Watch out for the Paparazzi..!

Εδώ και μερικές μέρες, είμαι το πιο χαρούμενο "παιδάκι" του κόσμου.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, και μου έφερναν ένα καινούργιο παιχνίδι,που το αγαπούσα, το φρόντιζα, και έτρωγα όλη μου τη μέρα να ασχολούμαι μαζί του..
Κάπως έτσι αισθάνομαι και τώρα, που ΑΓΟΡΑΣΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ SLR ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ!

Κρυφτείτε, έρχομαι να σας απαθανατίσω με τη μοναδική μου Canon EOS 400D!

Μια βροχή θα μας σώσει..

Πριν από λίγες μέρες έκανα ένα ποστάκι, με τίτλο "Ας φυσήξει ένας αέρας να σωθούμε"..
Δεν το εννοούσα όμως έτσι όπως εξελίχθηκε το αεράκι της χτεσινής ημέρας.
Ένα αεράκι,που μας πήρε και μας σήκωσε.
Που μας αφαίρεσε ακόμη περισσότερα χρόνια (ποιοτικής) ζωής..

Θα χορέψω το χορό της βροχής, να ανοίξουν οι ουρανοί, να βρέξει πολύ, και να πάρει μακριά του όλα τα κακά. Τα έχουμε κάνει σαν τα μούτρα μας.
Είχαμε την ωραιότερη χώρα - και περίλαμπρα την καταστρέψαμε.
Δεν την καταστρέφουμε - την καταστρέψαμε.Δεν υπάρχει δρόμος προς τα πίσω..

Και αναρωτιέμαι, να μπω σε ένα αεροπλάνο, και να φύγω μακριά?
Να αφήσω τα πάντα πίσω, και να πάω να βρω έναν τόπο πολιτισμένο, έναν τόπο που ο κόσμος θα νοιάζεται για το περιβάλλον του, για το συνάνθρωπό του, για το ευκόλως εννοούμενο..

Πού πάμε?Πώς μπορούμε να σταματήσουμε επιτέλους να κατρακυλάμε στην κατηφόρα? Αδιαφορώ παντελώς για τον κύριο κάτοχο της ευθύνης αυτής της τεράστιας οικολογικής καταστροφής. Και αδιαφορω διότι ξέρω πως δεν είναι ένας, δύο, ούτε καν τρεις..
Δεν είναι ο Πολύδωρας, δεν είναι ο κρατικός μηχανισμός, δεν είναι η αντιπολίτευση, δεν είναι κανένας δασοφύλακας..Είναι ο διάολος, που έχει μπει μέσα μας, και μας καταστρέφει αργά αργά...Όλους μας!
Ο διάολος, που αυτή τη στιγμή μας κοιτάει να αργοπεθαίνουμε και τη βρίσκει. Που μας κάνει αναίσθητους και αδιάφορους απέναντι σε αυτή την "κινηματογραφική" πυρκαγιά, την οποία θα έχουμε ξεχάσει μόλις φυσήξει λίγο ο αέρας, και πάρει τη στάχτη λίγο πιο κει...


Όλα αυτά τα ζωάκια που κάηκαν ζωντανά, όλα τα σπάνια δέντρα που μετατράπηκαν σε στάχτη, όλα αυτά, ΔΕ ΓΥΡΝΑΝΕ ΠΙΣΩ, όσες ευθύνες κι αν αποδωθούν.Αν δε βγάλουμε αυτό το διάολο απο μέσα μας, κάθε χρόνο θα κατευθυνόμαστε ολοένα και προς το χειρότερο.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ....!

Και πάρτε κανένα τηλέφωνο το Νώε, να σας κρατήσει μια θέση στην επόμενη κιβωτό. Διότι ο κόσμος έχει ήδη πλημμυρίσει από το άδικο, το κακό και το πονηρό...

Να φυσήξει ένας αέρας να σωθούμε...

Σήμερα το πρωί, στο δρόμο μου για τη δουλειά, φεύγοντας από τον δροσερό (ακόμη) Αγ.Στέφανο για να πάω προς το Χαλάνδρι, άκουσα μία εκπομπή στο ραδιόφωνο του Alpha 98.9
Θέμα συζήτησης, η μόλυνση του Αθηναϊκού αέρα.
"5 εκατομμύρια άνθρωποι αργοπεθαίνουν μέσα στην Αθήνα" φώναζε και ξαναφώναζε ο παραγωγός.
Μέσα στην Αθήνα κινούνται καθημερινά άπειρα αυτοκίνητα, μικρότερου ή μεγαλύτερου μεγέθους, νταλίκες, λεωφορεία, μηχανάκια, εκπέμποντας τόνους ανεξέλεγκτου καυσαερίου, που κανένας κρατικός φορέας δεν ελέγχει..
Μέσα στην Αθήνα στεγάζονται ένα σωρό βιομηχανίες, που εκπέμπουν χωρίς ίχνος οικολογικής συνείδησης τα αέριά τους στον αέρα που αναπνέουμε (και τα οποία - φυσικά - κανένας κρατικός φορέας δεν ελέγχει!)..
Μέσα στην Αθήνα έχουμε λιγότερους από 10 πνεύμονες οξυγόνου, τους οποίους αντί να προσπαθούμε να προστατέψουμε ως κόρη οφθαλμού, τους περιφράζουμε, τους πετσοκόβουμε, και τους μετατρέπουμε σε βιλάρες ( τις οποίες πολλοί κρατικοί φορείς -εμμέσως πλην σαφώς -κατέχουν και υποστηρίζουν)

Μέσα στην Αθήνα (φυτο)ζ(ω)ούμε! Και όταν λέω πως φυτοζωούμε, εννοώ πως σιγά σιγά πνιγόμαστε, δηλητηριαζόμαστε, αλλοτριωνόμαστε.
Η μόλυνση πάει σύννεφο, και ΚΑΝΕΙΣ δεν κάνει τίποτα γι'αυτό! Κυβερνήσεις πάνε κι έρχονται σ'αυτή τη χώρα, και μαζί τους πηγαινοέρχονται οι υποσχέσεις, τα "θα", και η ανευθυνότητα.
Η αδιαφορία, για το πλέον πολύτιμο αγαθό της ζωής, το οξυγόνο!

Σ'αυτή τη χώρα, το μοναδικό θέμα που ενδιαφέρει τους ανεγκέφαλους που μας κυβερνάνε όσα χρόνια μπορώ να θυμηθώ εγώ τον εαυτό μου, είναι οι εκλογές!
Επιτέλους, ας ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο που θα επιβάλλει εκλογές και αλλαγή της κάθε κυβέρνησης σε χρονικό διάστημα ενός έτους. Μπας και αρχίσουν ποτέ τους να ενδιαφέρονται όλοι τους για αυτόν τον τόπο, και όχι για τις τσέπες τους.
Μπας και αρχίσουν να ακολουθούν μία κοινή πολιτική, που θα στοχεύει στη βελτίωση της ζωής μας!

Δεν ασχολούμαι με την πολιτική,διότι θεωρώ πως υποτιμά τη νοημοσύνη μου.
Υποτιμά τη νοημοσύνη μου κάθε διεφθαρμένη πηγή εξουσίας, που προκειμένου να φάει καλά και να γεμίσεις τις τσέπες τις, με κοροϊδεύει πως τάχα θα φτιάξει κι αυτό τον κόσμο!

Sorry, but I don't bite it guys...!

1 month to go!!!

19 Ιουλίου..
Πόσο μακριά, κι όμως πόσο κοντά!
Σήμερα το μυαλό μου ταξιδεύει. Φεύγει για το Αιγαίο, για τη Φολέγανδρο, για τα γκριζογάλανα νερά και τον καλοκαιρινό ήλιο..
Ακούω και την απίθανη μουσική του Yanni στο background, και είμαι έτοιμη να πετάαααξω για αλλού!

Αχ, θα μου λείψει η Σαντορινούλα φέτος......
Κι ας αποφάσισα από πεποίθηση να μην την επισκεφθώ, και να πάμε στη Φολέγανδρο instead.
Έλεγα πως το όνειρο που έζησα πέρσι δεν μπορεί να επαναληφθεί στον ίδιο βαθμό - είναι η πρώτη φορά λένε που σου μένει! Και από την άλλη, και τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά είναι πανέμορφα, και μάλλον πιο ξεκούραστα από τη Σαντορινούλα μου!
Στέλνω λοιπόν φέτος αντικαταστάτες στο πανέμορφο νησί μου..Η Κατερίνα και ο Χρήστος θα μας φέρουν Up-to-date φωτογραφίες και νέα, έτσι για να μη χανόμαστε!

Και του χρόνου, να μας έχει ο Θεός καλά, θα σου ξανάρθουμε!...

Sail Away...

Θέλω να μπω σε ένα καράβι, και να φύυυυυυγω μακριά! Μακριά από την Αθήνα και την αδικαιολόγητη κίνησή τους, μακριά από τη δουλειά και τα παράλογα αιτήματα του καθενός, μακριά από όλους εκείνους που το παίζουν έξυπνοι, μόνο και μόνο για να κρύψουν τη βλακεία τους.
Θέλω να φύγω. Με πιάνει πού και πού αυτό το αίσθημα φυγής, και το καλοκαίρι ακόμη περισσότερο. Θέλω να ταξιδέψω στο Αιγαίο, να πάω σε ένα όμορφο νησί, και να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω. Θα πάω φέτος για 4-5 μέρες στη Φολέγανδρο. "Μα καλά, 5 μέρες στη Φολέγανδρο τί θα κάνεις?" με ρωτάνε φίλοι."Θα ξεκουραστώ!" τους απαντώ. Οι ρυθμοί μου είναι αρκετά έντονοι σε καθημερινή βάση, με τη δουλειά να είναι μπόλικη, με την κίνηση στους δρόμους, με ένα σωρό υποχρεώσεις.
Φέτος το καλοκαίρι, θέλω πάνω απ'όλα να ξεκουραστώ. Να αράξω σε ένα παγκάκι, και να ατενίζω τη θάλασσα. Να βρίσκομαι στης αγάπης μου την αγκαλιά, και να χαλαρώνω.
Να διαβάζουμε τα βιβλιαράκια μας, και να αφήσουμε όλες τις σκωτούρες μακριά μας.

Νά γιατί θέλω να πάω σε ένα νησί μικρό, με 2-3 things-to-do-and-see!

Δε σας έχει τύχει να γυρίσετε κουρασμένοι από διακοπές, και να θέλετε άλλες τόσες μέρες για να ξεκουραστείτε? Ευχαριστώ πολύ, αλλά φέτος δεεεεεν θα πάρω!
Μωρέ, λέτε να γερνάω και να μην τό'χω πάρει χαμπάρι?

Μπα..Έτσι κι αλλιώς, φέτος το πρόγραμμα έχει Κυκλάδες, έχει Πελοπόννησο , και με λίγη τύχη (και...κομποδέματος) θα πάμε και στην Κύπρο!

Α καλά, δε θέλω να φαντάζομαι τον εαυτό μου το Σεπτέμβρη :-) :-)

Summer in Greece λοιπόν, here we come!
Να μαζέψετε οόοοοοοσο περισσότερο ήλιο μπορείτε :-)

Αναδερ ντεη ατ δι οφις

Καλημέρα σας!
Πώς πάνε τα κέφια,φίλοι μου καλοί?
Εγώ σήμερα στη δουλειά κάνω γέλιο με 2 "Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενα Αντικείμενα" (βλέπε ΟΥΦΟ!) που έχουν έρθει στο γραφείο, για να μας λύσουν ένα πρόβλημα που έχουμε με ένα serveraki!
Και αν το λύσουν ποτέ, εμένα να φτύσετε!
Μα, κατι φρούτα που κυκλοφορούν όμως σε αυτή την αγορά πληροφορικής.Και κάθεσαι και αναρωτιέσαι, πώς τους στέλνουν οι εταιρείες τους στον πελάτη, τάχα για να λύσουν κάποιο πρόβλημα? Καλά, το πτυχίο τους το πήραν κακείν-κακώς, εμείς τί φταίμε να τους λουζόμαστε όμως, μου λέτε?

Τέλος πάντων, ας όψεται που σήμερα έχω κέφια, και δεν τους δίνω και μεγάλη σημασία!
Back to work όμως τώρα,και θα τα πούμε αργότερα!

Για την Αμαλία..

Καλό ταξίδι Αμαλία...



Γιατί πρέπει να πεθάνει ένας νέος άνθρωπος,για να γίνει το αυτονόητο σε αυτή τη χώρα? Γιατί πρέπει να θρηνούμε ζωές, για να κάνουμε το παραμικρό?
Η Αμαλία Καλυβινού έχασε τη μάχη με τον καρκίνο την Παρασκευή 25 Μαΐου, σε ηλικία 30 μόλις ετών.Τα τελευταία 5 χρόνια της ζωής της, πάλευε με έναν καρκίνο, που το Ελληνικό Σύστημα Υγείας (?!?) άργησε να διαγνώσει κατά 17 ολόκληρα χρόνια.
Στα 5 χρόνια αυτά, η Αμαλία διατηρούσε ένα Blog (fakellaki.blogspot.com), στο οποίο..

"η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

Αύριο, Παρασκευή 1η Ιουνίου,θα γίνει μία μεγάλη κινητοποίηση, εναντίον εκείνων που θέλουν να ονομάζονται "γιατροί", και παίζουν με τις ζωές μας, σαν να ήταν κομπολόι...
Δεν είναι όλοι, είναι όμως πολλοί!Και πρέπει να κάνουμε κάτι γι'αυτό,όχι άλλη αδιαφορία σ'αυτή τη χώρα, όχι άλλες υποσχέσεις "θα θα θα", και στο τέλος της ημέρας μια τρύπα στο νερό.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αυριανή κινητοποίηση, απευθυνθείτε στα παρακάτω:
http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
http://fakellaki.blogspot.com/

Διότι κάποια στιγμή θα πρέπει να ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ σ'αυτή τη χώρα και να απαιτήσουμε...

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Τριήμερο Στην Αθήνα..

Αγαπητοί μου φίλοι, καλημέρα σας!
Πώς τα περάσατε το τριήμερο?Πήγατε πουθενά?Εκτός από εσάς πού πήγατε για rafting, στις Σπέτσες και στη Μύκονο, είχαμε άλλες εκδρομές και εξορμήσεις?
Η αφεντομουτσουνάρα μου έμεινε αυτή τη φορά στην Αθήνα!Ο λόγος? Η επίπλωση του μικρού Πικοσπιτιού, και..όχι μόνο! :-)
Το μικρό πικοσπιτάκι είναι έτοιμο να ανοίξει σύντομα τις πόρτες του (αν βέβαια πρώτα δεήσει η αγαπητή σε όλους ΔΕΗ να του κάνει το χατήρι κ να του συνδέσει το ρεύμα!:-))!!
Έτσι, βγήκαμε κι εμείς στους 5 δρόμους (όπου 5 δρόμοι : Κηφισίας, Τατοΐου, Εθνική Οδός, Αχαρνών και τέλος ΙΚΕΑ), για να πάρουμε επιπλάκια! Και, με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω πως we got it all!
Και κρεβατάκι/κομοδίνο, και καναπεδάκι, και γραφειάκι, και ψυγείο, και φουρνοκουζινάκι, και φούρνο μικροκυμάτων, και τραπεζάκι για το σαλόνι! Χιχιχι!!!!!!! Και τώρα, το πικοσπιτάκι θα αρχίσει σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά!
Ο Πίκος σας έχει υποσχεθεί φωτογραφίες, οπότε θα φροντίσουμε να ανεβάσουμε σύντομα μερικές!

Κατά τ'αλλα, το 3ήμερο που μόλις πέρασε, μας βρήκε να πίνουμε καφεδάκια άλλοτε στη Λιακάδα και άλλοτε στη βροχή, να βλέπουμε τον τέλειο Captain Jack Sparrow στο σινεμά, να τρώμε γιάμι-γιάμι μακαροναδούλες by-the-sea-of-Mikrolimano (λέγε με και Artisti Macaroni), να κάνουμε δουλειές στο σπίτι, ε και να βλέπουμε και τον χειρότερο James Bond όλων των εποχών, που ακούει στο όνομα Daniel Craig ("Casino Royal")...
ΜΗΝ το δείτε το τελευταίο, παρά μόνο αν θέλετε να δείτε ωραία τοπία από το Μαυροβούνιο και την Ιταλία!Διότι κατά τ'άλλα, ο Σάκης Ρουβάς στο Alter Ego ήταν (όπως είπε και ένας..γνωστός) λιγότερο αγγούρι και ανέκφραστος από τον James! (O oποίος btw. στην πρώτη σκηνή που ζήτησε ποτό, αντί για το κλασσικό Μαρτίνι,ζήτησε Mountain Gay με σόδα(?!?!?))

Έτσι λοιπόν πέρασε και αυτό το τριήμερο!
Και μιας και αυτό το τριήμερο στιγματίστηκε με την τραγική έκβαση της βόλτας εκείνων των νέων ανθρώπων στο Λούσιο, θα ήθελα να πω ντροπή και πάλι ντροπή σε όλα εκείνα τα γραφεία που προκειμένου να πάρουν τα 45 ευρώ ανά άτομο, διοργανώνουν εκδρομές στη φύση χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις!
Διότι απλούστατα, στη θέση αυτών των παιδιών, θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς, και στη θέση των οικογενειών τους, οι δικές μας!..Και είναι κρίμα, επειδή νέοι άνθρωποι θέλουν να χαρούν μια βόλτα στη φύση, κάποιοι ανεγκέφαλοι διοργανωτές να εκμεταλλεύονται καταστάσεις, και να παίζουν με τη δύναμη της φύσης..

Το blogaki μου έγινε...ταβέρνα!

Καλημέρα στους απανταχού bloggers ή bloggo-αναγνώστες!
Σε εκείνο το 4ήμερο στη Μύκονο (το οποίο παρεπιπτόντως μου φαίνεται ότι ήταν πριν από μήνες, ενώ ουσιαστικά δεν έχουν περάσει ούτε 20 μέρες!! - άτιμη δουλειά), βρήκα μία φωτογραφία-ντοκουμέντο!
Ladies and Gentlemen, τα ρα ρα ρααααααααααααα:

Ω ναι, η Santonini μου υπάρχει από το 1955..Με ελληνική κουζίνα, παραδοσιακά πιάτα, και όλα τα καλά!
Είμαστε διάσημοι ladies & gentlemen!
Περάστε να σας κεράσουμε ένα ουζάκι, ένα κρασάκι, μία μπυρίτσα...Μια χωριάτικη σαλατούλα, καλαμαράκια, γάβρο, χταποδάκι και μελιτζανοσαλάτα!
Και ό,τι άλλο αγαπάει το στομάχι σας!
Πολλά καλοκαιρινά φιλιά σε όλους!!

Υ.Γ. Έπιασαν οι ζέστες, και ετοιμαζόμαστε για παραλίες! Φοβού τους καρχαρίες....

Επικοινωνιακά Αδιέξοδα

Αφορμή γι'αυτό το ποστάκι είναι η Β. και τα υπαρξιακά προβλήματα ενός προβληματισμένου αναποφάσιστου που καλείται να επιλύσει τις τελευταίες 2-3 μέρες.
Διαβάζω εδώ και 5 μερούλες περίπου ένα βιβλίο ψυχολογικού και παράλληλα ψυχαγωγικού περιεχομένου, με τίτλο "Γιατί οι γυναίκες πιάνουν με τις ώρες το μπλα μπλα, και οι άντρες μπορούν να κάνουν ένα πράγμα τη φορά"..(ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων)
Το συγκεκριμένο βιβλίο προσπαθεί να αναλύσει, ή καλύτερα να παραθέσει, τον τρόπο σκέψης ανδρών και γυναικών σε κάποια συγκεκριμένα ζητήματα.
Για παράδειγμα, έστω ότι έχουμε ένα μήλο! Ο άντρας θα το δει απλά ως ένα μήλο. Η γυναίκα θα το δει ως μία μηλόπιτα..
Είμαστε διαφορετικοί. Ο εγκέφαλος της γυναίκας δε σταματάει να "στροφάρει" ούτε όταν αυτή κοιμάται! Αντιθέτως, του άνδρα συνήθως δυσκολεύεται να αρχίσει να παίρνει κάποιες βασικές στροφές!Αν τη γυναίκα την απασχολούν 100 πράγματα ταυτόχρονα, τον άνδρα τον απασχολούν 3, άντε το πολύ 4! Το ένα από αυτά, ξέρετε όλοι ποιό είναι..Τα άλλα 2-3 παίζουν μεταξύ της βασικής ανάγκης τους για ΦΑΙ, για ΜΠΑΛΑ, άντε και για κανένα παιχνίδι στο playstation..

Και τότε, πώς συνεννοούμαστε? Πώς περιμένουμε να μας καταλάβουν? Να προσπαθήσουν να δουν πώς σκεφτόμαστε? Διάβασα πως οι γυναίκες έχουν τη λεγόμενη "γυναικεία διαίσθηση" που τους επιτρέπει να καταλαβαίνουν και την παραμικρή αλλαγή στη διάθεσή ή τη συμπεριφορά του άλλου!Οι άντρες, είμαι σίγουρη πως θα τρελλαίνονταν αν είχαν κάτι ανάλογο!..
Και τότε επαναλαμβάνω, πώς συνεννοούμαστε? Πώς μπορούμε να δούμε το μήλο ως μήλο, κι εκείνοι το μήλο ως μηλόπιτα?Και μπορούμε εμείς να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τόοοσο πολύ?

Μου έρχεται στο μυαλό ένα τραγούδι.. "γίναμε καρδιά μου ίδιοι, μές στο ίδιο μας παιχνίδι, μοιάζουμε..πόσο μοιάζουμε!"
Όσο περνάμε χρόνο μαζί, ανταλλάσουμε στοιχεία του χαρακτήρα μας, γινόμαστε "ένα".
Έχουμε αυτό που τους λείπει ,έχουν αυτό που μας λείπει. Μαθαίνουμε πώς σκέφτονται (απογοητευόμαστε συνήθως για τον κουλό τρόπο με τον οποίο σκέφτονται), και προσπαθούμε να τους καταλάβουμε!

Μήπως όμως χάνουμε πολύ χρόνο σε κάτι που , απλά, δεν είναι εφικτό? Περνάμε ατέλειωτες ώρες να λέμε "μου είπε αυτό, τί να εννοούσε?"..Ενώ εκείνοι σε αντίστοιχα αντρικά μπλαμπλα λένε ξερά "άκου ρε τί μου είπε", και δυσκολεύονται συνήθως να αναπαράγουν την original πρόταση!Δε φταίνε, δε φταίμε!Η φύση έχει φροντίσει απλά να παιδεύει όποιον προσπαθεί να εξηγήσει αυτό το επικοινωνιακό αδιέξοδο!

Το θέμα είναι να κατανοούν και οι 2 πλευρές τη διαφορετικότητα αυτή, και να την περιορίζουν ανάλογα.
Να πάρουν το μήλο, και είτε να το φάνε, είτε να φτιάξουν μαζί τη μηλόπιτα!
Αν και να θυμάστε, πώς η μηλόπιτα, αν και θέλει περισσότερη δουλειά, έχει άλλη μαγεία στο τέλος...!

Απλά, υπέροχα!!!...

Στη μικρή Βενετία, το τελευταίο βράδυ...Μια εικόνα, χίλια χρώματα, πολλά πολλά συναισθήματα!Εκατοστό ποστάκι αυτό , και ακολουθεί αναλυτικό μυκονιάτικο update!
Πολλά φιλιά!!!!!

Εύρεση σπιτιού : Επεισόδιο ΙΙ

Αγαπητοί μου φίλοι,
Μετά από αναζήτηση σπιτιού για τον Πίκο τις τελευταίες 2 βδομάδες περίπου, οι προσπάθειές μας επιτέλους απέδωσαν καρπούς! Του τό'χα πει, στις 22 του Απρίλη θα το βρίσκαμε..!
Τέτοια μέρα, όλα είναι δυνατά!
Έτσι λοιπόν, η επέτειος του ενός χρόνου μας βρήκε να επισκεπτόμαστε το νέο, πανέμορφο σπιτάκι του Πίκου, στα σύνορα Αγ.Παρασκευής και Χαλανδρίου!Γιούπιιιιι, είναι σκέτη γλύκα! Είναι ολοκαίνουργιο, έχει και πάρκινγκ, είναι και κοντά στο βουνό, και είναι και τ.ε.λ.ε.ι.ο!
Σήμερα θα πάμε να πάρουμε και μέτρα, για να αγοράσουμε ηλεκτρικά είδη, επιπλάκια κλπ. κλπ!Θα σας φέρω και φωτογραφίες, του "πριν" και του "μετά"!!
ΙΚΕΑ, σου ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!!!!!! Η απόλυτη πικοχαρά, όχι αστεία!
Θα μου πείτε τώρα, "καλά κοπέλα μου, γιατί ενθουσιάζεσαι τόσο? Δικό σου θά'ναι?"...Μωρε, δικό μου μπορεί να μην είναι, έκανα όμως αμήν για να βρω ένα σπιτάκι να διακοσμήσω! Τόσα χρόνια στο ΙΚΕΑ, αυτό ήταν το όνειρό μου!(κάτι όνειρα που έχω όμως!), και τώρα νά! Η ώρα έφτασε!!!

Έτσι που λέτε, όλα καλά πάνε!Σε 3 μερούλες φεύυυυυυγουμε και για Μύκονο και πολύ μας αρέσει!Ετοιμάζω και κάτι καδράκια, να τα πάρω λέτε μαζί να τα πουλήσω στη Μύκονο??
Αυτό το έφτιαξα χτες, πώς σας φαίνεται?
Ο Φούντου μου πρότεινε κάτι εμπνευσμένα σενάρια για να δώσω τα καδράκια μου!
Εγώ όμως δε θέλω να τα αποχωριστώ, παρά μόνο για να τα δώσω σε φίλους μου!
Όσο γι'αυτό, λέω να το βάλω στο νέο πικοσπιτάκι!
Έχετε το νού σας, και κάπου θα το δείτε!

Αυτά για τώρα!Σας αφήνω να πάω για προληπτική "εκκένωση κτιρίου"! Κοινώς, καφεδάκι στα Starbucks, βόλτα στον ήλιο, και όοοοοοοοολα τα καλά! Πολύ καλημέρα σαςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!

Καμαρούλα μια σταλιά, 2 επί 3....

Μετά από επίμονες παροτρύνσεις της ξαδερφούλας, και σχόλια τύπου "κανένα ποστάκι θα κάνουμεεε?", είπα κι εγώ να καταφέρω επιτέλους σήμερα να γράψω δυό λογάκια!Από τη Δευτέρα αυτό το ποστάκι βρίσκεται στα drafts, και προσπαθεί να ολοκληρωθεί, να γίνει ένα ώριμο ποστάκι, και να δημοσιευτεί δίπλα στα υπόλοιπα εμπνευσμένα ποστάκια!
Ιδού λοιπόν, η μεγάλη στιγμή έφτασε!

Αυτές τις μέρες λοιπόν,ψάχνω σπίτι!Όοοχι για μένα καλέ (αν και πολύ θά'θελα!!), αλλά για τον Πίκο!Έχουμε ξετινάξει τη Χρυσή Ευκαιρία, έχω φτιάξει και "Ειδοποιήσεις" για να ενημερώνομαι αυτομάτως κάθε φορά που κάτι καινούργιο σκάει μύτη, και μαζεύουμε όλα τα υποψήφια σπίτια σε Excel..
Κάποτε ο κόσμος έπαιρνε μία εφημερίδα και , όπως μου είπε και ο Psycho, έπαιρναν τους δρόμους με την εφημερίδα ανά χείρας, και μόλις έβρισκαν κάτι καλό, το κλείνανε αμέσως!Τώρα όμως, οι εποχές αλλάξανε!Έτσι κι εμείς, στην αρχή μπαίναμε στο site της Χρυσής Ευκαιρίας (πολύ καλό btw, τα μπράβο μου στους designers), εκτυπώναμε σελιδούλες, και αρχίζαμε να σημειώνουμε, να σβήνουμε, να κυκλώνουμε, και να ξεσκαρτίζουμε τις αγγελίες!Μετά από την 3η φορά που το κάναμε αυτό, χάσαμε το μπούσουλα με τις εκτυπώσεις (άσε που επιβαρύνουμε και το περιβάλλον με τόσο χαρτί!), κι έτσι από σήμερα ξεκινήσαμε τη μέθοδο του Excel! Έχουμε φτιάξει ένα Excelaki με όλα τα υποψήφια σπίτια, παίρνουμε τηλεφωνάκια, σημειώνουμε τί παίζει, και μετά κανονίζουμε ραντεβουδάκια!
Οργανωμένα πράγματα ;-)

Έχουμε δει μερικά σπιτάκια, σε διάφορες περιοχές γύρω από τη δουλειά! Σήμερα λοιπόν, καθώς έψαχνα, έπεσα πάνω σε κάτι studio γύρω στα 30τμ, στο Πολύδροσο Αμαρουσίου! Πλήρως επιπλωμένα, σε νέα πολυκατοικία, με 380 ευρώ και με δυνατότητα ολιγόμηνης διαμονής! Μου καλάρεσε κι εμένα, και λέω "ας κάνω ένα τηλεφωνάκι"..Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ο κύριος "Για εσάς το θέλετε?" .."Ε, ναι!".."Και για πόσο καιρό?"..."Ε, τί να σας πω, για κανένα χρόνο?!".."Αχάαα" - μου λέει! "Περάστε να τα δείτε, έχω 5!"? (τί είναι καλέ τα στούντιο και έχει και ΠΕΝΤΕ, πατάτες?!?).."ΟΚ, θα σας τηλεφωνήσω!" του λέω!

10 λεπτά αργότερα ενημερώθηκα από ένα συνάδελφο ότι τα συγκεκριμένα σπίτια τα νοικιάζουν σε κάτι "φτωχά" παιδιά, που θέλουν ένα backup-σπιτάκι για να σπιτώνουν τη γκόμενα! Άκουσον άκουσον, ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ το έκανε ο τύπος με τα στούντιο....!!!

Τέλος πάντων!Σας κλείνω τώρα, πάω να δω δυο περιπτώσεις εδώ γύρω, και ελπίζω να γυρίσουμε με καλά νέα!Είδαμε χτες ένα ωραίο διαμερισματάκι στο Γαλάτσι, 35τμ, στούντιογκαρσονιέρα, 3ου ορόφου, ολοκαίνουργιο (του κουτιού!), με πάρκινγκ...450 ευρώ!!!!
Τι λέτε ρε παιδιά, 450 ευρώ για ΕΝΑ δωμάτιο στο Γαλάτσι?!?

Δεν απελπιζόμαστε, συνεχίζουμε ακάθεκτοι!
Και μόλις με το καλό καταλήξουμε, είστε όλοι καλεσμένοι!! (Ο Πίκος άραγε να πρέπει να το μάθει?!?)
Φιλιάααααααααααα!

Όσοι Bloggers, προσέλθετε...

Μία ωραία έρευνα, για όλους εμάς τους bloggers:
http://www.blog-ereuna.blogspot.com/
Αν έχετε 10 λεπτάκια, αξίζει τον κόπο!

Day II στο γραφείο (χωρίς δουλειά!)

Ε λοιπόν, πολύ μ'αρέσει να μην επικρατεί ένα πήξιμο στο γραφείο, ένας πανικός, όπως συνήθως.Χτες, το τηλέφωνο βάρεσε μόλις ΜΙΑ φορά για μινι-χωσιματάκι, και δεν έλαβα απολύτως ΚΑΝΕΝΑ email για δουλειά. Σήμερα, το τηλέφωνο άρχισε δειλά δειλά να τραντάζεται πού και πού, χωρίς όμως καταστροφικές, για την υγεία, συνέπειες!
Έτσι, βρίσκω κι εγώ χρόνο να κάνω δύο από τα αγαπημένα μου πράγματα : Να ακούω μουσικούλα, και να γράφω σκεψούλες!
Χάζευα πριν λίγο τα Blogakia φίλων και φίλων των φίλων, και γνωστών των φίλων των φίλων, και συνειδητοποιούσα πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι σκέψεις online.H φίλη μου η Κατερίνα (η X-filer) μου είπε τις προάλλες που βρεθήκαμε για εκείνα τα θανατηφόρα καλαμαράκια.. "Τί θα γίνει βρε μικρή, πάλι καλά που έχεις και το blog και μαθαίνω τα νέα σου". Έχει δίκιο..Σε αυτή τη πόλη, δε βρίσκουμε χρόνο ούτε για καφέ να πάμε.Φαντάσου να μέναμε και σε άλλες πόλεις..Εδώ της ξαδερφούλας τα νέα (δυό γραφεία πιο δίπλα) και τα διαβάζω από το Blogaki (Καλά, τα σχολιάζουμε μετά στην κουζίνα, αλλά λέμε τώρα :-))..
Λοιπόν, προτρέπω κι εγώ όλους τους φίλους μου να φτιάξουν κι εκείνοι το Blogaki τους, και να γράφουν το κατιτίς τους. Κούυυυλη, Φωτούυυυ...Εσείς που είστε και πιο μακριά! Κατερινάκι, Ζωήτσα, εσείς που είστε πιο κοντά...Ελάτε στο Blogόσφαιρά μας, και..θα κολλήσετε!
(Μόνο τον "γκριν" από τον 3ο δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να τον πείσουμε να γράψει κατιτίς για τις μπουγάτσες του :-D )..
Πολλά φιλιά σε όλους σας, χαιρετίσματα σε όλα τα φιλαράκια μου που περνούν πού κ πού από δω!Χρόνια Πολλά, και να είστε όλοι καλά!:-D

Πάσχα 2007...

Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη!Να είστε όλοι καλά, να έχετε υγεία, φώτιση και αγάπη στη ζωή σας!
Γυρίσαμε λοιπόν που λέτε από τις Πασχαλινές μας διακοπούλες!:-)
Ε λοιπόν, το 4ήμερο του Πάσχα, είναι πάντα φούλ-κομπλέ από things to do. Τόσο πολλά things to do,που περνάει και σε αφήνει με την απορία "Πότε θα κάνω διακοπές?Είμαι πτώμα!"..
Μ.Παρασκευή με βρήκε με τον Πίκο μου, να κάνουμε βόλτα δίπλα στη θάλασσα, στην παραλιακή!
Μ.Σάββατο και πάλι δίπλα στη θάλασσα, αυτή τη φορά στη Ν.Μάκρη.
Κυριακή και Δευτέρα του Πάσχα, μπροστά στη ψησταριά, να ψήνουμε κοκορέτσι, παϊδάκια, ψωμί στα κάρβουνα κλπ.
Κι επειδή, μια εικόνα = 1000 λέξεις (κι εγώ αυτή τη στιγμή βαριέμαι να γράψω 100, όχι 1000!), σας παραθέτω φωτοντοκουμέντα των Πασχαλιάτικών μου ενασχολήσεων..

Στολισμός του επιταφίου, βράδυ Μεγάλης Πέμπτης.Βιολέτες, κρίνα,γαρύφαλλα - οι πρωταγωνιστές,και ιδού το αποτέλεσμα, στο πανέμορφο εκκλησάκι του Άι Δημήτρη..

Βόλτα στο "Λαιμό" της Βουλιαγμένης, μεσημεράκι Μεγάλης Παρασκευής!Με milk-free φραπεδιά by the sea, βιβλιαράκι ανά χείρας ("Άλμπατρος", της Σώτης Τριανταφύλλου - thank u Piki mou!), και μία γαλήνια μουσική στο δρόμο!Έχετε ακούσει ποτέ σε ορχηστρική εκτέλεση το "Αι Γένεαι Πάσαι"? Αν όχι, θα σας συγκινήσει!Θυμήθηκα τα μαθητικά μου χρόνια,τότε που κ.Αντωνίου και ο κ.Φιλίνης, οργάνωναν τη χορωδία μας, για να τραγουδήσουμε αυτόν τον όμορφο ύμνο.. "Ω γλυκύ μου έαρ,γλυκύτατόν μου τέκνον,που έδυ σου το κάλλος;"

Μεγάλο Σάββατο - Πικοflashback!;-) Ή αλλιώς, βόλτα στη Ν.Μάκρη για καλαμαράκια (τί τα θέλαμε?Μέχρι την Ανάσταση, κ ακόμα δεν τα είχαμε χωνέψει!!)..Πριν και μετά τη βόλτα (πριν η ζύμη φούσκωνε, μετά πήρε "σχήμα και οστά"), έφτιαξα τα πρώτα μου πικοτσουρέκια!!

Βοήθησε και το Πικάκι στο τσουρεκοπλάσιμο (έφτιαξε και ένα τσουρεκάκι,πρώτο πράγμα!),και τα ψήσαμε χαρούμενοι! Άντε, και του χρόνου!!!

Κυριακή του Πάσχα - η μέρα της μεγάλης μάσας :-)
Με κοκορετσάκι, όλη την οικογένεια μαζεμένη στο σπίτι, τραγουδάκια, παϊδάκια, κέφι, κρασάκι, και μια βόλτα στην εξοχή, για ανοιξιάτικες ανάσες!!




Και τέλος, Δευτέρα του Πάσχα, χωρίς φωτογραφιούλες, αλλά με δεύτερο γύρο (γύρο όπως λέμε "round", όχι όπως λέμε γύρο χοιρινο ;-) ) ψητών, κεφιού και παρεούλας!

Πέρσι, το Πάσχα άλλαξε τη ζωή μου!Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο, μπήκες στην καρδιά μου!Φέτος, έναν σχεδόν χρόνο μετά, είσαι ακόμα εκεί, έχεις φωλιάσει, και τη γεμίζεις ζεστασιά και αγάπη! Σ'ευχαριστώ αγάπη μου! Σ'ευχαριστώ που εκείνη την άγια μέρα, με κοίταξες στα μάτια, και είδες εκείνο το φώς!..
Και εύχομαι, αυτή η λάμψη να κρατήσει, μέχρι την επόμενη φορά που το Μ.Σάββατο θα πέσει 22 του Απρίλη......!

Mr.Brightside...(τελευταία μέρα στη δουλειά πριν το Πάσχα)

Μεγάλη Πέμπτη πρωί, 5 του Απρίλη, η ώρα περίπου 10. Δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να δουλέψω, θά'θελα να είμαι σε ένα αυτοκίνητο, και να ταξίδευα μακριά σήμερα.
Έβλεπα όλους εκείνους, μέσα στα υπεργεμάτα αυτοκινητάκια, που τραβάγανε για έξω από την πόλη..Άλλος για το χωριό, άλλος για την εξοχή, άλλος για τα βουνά, κι άλλος για τις θάλασσες.
Η Αθήνα με κουράζει, θα ήθελα να πάω σε ένα μικρό, ήρεμο χωριό, να αράξω στη φύση, και να χαλαρώσω, χωρίς καμία σκοτούρα στο κεφάλι μου, χωρίς άγχος, χωρίς κίνηση και πίεση.
Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ζήσω για πάντα μακριά από την πόλη.Δε μου φαίνεται και ιδιαίτερα απίθανο το ενδεχόμενο.Η Αθήνα σκοτώνει τη φαντασία μου..
Γι'αυτό κι εγώ ακούω Mr.Brightside (by Killers), και ονειρεύομαι την ώρα που θα (ξανα)φύγω.Όσο κι αν φεύγω,όσα ταξίδια κι αν κάνω, δε μου φτάνουν. Θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι ακόμη περισσότερο..Βουνά, παραλίες, αμμουδιές, πλαγιές, καλή παρέα, και χρόνο..Ελεύθερο χρόνο, για να διαβάσω επιτέλους αυτό το βιβλιαράκι που μου έφερε η αδερφούλα μου τα Χριστούγεννα, και ΑΚΟΜΑ δεν έχω αξιωθεί να αρχίσω..
Έτσι, αρχίσω να σχεδιάζω τις καλοκαιρινές αποδράσεις από τώρα.Για το Ιόνιο αυτή τη φορά. Παξούς, Κεφαλλονιά, Κέρκυρα..Θα διαλέξουμε ένα στην τύχη, και θα πάμε να χαλαρώσουμε!
Ε, κι αν βρούμε και λίγο χρόνο για Σαντορίνη,δε θα πούμε όχι ;-)

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση σε όλους, και εύχομαι οι γιορτές αυτές να σας βρουν κοντά σε εκείνους που αγαπάτε. Να το κάψετε (όχι τον οβελία, εεε!?), να γλεντήσετε, να πάτε στην Ανάσταση και να αισθανθείτε ένα 'κλικ' να γίνεται μέσα σας τη στιγμή που όλοι μαζί ψέλλουν το "Χριστός Ανέστη..", και να γυρίσετε ευτυχισμένοι πίσω στην Αθήνα μας..
Καλές Γιορτές!!!!!

What's the deal, with my BRAINS....

Τον τελευταίο καιρό, η λέξη BRAINS ακούγεται στην ατμόσφαιρα της VF όλη τη μέρα.
Ο λόγος? Εμ, το αγαπημένο μας DataWarehouse ονομάζεται έτσι!Όχι παίζουμε!
Είμαστε μεγάαααλα μυαλά, όχι αστεία!
Τέλος πάντων, στα δικά μας.
Μεγάλη Βδομάδα ήρθε, Πάσχα σε 5 μέρες!Πολύ θά'θελα αυτό το Πάσχα να φεύγαμε, να πηγαίναμε κάπου ήρεμα, ήσυχα, σε κάποια απομονωμένη γωνίτσα της Ελλάδας, και να νιώθαμε την πραγματική ουσία των ημερών.
Μακριά από αυτοκίνητα, από κόρνες, τηλεοράσεις και άγχος.
Είδα ένα αφιέρωμα σήμερα στο in.gr (http://www.in.gr/Reviews/review.asp?lngReviewID=43567 για όσους ενδιαφέρονται), και έλεγε για το Πάσχα, στα διάφορα μέρη της Ελλάδας!Ζήλεψα..Πελοπόννησος, Κρήτη, Ιόνια Νησιά, Κυκλάδες, ακόμη και εντός Αττικής..!Εγώ,θα προτιμήσω το "χωριό" μου, τον Άγιο Στέφανο:)

Και μην ξεχνιόμαστε, το Μ.Σάββατο βόλτα στη Ν.Μάκρη για ουζάκι!
Για να θυμηθούμε τα παλιά, και να ευχηθούμε για τα επόμενα..!;)

ΤΜ@ΝΜ..1ΧκΣ...

Ο Χρόνος....

Πόσο γρήγορα περνάει, όταν περνάς ωραία?
Πόσο αργά και βασανιστικά, όταν πήζεις στη δουλειά?
Πόσο γρήγορα πέρασαν αυτές οι διακοπές, και νιώθω ότι χρειάζομαι άμεσα κι άλλες?!?
Και πότε θα είναι οι επόμενες?
Και αρκεί να αναπολείς πού τριγύρναγες πριν από μια βδομάδα (στους δρόμους του Μιλάνου), για να την παλέψεις με όλους τους δαίμονες του γραφείου?

Αχ, αυτός ο άτιμος ο Χρόνος φταίει για όλα...

Best of Ιταλία (part II)

Σας μιλήσαμε για τις ομορφιές των τοπίων, για τους υπέροχους δρόμους, για την ηρεμία του Bellagio, για την πολυκοσμία του Μιλάνο.
Δε σας είπαμε όμως για μερικές από εκείνες τις απίστευτες φάσεις, που θα θυμόμαστε μετά από καιρόοοο, και θα γελάμε!
>>ΦΑΣΗ Νο1 :
Στο καραβάκι, από και προς το Bellagio, είχαμε ένα πρόβλημα με το ένα από τα δύο μας τουτού. Βλέπετε, το φέρυ κόστιζε γύρω στα 18+κάτι ευρούλια για ένα αμάξι μήκους από 3.50 - 4.50 μέτρα και 4 επιβάτες. Έλα όμως που το αγαπημένο μας Opel Astra SW είναι 4.515 μέτρα?!?!? Και αυτό, για ενάμιση μόλις εκατοστό, μας πέταγε στην επόμενη κατηγορία, στην οποία κόστιζε γύρω στα 21+κάτι ευρούλια, για το αμαξάκι μας και τους 4 επιβάτες.
Μόλις λοιπόν το συνειδητοποιήσαμε αυτό, προσπαθούσαμε να..κρύψουμε το ενάμιση παραπάνω εκατοστό, με νύχια και με δόντια!Πηγαίναμε λοιπόν στο ταμείο για τα εισιτήρια, και έχοντας μοστράρει το άλλο μας τουτού μπροστά (Ford Focus SW, 4.5 μέτρα παρά κάτι), παίρναμε το πιο πειστικό μας ύφος όταν εκτυλισσόταν η παρακάτω στιχομυθία..
Ταμίας : "Brands of Cars"? (μην περιμένετε ολοκληρωμένη πρόταση στα Αγγλικά από Ιταλό!)
Εμείς : "Ford Focus SW and Opel Astra SW"
Ταμίας : "New Opel Astra SW or Old one?"
Εμείς (Με το πιοοοοοο πειστικό μας ύφος όμως!) : "I don't think it's the new one!"
(Διότι, απ'ό,τι καταλάβαμε, το new one είναι πιο μακρουλόοοοο!)

Κάπως έτσι τη σκαπουλάραμε 1-2 φορές!Τις υπόλοιπες, η καχύποπτη ταμίας έριχνε μια ματιά στο τουτού μας, και διαπίστωνε ότι κι όμως, "it's the new one..!"
Χιχιχιχιχιχι!

>>ΦΑΣΗ Νο2 :
Μετά από 4 μέρες στο Βellagio, μας τελείωσαν οι προμήθειες χαρτιού!Και όχι οποιουδήποτε χαρτιού, αλλά του..επίμαχου χαρτιού (βλ. papier de kol! :-D ).
Ξεκινάει λοιπόν ο Φ.,βραδάκι γύρω στις 20:30 με μια φάτσα κουρασμένου γκρινιάρη (χιχιχι), να πάει να βρει στο διπλανό σπίτι τον ιδιοκτήτη,για να του ζητήσει "toilet paper".Την ίδια ώρα, εμείς οι υπόλοιποι μαγειρεύαμε, άλλος μακαρόνια,άλλος άσπρη σάλτσα, άλλος κόκκινη, άλλος μεθυσμένο κοτόπουλο, άλλος έκοβε σαλάτα..Όλα αυτά για το βραδυνό μας "dinner @ home"..
Μόλις ο καλός κύριος ανοίγει την πόρτα, του λέει ευγενικά ο Φ.: (Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ τον αγαπητό κύριο FIREFOX, ο οποίος ενώ έσκασε, μου κράτησε το αγαπητό αυτό ποστάκι, ενώ ήμουν ακόμη σε "writing mode!"Firefox rulesss!)
Φ: Could we have some toilet paper?
Παππούλης : (βγάζοντας το κεφάλι του στην αυλή, και κοιτάζοντας τη Villa Colombina μας έντρομος) FEUER??? FIRE!!!!! (Τρέχει στο γιό του εμβρόντητος, και φωνάζει "ΦΩΤΙΑ ΦΩΤΙΑ!!"..)
Ο δύσμοιρος ο Φ τα βλέπει όλα, προσπαθεί να του εξηγήσει ότι δεν υπάρχει φωτιά, και ότι τα κορίτσια απλά μαγειρεύουν, εκείνος όμως δεν χαμπαριάζει!
Ο Φ. γυρνάει στο δωμάτιο, και τον ακούμε να φωνάζει, την ώρα που παππούλης και γιός τρέχουν στις σκάλες προς τον 2ο όροφο, και το δωμάτιο των Singles .. "Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με αυτούς τους ανθρώπους!Εγώ τους ζήτησα χαρτί τουαλέτας, κι αυτοί νομίζουν ότι έχουμε πιάσει φωτιά!!"..
Τις φωνές του ακούμε κι εμείς από δίπλα, που πεταγόμαστε μαζί στις σκάλες, να δούμε τί παίζει. Και βλέπουμε 2 αλαφιασμένους να τρέχουν προς τα πάνω, και το Φ. να γκαρίζει αγανακτισμένος " Please, Don't Panic!There is no fire! We just want some TOILET PAPER!" (Πήρε φωτιά ο **λος μας, ένα πράγμα!)..

Με τα πολλά, και μετά από άπειρο γέλιο και ασυνεννοησία, μας εξήγησαν παππούλης και γιός τί ήταν αυτό που τους έκανε να πιστέψουν ότι υπήρχε όντως φωτιά στον 2ο..Τα χρώματα, πίσω από την κλειστή κουρτινίτσα,σε συνδυασμό με τον καπνό που έβγαινε από την καμινάδα, ήταν όντως παρεξηγήσιμα..
Για την ιστορία, χαρτί μας έφερε ο γιος μετά από λίγο, από 2 στον καθένα μας :-D

Αχ, πολύ γέλιο σας λέω!
Περισσότερες ξεκαρδιστικές ιστορίες, ακολουθούν σύντομα!
Αχ, αξέχαστη Ιταλία...!