπη, το Βερολίνο και το Μιλάνο!Απ'όλα έχει ο μπαξές!!!!Καλά να είμαστε, να έχουμε την υγειά μας, και όλα καλά!
Τώρα σας κλείνω, πάω βολτίτσα!Με τέτοια μέρα, πού να παλουκωθούμε μέσα!
Να έχετε ένα πανέμορφο Κυριακόβραδο, ακριβώς όπως το ονειρευόσαστε!
Πολλά φιλιά!

Παρασκευή του Γενάρη, στο γραφείο..

Η ώρα9:47. Η κούπα με τον καφέ, δίπλα μου γεμάτη. Η μουσικούλα σιγοπαίζει από τα ηχεία του υπολογιστή, και με ταξιδεύει μακριά από το γραφείο, τη δουλειά, την Oracle, τα reports και την καθημερινότητα. Κάπως έτσι, καταλήγω συχνά πυκνά στις "ηλεκτρονικές σελίδες" αυτού του μικρού "εξομολογητή".
Ωραία ιδέα αυτά τα blogakia. Και η blogoπαρεούλα μου ολοένα μεγαλώνει, και πολύ χαίρομαι! Νά'ναι καλά η Κατερινούλα που με μύησε στην ιδέα, πριν από δυό χρονάκια περίπου!..

Τέλος πάντων, σήμερα δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο θεματάκι να αναλύσω, απλά βαριέμαι να δουλέψω!Παρασκευή σήμερα, καταλαβαίνετε..
Πήγα χτες βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής, για πρώτη φορά μετά από πολλάαααα χρόνια (πιτσιρίκι πρέπει να ήμουν τελευταία φορά). Μαζί με τον Πίκο μου, παρακολουθήσαμε ένα πολύ μελωδικό και πολύ ωραίο αφιέρωμα στα 50 χρόνια του Γιάννη Μαρκόπουλου!Ενθουσιάστηκα..!

[...]

Κι επειδή όλα τα καλά κρατάνε μόνο για λίγο, από το πρωί έχω πήξει στη δουλειά! Εμ, Παρασκευή, τί περιμένετε!Πήγε λοιπόν η ώρα 3:49, και το postaki μου ακόμα εκκρεμεί!
Γι'αυτό κι εγώ κλείνω, σας φιλώ όλους, και υπόσχομαι να επανέλθω δριμύτερη από Δευτέρα!
Να έχετε ένα αξέχαστο Σ/Κ!

Για σένα...

We'll do it all
Everything
On our own

We don't need
Anything
Or anyone

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

I don't quite know
How to say
How I feel

Those three words
Are said too much
They're not enough

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's bursting into life

Let's waste time
Chasing cars
Around our heads

I need your grace
To remind me
To find my own

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's bursting into life

All that I am
All that I ever was
Is here in your perfect eyes
They're all I can see

I don't know where
Confused about how as well
Just know that these things
Will never change for us at all

If I lay here If I just lay here Would you lie with me and just forget the world?

(Snow Patrol - Chasing Cars)

Για σένα, που κάνεις την καρδιά μου να ταξιδεύει, στο άκουσμα κάθε μελωδίας σαν αυτή..

΄'Η' το τσιγάρο ή εγώ, τελεσιγραφόο"

Ως γνωστόν, οι κακές συνήθειες βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Το τσιγάρο, πέρα από την υγεία του καπνιστή, βλάπτει και την υγεία των γύρω του, των φίλων του, της οικογένειά του, των ανθρώπων γενικά που αγαπάει και νοιάζεται.
Και πώς κόβεται, θα μου πείτε, μία τόσο κακή συνήθεια? Για καλή μου τύχη, είμαι από εκείνους που σιχαίνονται το τσιγάρο, που δεν τους αρέσει, και δε θα κάπνιζαν ποτέ. Έχω όμως πολλούς φίλους, που το τσιγάρο είναι γι'αυτούς, όπως για μένα ο καφές! Κόβεται ο καφές? (όοοχι)

Μία μικρή φίλη μου, μόλις..18 χρονών, προσπαθεί αυτές τις μέρες να κόψει το τσιγάρο! Την απόφαση την είχε πάρει, το κίνητρο όμως ήταν ένα στοίχημα!
Και επειδή τα στοιχήματα ποτέ δεν τα χάνει, το έχει βάλει πείσμα! Και θα το κερδίσει, είμαι σίγουρη! Μπράβο μικρή μου!Μόνο να ξέρεις, την επόμενη Τρίτη που το στοίχημα θα έχει τελειώσει, δε θα τη βγάλεις καθαρή! Αν σε δούμε με τσιγάρο στο στόμα, δε φαντάζεσαι τί έχεις να τραβήξεις....! (and yes, this IS a threat!)

Φιλιά!!

Θέλω να πάω στο Καφενείο για κρασάκια...!

...όπου Καφενείο, ένα γλυκύτατο μαγαζάκι στην Πλάκα, πολύ φοιτητικό, πολύ ζεστό, και πολύ παρεΪστικο! Να φάμε τον Καβουρμά μας, τις κούπες μας, να πιούμε τα κρασάκια μας, να γελάσουμε μέχρι τελικής πτώσεως, να καταγράψουμε τα ντοκουμέντα (!!!), και να περάσουμε τέλεια! Λοιπόν, πότε κανονίζουμε για Καφενείο, παρέεεεεα?

Καλή Χρονιά, με υγεία και χαρά..!

Αγαπημένοι μου φίλοι, πρώτο postaki της νέας χρονιάς, και θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους σας Καλή Χρονιά! Να είστε ευτυχισμένοι, να έχετε την υγειά σας, να εκτιμάτε αυτά που πραγματικά έχουν αξία στη ζωή, και να μη χαλάτε το χρόνο σας με τα δευτερεύοντα!
Να βγάλετε από τη ζωή σας ανθρώπους που σας πληγώνουν, να ανοίξετε την καρδιά σας και τα μάτια, και να δείτε ανθρώπους που πραγματικά σας νοιάζονται, και να τους κρατήσετε κοντά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία, από το να είσαι μαζί με κάποιον, και να αισθάνεσαι μόνος! Πάρε τη μεγάλη ανάσα, και άλλαξε τη ζωή σου. Μη φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος σου, έχεις πάντα εμάς, τους φίλους σου,να σε στηρίζουμε! (δυό λογάκια, για έναν φίλο) :)
Γενικά, κι αυτό ισχύει για όλους μας, μια συμβουλή (από κάποια που ήταν σε αυτή τη θέση) : Μην φοβάστε τη μοναξιά σας. "Πιο καλή η μοναξιά, από σένα που δε φτάνω, μια σε βρίσκω μια σε χάνω..", λέει το άσμα! Στη μοναξιά βρίσκεις τον εαυτό σου, κάνεις πράγματα για σένα, και μαθαίνεις να εκτιμάς πράγματα. Ηρεμείς, βάζεις τα πράγματα σε μια τάξη, κι εκεί που δεν το περιμένεις, έρχεται εκείνος/εκείνη που περίμενες, και προχωράτε μαζί. Πρέπει όμως να το ζεις το μαζί. Να νιώθεις τον άλλο δίπλα σου στην ουσία, και όχι στις λέξεις. Στις χαρές και στις λύπες, να είναι εκεί. Να γίνεται ένα με τους φίλους σου, να γίνεσαι ένα με τους φίλους του, να έχετε κοινά όνειρα, ελπίδες, πορεία.
Αν ο ένας κοιτάζει δεξιά, και ο άλλος αριστερά, τότε.. βράστα!

Τέσπα, μην το φιλοσοφήσουμε πολύ, καλά καλά δεν άρχισε ο νέος χρόνος! Να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τους ανθρώπους που αγαπάτε, να δίνετε ευκαιρίες στον κόσμο, και να κάνετε όνειρα. Κάποτε φοβόμουν να κάνω όνειρα, μην πιαστώ από αυτά και απογοητευτώ. Τώρα κάνω όνειρα, και απλά κάνω ό,τι μπορώ, για να βγούν αληθινά!..

Καλή χρονιά σε όλους μας! Με έρωτα, αγάπη, ζωή..!

Τελευταία μέρα στο γραφείο..

...και κανείς δεν έχει διάθεση για δουλειά. Από το πρωί ακούω μουσικούλα, πίνω καφεδάκι, και διαβάζω blogakia. Η καλύτερη δουλειά. Από αύριο ξεκινάνε διακοπούλες Χριστουγέννων. Βολτίτσες, με αγαπημένους, και μια γερή δόση ξεκούρασης!
:-)

Εσείς πού θα πάτε τα Χριστούγεννα?
Ετοιμάσατε βαλιτσούλες? Όσοι από 'σας περνούν σήμερα το απόγευμα από το γνωστό ρακομελάδικο στο Θησείο (Μορφή), θα σας περιμένουμε! Πάμε για αποχαιρετιστήρια ρακομελάκια με την παρεούλα μας!

Φιλιάααααααααααααααααααααααααααααααα!!!

Χριστούγεννα στους δρόμους της Αθήνας..

Πριν από ένα μήνα παρά κάτι, τριγυρνάγαμε στους δρόμους του Βερολίνου. Εκεί, σε δρόμους φωτισμένους, γεμάτους από Χριστουγεννιάτικες αγορές, πήραμε μία πρώτη γεύση Χριστουγέννων. Τί έχει αυτή η γιορτή, και είναι τόσο ιδιαίτερη? Τόσο όμορφη, ζεστή?

Περπατούσα τις προάλλες σε δρόμους της Αθήνας. Σε κάθε μπαλκονάκι, σε κάθε αυλή, σε κάθε παραθύρι, έβλεπες φωτάκια. Φως, ζεστασιά. Εκφράσεις χαράς, ελπίδας. Τα Χριστούγεννα δεν είναι μία γιορτή εμπορική. Ναι, σίγουρα κάποιοι προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν, και να μας πείσουν πως αν δεν περάσουμε 2 μέρες στο "The Mall" για να πάρουμε τα δώρα μας, αν δεν πήξουμε στην κίνηση, δεν έχουμε καταλάβει γιορτές. Πως αν δεν ξενυχτήσουμε στα μπουζούκια, κι αν δεν φάμε σαν γουρουνάκια, όχι δεν θά'χουμε μπει στο νόημα.

Σοβαρευτείτε. Τα Χριστούγεννα έχουν μία μαγεία. Σταμάτα λίγο, κι αφήσέ τη να μπει στην ψυχή σου. Πάρε μία βαθιά ανάσα, και θα το νιώσεις. Ο κόσμος μας εξακολουθεί να έχει κάποια ιδανικά, κάποιες αξίες. Ελπίδα.
Και όχι, ο Άγιος Βασίλης δεν είναι "λαμόγιο Αθηναϊκό", όπως βγήκε και είπε ένας γελοίος μεθυσμένος στο ραδιόφωνο από τη Θεσσαλονίκη, και βρήκαμε να το πιπιλάμε και να χλευάζουμε τώρα. Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, για να μας θυμίζει ότι ακόμη και στη σημερινή εποχή, μπορούμε να πιστεύουμε και να ελπίζουμε στα θαύματα.
Αχ, μακάρι να κρατάγαμε για πάντα το παιδί στην καρδιά μας, εκείνη τη φλόγα, την αγνότητα, τη ζεστασιά στην καρδιά μας...

Και κάτι τελευταίο..Όσοι δεν πιστεύετε στα Χριστούγεννα, και προτιμάτε να χαζογελάτε με Άγιους Βασίληδες, γιορτές, νηστείες, θρησκείες και πίστη, κρατήστε σας παρακαλώ την άποψή σας για σας...Σε ελεύθερη χώρα ζούμε, σταματήστε να προσπαθείτε να χαλάσετε αυτό που οι άλλοι γιορτάζουν. Αν δε μπορείτε να το αισθανθείτε, μην προσπαθείτε να το καταστρέψετε, σαν άλλη αλεπού που όσα δε φτάνει...

Καλά Χριστούγεννα.!!

Jingle Bells, Jingle Bells, Jingle all the way..

Και κάπως έτσι, φτάσαμε για μία ακόμα φορά στα Χριστούγεννα.
Οι δρόμοι γέμισαν φωτάκια, τα σπίτια μυρίζουν γλυκά, μπρος στα παράθυρα των σπιτιών στέκεται το ελατάκι περήφανο και στολισμένο, γιορτινές μελωδίες ακούγονται παντού ενώ όλοι προετοιμάζονται πυρετωδώς για τις γιορτές - δώρα, γλυκά, φαγητά, διακοπές.

Τα Χριστούγεννα είναι η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου, η πιο όμορφη εποχή του χρόνου. Διότι για λίγο σταματάμε να σκεφτόμαστε μόνο το "εγώ" μας, και αρχίζουμε να δίνουμε. Να δίνουμε αγάπη, στοργή, βοήθεια. Πολλά έχουν ειπωθεί για το πνεύμα των Χριστουγέννων, για το νόημα των Χριστουγέννων στη ζωή μας. Καθένας τα αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Κάποιοι τα βρίσκουν ως μία δικαιολογία για να φάμε, να πιούνε, να διασκεδάσουν, και να..πάνε παρακάτω. Κάποιοι άλλοι αφιερώνουν τις μέρες αυτές τον εαυτό τους στον κόσμο, βοηθούν, δίνουν, δίνονται. Κάποιοι άλλοι ευαισθητοποιούνται και χώνουν το χέρι στην τσέπη, για να δώσουν κάτι από το περίσσευμα ή το υστέρημά τους, για εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη.Κάποιοι άλλοι χλευάζουν τις μέρες αυτές, ισοπεδώνοντας κινήσεις στοργής και αγάπης.

Μακάρι τα Χριστούγεννα να ζούσαν κάθε μέρα στην καρδιά μας. Η' καλύτερα, μακάρι να μπορούσαμε πιο συχνά να βγάζουμε προς τα έξω τα καλά συναισθήματα, τη στοργή μας. Ο κόσμος δεν είναι ειδυλλιακός, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων πονάει, και δε γιορτάζει.. "Do they know it's Christmas time at all?"
Εμείς, που ξέρουμε όχι μόνο ότι είναι Χριστούγεννα, αλλά μπλεκόμαστε στη δύνη του υπερκαταναλωτισμού που μας τρώει, πρέπει να σταματήσουμε για λίγο και να αφουγκραστούμε το πνεύμα των εορτών. Να δώσουμε το χέρι μας σε όσους το χρειάζονται, και να προσπαθήσουμε, μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα, να έχουμε γίνει καλύτεροι άνθρωποι.

Είναι εύκολο να ισοπεδώσει κανείς το πνεύμα των Χριστουγέννων, να βολευτεί στη σιγουριά του, και να αδιαφορήσει για όσους τον έχουν ανάγκη. Είναι εύκολο να βρει έναν τρόπο να μειώσει την πρόθεση του συνανθρώπου του να προσφέρει απλόχερα αυτές τις μέρες, χλευάζοντας ότι ο κόσμος θυμάται να δώσει μόνο τα Χριστούγεννα. Καθένας κάνει ό,τι μπορεί, ό,τι καταλαβαίνει, ό,τι αισθάνεται. Οι μέρες αυτές ξυπνούν απλά μέσα μας την ελπίδα, την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, με λιγότερο πόνο, με λιγότερα θύματα, με αγάπη..
Άκουσα κάπου μια φράση.."Μαζί με τη γέννηση του Χριστού ξαναγεννιέται η ελπίδα του ανθρώπου για έναν καλύτερο κόσμο". Η αγάπη ζει στις καρδιές και τις ψυχές όλου του κόσμου. Και τα Χριστούγεννα είναι εδώ για να μας το θυμίζουν..

Καλά Χριστούγεννα σε όλο τον κόσμο. Και να θυμόμαστε πού και πού να ευχαριστούμε που ξυπνάμε σε ένα ζεστό σπιτικό, δίπλα σε ανθρώπους που μας αγαπούν, που μπορούμε να ονειρευόμαστε, να κάνουμε τα όνειρά μας αστέρια και να τα αφήνουμε να μας οδηγούν..

Κρίστμας,ον δε ρόουντς οφ Μπερλίν.....

Μετά από 5 απίθανες μέρες στο πανέμορφο Βερολίνο, επιστρέψαμε στην Αθηναϊκή πραγματικότητα. Ένα ταξίδι τόσο όμορφο, που αναρωτιέμαι..Ήταν όντως τόσο όμορφη η πόλη, ή μήπως η παρέα του έκανε τη διαφορά? Για πρώτη φορά, η Τζοπιτούλα τριγύρναγε τους δρόμους του εξωτερικού, κρατώντας χέρι-χέρι την...ευτυχία!
" A flash of light, a flash of light
A tiny motion in your eyes
A motion in your eyes.."

Στους μελωδικούς ήχους των By Heart www.byheart.nu-(ακούστε τους, είναι ΠΟΛΥ καλοί!), αναπολούμε εκείνες τις μέρες!..
Τότε που τριγυρνάγαμε στους απέραντους δρόμους του Βερολίνου, χαζεύαμε στις Χριστουγεννιάτικες αγορές, μυρίζαμε λουκανικάκια και Gluhwein, τότε που χαζογελάγαμε όοοολη τη μέρη ξέγνοιαστοι..
Ακολουθεί φωτογραφιούλα για μία μικρή γεύση, και έπεται συνέχεια με αναλυτικό οδηγό "How to have the best time in Berlin"..Αν και μαζί σου, νομίζω ότι το "how to" το έχω βρει για οποιαδήποτε πόλη του κόσμου..!

Μια μελωδία..

..μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, όταν είσαι έτοιμος να ξεσπάσεις στα κλάματα,
..να σου φτιάξει το κέφι, όταν είσαι έτοιμος να τα σπάσεις όλα, κολλημένος στην &*@#($-κίνηση του δρόμου,
..να σε κάνει να δακρύσεις από λύπη, όταν πετάς σε πελάγη ευτυχίας,
..να σε κάνει να θυμηθείς, να νοσταλγήσεις, να ερωτευτείς, να αγαπήσεις, να ονειρευτείς, να συμπονέσεις, να καψουρευτείς, να κλάψεις, να χαμογελάσεις..

Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Μελωδία, στίχοι, μουσικά όργανα, ρυθμός, και απέραντο συναίσθημα, η μαγική συνταγή!
Από τον πιο φιλοσοφημένο στίχο, την πιο ποιοτική μελωδία, την καλύτερη ερμηνεία, μέχρι το πιο απλό τραγούδι, τον πιο ανθρώπινο καημό που έγινε στίχος, η μουσική είναι η έκφραση της καρδιάς. Δε χωρίζεται σε είδη, με βάση τις τάξεις, τα φρονήματα, την ψευτοκουλτούρα ή τις κατηγορίες που ορίζουν οι διαγωνισμοί μουσικής : Όλες οι μουσικές του κόσμου, μπορούν να μιλήσουν στην καρδιά, στο συναίσθημα..
Άλλοι ακούν το μπουζουκάκι και μερακλώνουν, άλλοι ακούν το βιολί και εκστασιάζονται, άλλοι παρακολουθούν κονσέρτα μουσικής και νιώθουν ευτυχισμένοι, ενώ άλλοι βάζουν στο δρόμο το ραδιόφωνο, και οδηγούν όπου τους βγάλει ο δρόμος...

Η μουσική είναι ένα ταξίδι. Το ταξίδι του καθενός μας.
Αν ζητήσεις από 2 οποιουσδήποτε ανθρώπους στον κόσμο να σου φτιάξουν την αγαπημένη τους playlist, ποτέ μα ποτέ, δε θα λάβεις την ίδια. Διότι τα τραγούδια, οι μελωδίες, η μουσική που εκφράζει καθέναν, συνθέτουν το ξεχωριστό πορτραίτο της ζωής του.
Μία ζωγραφιά από νότες και συναισθήματα

Τραγούδια από τα παλιά...

Με αφορμή ανάλογο ποστάκι της Βάσως, και ένα CDάκι του φίλου Φώτη, που μας συνόδευε το Σάββατο στην εκδρομή μας (έστω κι αν "πήδαγε" το CD, ή κι αν τα ηχειάκια μας τα έπαιζαν σιγά σιγά) , θυμήθηκα εκείνα τα τραγούδια που μας συνόδευαν, στα παιδικά μας τα χρόνια. Τραγούδια των Κατσιμιχαίων, των Πυξ Λαξ, των Ξύλινων Σπαθιών, του Βασίλη, του Καζούλη, και τόσων άλλων πρωταγωνιστών εκείνων των ατελείωτων μεταμεσονύχτιων ωρών, πάνω σε ένα βιβλίο, και με τη μουσική για μοναδική παρέα..
Ακούω τις γιαγιάδες μου, τους γονείς μου, και ολοένα και περισσότερο κόσμο, να λέει αναπολώντας ότι "τα όμορφα χρόνια περάσανε, μα τί καιρούς ζείτε σήμερα παιδάκι μου?"..Και πιάνω τον εαυτό μου, μόλις 8 χρόνια και κάτι μετά από εκείνες τις ανέμελες εποχές, να σκέφτεται ακριβώς το ίδιο..
Τότε είμασταν ξένοιαστοι, χαμογελαστοί, παίρναμε τα ποδήλατά μας, κι όπου μας έβγαζε ο δρόμος.Κι αν βρίσκαμε στο δρόμο και κάνα καρτοτηλέφωνο που (περιέργως) να λειτουργούσε, κάναμε κι ένα τηλέφωνο σπίτι για να πούμε "είμαι καλά, δε θ'αργήσω!"..
Πώς γίνεται, μέσα σε τόοοοσο λίγα χρόνια, να χάθηκε τόσο πολύ αυτή η ξεγνοιασιά?
Πώς γίνεται, μικρά παιδιά, αθώα, με όνειρα για τη ζωή και μεγαλοπρεπή σχέδια αλλαγής του κόσμου, σήμερα να φέρονται σαν ενήλικες?
Τα βλέπω στο δρόμο..Παιδάκια 15 ετών, με εμφάνιση 20! Με το κινητό τελευταίας τεχνολογίας στο ένα χέρι, το τσιγάρο στο άλλο, και με ένα ύφος του στυλ "ξέρεις ποιά είμαι εγώ?"..Μα, πριν από λίγα μόλις χρόνια, είμασταν εμείς στη θέση τους..Και δε μας ένοιαζε ούτε να βαφτούμε (θυμάμαι το τόσο άχαρο παιδικό μας ντύσιμο..), ούτε να σεριανίσουμε με ένα φραπέ κι ένα τσιγάρο στο χέρι..Καμιά κοπάνα κάναμε πού κι πού, κι αυτό για να πάμε μέχρι το μικρό καφέ παρακάτω, κ να πιούμε πορτοκαλάδα..

Δεν φταίνε τα παιδιά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Οι γονείς, η εγκατάλειψη, η τηλεόραση! Το τρίπτυχο της "καταστροφής". Τί μηνύματα να πάρει ένα παιδί που γυρνάει σπίτι, και αντί να διαβάσει, βλέπει όλη τη Σάρα και τη Μάρα στα μεσημεριανά κουτσομπολίστικα σκουπίδια της τηλεόρασης?Που το βράδυ χαζεύει τηλεόραση, και βλέπει τη βία και τη διαστροφή, απεικονισμένες με κάθε δυνατό τρόπο? Που τα Σαββατοκύριακα ξυπνάει για να δει κανένα "παιδικό", και τα κανάλια έχουν κόψει όλα εκείνα τα χαριτωμένα καρτουνάκια, και τα έχουν αντικαταστήσει από ατέρμονους καβγάδες, σχολιασμούς της επικαιρότητας, και ατελείωτο μπλα μπλα...

Σε τί κόσμο να μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά, και να ονειρευτούν?
Πώς μπορούν να ζήσουν την αθωότητά τους, όταν όλα γύρω τους προσπαθούν να τους την κλέψουν, να τη βιάσουν?

Και αναρωτιέμαι...Σε τί κόσμο ζούμε αλήθεια, όταν ακόμα και τα παιδιά σταματούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο?....

Θα σε πάρω να φύγουμε...

"....πού στο διάολο να πάμε..Αφού φράγκο δεν έχουμε, ούτε καν για να φάμε!"...
χιχιχι! Πετυχημένη διασκευή, δε συμφωνείτε!?!?
Καλημερούδια σε όλο τον κόσμο!Τί κάνουμε, όλοι καλά? Παρασκευή σήμερα, γιούπι! Μας κάνει να ξεχνάμε για λίγο τα προβλήματα, να τα αφήνουμε όλα στην άκρη, και να οδεύουμε ολοταχώς για το Σαββατοκύριακο!
Διότι, ως γνωστόν, ο Έλληνας, ακόμα κι αν οι λογαριασμοί και τα δάνεια φτάνουν στο αμήν, το κοψιδάκι του και το κρασάκι του θα το τσακίσει την Κυριακή στην ταβέρνα!Εμ, αθάνατες ελληνικές αξίες!
Διάβαζα σήμερα πρωί-πρωί διάφορα blog-akia, άλλα αναφερόντουσαν στη μαγική αύξηση του ΑΕΠ, άλλοι στις απεργιακές κινητοποιήσεις, άλλοι στο κυκλοφοριακό ( 4 χλμ/ώρα μέση ταχύτητα σε ώρες αιχμής, σε Αλεξάνδρας και Κηφισίας!!!), και γενικά υπήρχε ένα κλίμα σχολιασμού των θεμάτων που κατακλύζουν τα βραδινά δελτία ειδήσεων ( τα οποία πλέον, όποιος μπορεί να τα παρακολουθήσει ήρεμος, χωρίς να ανεβάσει πίεση 20, κλείνοντας συγχισμένος την Τ.V. είναι - για μένα- ήρωας!)..
Και πού κατέληξα διαβάζοντας την πρωινή μου blog-paper (από το newspaper!)? Χάρηκα! Χάρηκα που οι νέοι τα λένε έξω από τα δόντια, που παίρνουν θέση, που εκφράζουν τις απόψεις τους, και παλεύουν για το δίκιο τους. Χαίρομαι που ενώ κάποιοι προσπαθούν να μας κοιμήσουν και να μας βάλουν στο παιχνίδι τους, εμείς αρνούμαστε να κατεβάσουμε το κεφάλι και να αδιαφορήσουμε. Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε ένα "pause" στη ροή της ιστορίας, να σταματήσουμε για λίγο τη νοοτροπία των παλιών και καλοβολεμένων, και να αρχίζαμε να παίρνουμε τον κόσμο στα χέρια μας. Όταν είμασταν μικροί, το πιστεύαμε.. 'Εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο'...Ας μην το ξεχνάμε αυτό, κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, στα απλά, τα καθημερινά μας, για να αλλάξουμε έστω και τον τρόπο που μας φέρονται οι συνάνθρωποί μας. Ας χαμογελάμε, ας σκεφτόμαστε, ας αντιδρούμε, ας έχουμε άποψη.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, σε αντίθεση με τους καλοβολεμένους, εμείς είμαστε ακόμα νέοι, με τη ζωή και τα όνειρα μπροστά μας. Και πρέπει να τα υποστηρίζουμε, με τον τρόπο μας, και με τα πιστεύω μας, μπας κι αυτός ο τόπος δει καμιά άσπρη μέρα!..

Άντε, ξύπνησε ο επαναστάτης σήμερα μέσα μου! :-) :-) :-)

Περί outsourcing, και άλλων πολλών..

Είναι η μόδα της εποχής, η τάση των ημερών, ο "μόνος δρόμος" προς τη μείωση του περιττού κόστους. Το όνομα αυτού? Outsourcing!Outsourcing σε ο,τιδήποτε, από το HR, μέχρι το Marketing, από τους προμηθευτές, μέχρι - προσφάτως - το Ι.Τ. ! Διότι σου λέει, εγώ είμαι μία εταιρεία που εμπορεύεται π.χ. γάλα, σαλαμάκια, φωτοτυπικό χαρτί, ή ακόμη και υπηρεσίες ( τηλεπικοινωνιών, τραπεζικού χαρακτήρα κλπ)..Τί χρειάζομαι λοιπόν αυτούς τους "μαύρους" τους πληροφορικάριους, που κυκλοφορούν με τα τζινάκια, και γράφουν κώδικα, διαχειρίζονται βάσεις δεδομένων, οργανώνουν τα δεδομένα της εταιρείας μου και διαφωτίζουν κάτι άχρηστους managers που δεν ξέρουν καν πώς ανοίγει το p.c. τους?
Μπα, σου λέει, αυτούς δεν τους θέλουμε! Μας χαλάνε την αισθητική να τους βλέπουμε να κυκλοφορούν αναμεσά μας ως κοινοί θνητοί, χωρίς κοστουμάκι/ταγεράκι, και το μπλαζέ υφάκι!
Και πώς θα τους ξεφορτωθούμε (για να μειώσουμε κιόλας το κόστος της εταιρείας μας)??
Θα τους κάνουμε outsource !Τςςς, πολύ χλιδάτο δεν ακούγεται? Outsource! Θα είμαστε και πολύ πρώτοι μετά, αφού δε θα τους απολύσουμε (να γλιτώσουμε κ την αποζημίωση), θα τους "πουλήσουμε" απλά σε μία άλλη μεγάλη εταιρεία (βλ. IBM, Accenture, etc..), που θα αναλάβει να συμμορφώσει τα "ανθρωπάκια με τα τζινάκια"..!

Ειλικρινά, αν μιλήσετε σε οποιονδήποτε διοικητικό/μανατζερά, και κυρίως ΗR-specialist, και συστηθείτε ως "software engineer", θα σας κοιτάξει με ένα βλέμμα συμπάθειας, απορίας, και συγκατάβασης.. Ένα πράγμα σα να σου λέει "Αχου το, το κακόμοιρο..!"

Και την ίδια στιγμή οι μεγάλες εταιρείες που αναλαμβάνουν ως outsourcers των "μη-πληροφορικάριων-εταιρειών", θέλουν με τη σειρά τους να κόψουν τα κόστη από όοοολο αυτό το κόσμο που κατέκλεισε ξαφνικά τα γραφεία τους, και τί κάνουν? Outsource του outsource, Ω Outsource : Iνδία! Στους πανέξυπνους (και πάμφθηνους) Ινδούς, που δουλεύουν όσο 3 Ευρωπαίοι, και πληρώνονται όσο μισός..!

Και σας ρωτώ : Σε μία εποχή που το software development έχει ανέβει στο τρένο και κατευθύνεται στις χώρες με χαμηλόμισθους υπερ-εργάτες, πώς θα αντλήσει η αγορά ένα σωρό πληροφορικάριους, που αποφοιτούν κάθε χρόνο από ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΙΕΚ, Σχολές...?!?

Και να φανταστεί κανείς, ότι η αγορά εργασίας στον τομέα της πληροφορικής είναι η πιο αισιόδοξη αυτή τη στιγμή!Βιαστείτε, διότι σε μερικά χρόνια η κατάσταση δε θα είναι τόσο ευνοϊκή..!

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπητή εταιρεία μας (ονόματα δε λέμε...), που μας διδάσκει τις αρετές και τις αξίες του outsourcing!...

Καλημέρα!...

Είναι ωραίο, να ξυπνάς με κέφια, να έχεις ωραία διάθεση, και να διατηρείται αυτή κατά τη διάρκεια της μέρας σου..Να μην πέφτεις πάνω σε 1000-2 ανεγκέφαλους στο δρόμο, να έρχεσαι χαλαρός στη δουλειά σου,και να προσπαθείς να διατηρήσεις το κλίμα αυτό μέχρι τις 4.30 που θα την κάνεις για απογευματινή τσάρκα!
Είναι όμορφο το φθινόπωρο, αν έτσι το δεις! Αν δεν το αφήσεις να σε πάρει από κάτω με σκέψεις τύπου "έφυγε το καλοκαίρι,πάαααει"! Αρκεί να του χαμογελάσεις, και να δεις τα θετικά που κρύβει! Μου αρέσει να φοράω τις μακρυμάνικες "φθινοπωρινές" μπλουζίτσες μου, να πιάνει σιγά σιγά το κρύο, και να αρχίσω να σχεδιάζω το χειμώνα που μας έρχεται (με τον Πίκο μαζί, αυτή τη φορά!..)
Σας εύχομαι λοιπόν να έχετε μία όμορφη υπόλοιπη βδομάδα, και να χαμογελάτε πάντα!:)

Συγχαρητήρια!

Εδώ και 3 περίπου βδομάδες, ξεκινώντας από το δωμάτιό μας στις διακοπές στην Κρήτη, στο μπαλκόνι λίγο πριν την αναχώρηση για τη θάλασσα, στην καφετέρια στην πλατεία των Χανίων, στην τηλεόραση στη "Γοργόνα" beach-bar δίπλα στη θάλασσα, στο hands-free στην ταβέρνα "Ξύλινο" του Πολυδενδρίου, στην οθόνη του "Ανθού Κηφισιάς" δίπλα στα διόδια Καπανδριτίου, στο ραδιόφωνο στο γραφείο, στο laptop με το exclusively αγορασμένο tv-tuner, στην οθόνη που συνδέσαμε πάνω του την Μεγάλη Παρασκευή 1η Σεπτέμβρη στη VF, και στο σπίτι μου χτες το μεσημεράκι, μία ομάδα, 12 παιδιά, ένα ολόκληρο επιτελείο με αρχηγό έναν Δράκο, από του "διαόλου τη μάνα", γέμιζαν τις καρδιές μας με χαρά, με όνειρα, με ελπίδες, ότι αυτή η μικρή χώρα, μπορεί να φτάσει ψηλά, και να αποδείξει την αξία και τους χαρακτήρες των παικτών της.
Η Εθνική Ελλάδος, με παιδιά από 20-21 ετών μόνο, πέρασε 3 μοναδικές και εξαντλητικές βδομάδες, προσπαθώντας να κάνει όλους τους Έλληνες περήφανους, βήμα-βήμα, αγώνα-αγώνα!
Και τα κατάφερε!
Κατάφερε να συντρίψει τον αλαζονισμό των υπερ-παικτών της Αμερικής, να σταθεί άξια απέναντι σε σημαντικούς αντιπάλους, να λάβει τα συγχαρητήρια του παγκόσμιου αθλητικού (και όχι μόνο) τύπου, να μας κάνει να πανηγυρίσουμε και να βγούμε στους δρόμους για την τεράστια επιτυχία της.
Μπροστά σε όλα αυτά, μόνο μία φράση μπορεί να ειπωθεί για όλους εκείνους χαιρέκακα λένε ότι "τη φάγαμε και ησυχάσαμε", εκείνους που αν η Εθνική Ποδοσφαίρου είχε καταφέρει να φτάσει σε αντίστοιχη θέση στο Mundial θα έσκιζαν τα ρούχα τους από τα πανηγύρια, ενώ τώρα υποστηρίζουν ότι "μόνο η 1η θέση έχει σημασία, οπότε μην τρελλαίνεστε" : Ντροπή Σας!
Για όλους εμάς, τους υπόλοιπους, που εκτιμάμε την υπερπροσπάθεια των παικτών του Γιαννάκη, την πραγματική ποιότητα που συγκεκριμένου αθλήματος έναντι του ποδοσφαίρου, και χαιρόμαστε για οποιαδήποτε διάκριση της Ελλάδας σε παγκόσμιο επίπεδο, θα μείνει η εικόνα μίας Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ που θα αποτελέσει πρότυπο για όλους, μικρούς και μεγάλους, με το ήθος και την καρδιά της!

Μπράβο!
Και του χρόνου, στην Ισπανία!

Back to life, Back to reality..!

Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, όταν είσαι σε διακοπές? Μπορεί να το εξηγήσει αυτό κάποιος? Δέχομαι οποιαδήποτε απόδειξη του παράλογου θεωρήματος, μαθηματική, φιλοσοφική, αστρολογική, ό,τι έχετε ευχαρίστηση!
Έτσι, μετά από τις 5 μέρες στη Σαντορινούλα, και τις άλλες 7 στην Κρήτη (με ένα μήνα ενδιάμεσα, όχι σερί έεεε), δηλώνουμε επαναπατρισμένοι, πίσω στο γραφείο, με τα κεφάλια μέσα τέλος πάντων!
Και δεν μας στεναχωρεί! Κόλλησα απέναντί μου φωτογραφίες από τις διακοπές, και με ταξιδεύουν. Το είχα πει, θέλω φέτος να μαζέψω χρώματα, χρώματα από νησιά, θάλασσα, καλοκαιράκι! Για να μου κάνουν παρέα το χειμώνα.
Αν κ μεταξύ μας, ζούμε ευτυχώς σε μία χώρα που ακόμη και τα γκρίζα σύννεφα έχουν όμορφο χρώμα!Φανταστείτε να βλέπατε συνεχώς ένα μεγάλο "άσπρο πανί" να καλύπτει τον ουρανό, όπως στην κεντρική Ευρώπη?!? Εδώ έχουμε κ το γαλάζιο, και το μπλε, και το γκρι, κ το άσπρο, και το μπορντω-ροδό-κόκκινο όταν ο ήλιος εχει κέφια για ζωγραφική!
Μια χαρά!

Έτσι λοιπόν, κάθομαι σήμερα Δευτέρα μπροστά στο κομπιουτεράκι μου, και με έκπληξη διαπιστώνω ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ πράγματα που έκανα καθημερινά προ 10 ημερών. Του τέστιν, πήγα να πάρω εξωτερική γραμμή από το γραφείο, και αντί να βάλω το απαραίτητο πρόθεμα μπροστά, χτύπησα κατευθείαν αριθμό κινήτού 6944....Και φυσικά άκουσα το αναμενόμενο "τουρουρου-τουρουρου".. χεχε!
Μετά πήγα να ανοίξω μία εφαρμογή, κ κοντοστάθηκα προς στιγμήν με το password!
¨Εεεεεετσι, μ'αρέσει! Να νιώθω ότι απομακρύνθηκα για λίγο από τις έγνοιες του γραφείου κ την καθημερινότητα!!!



Εύχομαι λοιπόν σε όλους σας, άρτι-αφιχθέντες και μη, καλή σεζόν (δεν ακούγεται όμως καλύτερα από το καλό φθινόπωρο/καλό χειμώνα, πείτε μου!!), και να κρατήσετε ανοιχτή την πόρτα του καλοκαιριού, για να θυμάστε τις όμορφες στιγμές του!
Σύντομα, θα έρθουν κι άλλες!

Φιλιά σε όλους!!!

Υ.Γ. Για όσους ωστόσο έχουν "απαλεψιές" και "θέλουν να φύγουν, θέλουν να την κάνουν, γιατί αν δε φύγουν, νιώθουν θα πεθάνουν", κερνάω τσικουδιά με κρητική μυζήθρα και παξιμάδια! Just delicious! :-)

Σαν...Όνειρο

Σαν...Έρωτας

Σαν..τορίνη!

Απλά, απίθανα!

Μοναδικά!

Τέλεια!

Μαζί σου..

Οι λέξεις, μοιάζουν λίγες. Οι εικόνες, μιλούν από μόνες τους! Η καρδιά, το μυαλό, κρατούν τις αναμνήσεις σαν κρυφό θησαυρό!..

Σ'ευχαριστώ...Που αγκάλιασες το όνειρό μου, και το έκανες πραγματικότητα.