Άλλος ένας κύκλος κλείνει...

Πρέπει να ήταν 8 ή 9 Νοέμβρη του 2007, Παρασκευή, και το κρύο ήταν τσουχτερό. Είχαμε τελειώσει από την Πέμπτη με την προγραμματισμένη συνέντευξη του Πικ, και τώρα έμενε να κάνω κι εγώ την προσπάθειά μου στην ελβετική αγορά εργασίας. Με ζεστό καλσόν μέσα από το καλό παντελόνι, χοντρό μπουφάν, ομπρέλα και σκουφάκι, τριγυρνούσα στη Ζυρίχη μαζί με τον Πικ μου, και χαζεύαμε την υποψήφια πόλη, που - αν όλα πήγαιναν καλά - θα γινόταν σύντομα το δεύτερό μας σπίτι (διότι το πρώτο εξακολουθεί να λούζεται από τον ελληνικό ήλιο ;) )..

Μετά από μία βόλτα στην κρύα πόλη, καθήσαμε στο Spaghetti Factory εκεί κοντά στο Bellevue, και φάγαμε μία απολαυστική μακαρονάδα :) Μία μακαρονάδα μου φτιάχνει πάντα τη διάθεση, και το συγκεκριμένο μεσημέρι χρειαζόμουνα "τη δόση μου", μιας και με περίμενε μία αναπάντεχη συνέντευξη, στα γερμανικά (!!), και το άγχος μου ήταν φυσικά ανάλογο..

Πήραμε το τραμ, και λίγα λεπτά πριν τις 5μμ φτάσαμε έξω από την πόρτα της εταιρείας, που έμελλε να με φιλοξενήσει στην οικογένειά της για τα επόμενα 2.5 χρόνια. Θυμάμαι να αφήνω τον Πικ να περιμένει στην είσοδο, εκεί στα πέτρινα παγκάκια, και να εξαφανίζομαι στο ασανσέρ. 2 ωρίτσες αργότερα, μετά από 2 συνεντεύξεις και συζητήσεις με τους ιδιοκτήτες, πέρασα την ίδια πορτούλα, και έπιασα το κινητό μου στο χέρι μου.. "Που είσαι? Όλα καλά πήγανε!" είπα στον Πικ, και πήρα ενθουσιασμένη το πρώτο τραμ για να τον συναντήσω, στα αγαπημένα μας (αργότερα) Starbucks..

Την περασμένη Παρασκευή, 27 Αυγούστου, ο κύκλος έκλεισε..Τυπικά κλείνει για την ακρίβεια αύριο, ο "αποχαιρετισμός" όμως έγινε με ανάμεικτα συναισθήματα το πρωινό της 27/8/2010..
Μέσα στη βροχή, με ομπρέλα, αδιάβροχο μπουφανάκι, φορτωμένη με τα πράγματα που έπρεπε να επιστρέψω (λαπτοπ, κάρτα εισόδου κλπ) και ένα μεγάλο μοσχομυριστό κέηκ βανίλιας-πορτοκαλιού που είχα φτιάξει το προηγούμενο βράδυ,πέρασα για τελευταία - ίσως - φορά την είσοδο της εταιρείας μου.
Λίγη ώρα αργότερα, κατεβαίνοντας τις σκάλες και αντικρύζοντας εκείνο το πέτρινο παγκάκι δίπλα στην πόρτα, έπιασα το κινητό στο χέρι και ξανακάλεσα τον Πικ "πάει κι αυτό.." του είπα, και κοίταξα μελαγχολικά πίσω μου την γυάλινη αυτόματη πόρτα να κλείνει..

Πώς πέρασε έτσι ο καιρος βρε παιδιά?
Από 1η Σεπτέμβρη αλλάζω εργοδότη, και ετοιμάζομαι για νέα μονοπάτια. Κοιτάζω πάντα μπροστά, μαθαίνω από το παρελθόν, και προσπαθώ για το καλύτερο στο μέλλον..

Καλή αρχή! :)
"Κι αν φεύγω είναι για να βρω, το λόγο για να μείνω"
ΤΑ

Οδοιπορικό στην Πελοπόννησο...

Βρήκαμε το ξενοδοχείο "Πέτρα και Φως" στο Ν.Οίτυλο της Μάνης τυχαία, μέσω ίντερνετ. Ψάχναμε για έναν ήρεμο και ξένοιαστο προορισμό για να περάσουμε 5 μέρες μετά τον 15Αύγουστο, και αφότου είχαμε ψάξει τα πάντα στην υπερεκτιμημένη Ιθάκη, στην Κεφαλλονιά, στη Δυτική Πελοπόννησο και στην περιοχή της Καρδαμύλης, πέσαμε κατά τύχη πάνω του.. Είχαμε περάσει από τα μέρη αυτά πριν από 3 χρόνια, και θυμόμασταν άγρια βουνά, ξερά, και βραχώδεις παραλίες.. Η Αρεόπολη, το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής, μας είχε γοητεύσει από τότε, αλλά η ευρύτερη περιοχή γύρω της ερχόταν δεύτερη στην καρδιά μας, μετά από την "εκλεκτή", την Καρδαμύλη.

Βλέποντας το ξενοδοχείο και τα δωμάτια στο ίντερνετ, τόσο του "Πέτρα & Φώς" όσο και των περισσότερων καταλυμάτων ετούτης της περιοχής, μια αίσθηση ανεμελιάς γεννήθηκε στην καρδιά μας. Αυτός ο τόπος φαινόταν να έχει κάτι το ξεχωριστό.
Χωρίς πολλή σκέψη, κλείσαμε ένα δωμάτιο για 4 διανυκτερεύσεις..

Το πρώτο μέρος των διακοπών μας στην Πελοπόννησο μας βρήκε να ξεκινάμε από Αθήνα, και να κάνουμε ένα ωραίο ταξίδι με φίλους. Πρώτη στάση, Πάτρα! Η αδερφή μου επιμένει ότι είναι μία πολλή ιδιαίτερη και μοντέρνα πόλη, εγώ τη θεώρησα αρκετά busy, μποτιλιαρισμένη και ολίγον ασχημούλα. Έχει όλα τα προσόντα για να γίνει όμορφη και γραφική, έχει πέσει όμως κι αυτή στο τρυπάκι της Αθήνας, και έτσι έχει γεμίσει με άσχημες πολυκατοικίες, στενούς δρόμους και σταθμευμένα αμάξια σχεδόν παντού, και δεν σου δίνει τη δυνατότητα να απολαύσεις τη θάλασσα που την καταβρέχει όσο θα ήθελες.. Θα μου πεις, μεγάλο λιμάνι είναι, τι περιμένεις? Έχεις δίκιο.. Είναι και αυτοί οι φουκαράδες οι λαθρομετανάστες, που περιμένουν υπομονετικά κρυμμένοι σε στενάκια και σε χωράφια, μέχρι να σκαρφαλώσουν σε μία νταλίκα για να περάσουν στην Ιταλία, που τους βλέπεις και πονάει η ψυχή σου.. Τι τραβάει ένας άνθρωπος, για να πετύχει μία καλύτερη ζωή!

Στην Πάτρα είδαμε αγαπημένους φίλους, πήγαμε και για βαφτιστικά στο Αίγιο (να, το Αίγιο μου άρεσε! Εκεί στο κέντρο του με τους πεζόδρομους και τα καταστηματάκια, τα χαμηλά σπιτάκια και τους πετροστρωμένους δρόμους, ήταν τόσο όμορφα!), κάναμε βόλτες με την μπέμπα μας, ήπιαμε καφεδάκι στον πεζόδρομο στην Πάτρα (πολύ μου άρεσε που μαζί με το καφεδάκι, σου φέρνουν κ γλυκάκι να τσιμπήσεις!!), και γενικά περάσαμε τέλεια, με τα αγαπημένα μας κουμπαράκια!

Επόμενος σταθμός, Καλαμάτα. Η "παραλιακή" διαδρομή από την Πάτρα μέχρι το Καλό Νερό είχε πολλές εναλλαγές. Τεράστιοι κάμποι, μικρά και μεγάλα χωριά, δέντρα, θάλασσα, βουνά, ατελείωτες παραλίες, 60άρια όρια ταχύτητας σε κάθε διασταύρωση και..κάμερες παντού :) Φτάσαμε στην Καλαμάτα απογευματάκι, και κατευθυνθήκαμε απευθείας προς το ξενοδοχείο. Το "Φιλοξενία" ή "Φιλοξένια", πες το όπως θέλεις, είναι ένα παλιό αλλά πλήρως ανακαινισμένο ξενοδοχείο στο τέρμα της παραλίας της Καλαμάτας! Πανέμορφο!! Με την πισίνα του, την παραλία με το μπιτσομπαράκι από κάτω, το φοβερό πρωινό, και την απόλυτη χαλάρωση! 3 από τις 5 μέρες μας στην Καλαμάτα, τις περάσαμε στο ξενοδοχείο και την παραλία του! :) Αράζαμε με τις ώρες στις φοβερές ξαπλώστρες-ανάκλιντρα που είχε εκεί μπροστά (δωρεάν, να προσθέσω!!), και διαβάζαμε βιβλία κ περιοδικά, κάναμε βουτιές, και χαλαρώναμε! Σαν τους παππούδες είπες? Ε ναι, κάτι τέτοιο! Το χρειαζόμαστε κι εμείς οι νέοι πού κ πού αυτό το χαλάρωμα ξέρεις ;)

Τιπς στην περιοχή?
> Οι ταβερνούλες "Ξημέρωμα" και "Αγριλιά", η πρώτη για ψαράκι απογευματάκι μετά το μπάνιο, και η δεύτερη για φοβερά μαγειρευτά κ ψητά της ώρας.
> Τα μπαράκια στη Βέργα, για βραδινό ποτάκι
> Για γλυκά, στον Αθανασίου!! Εγγύηση :)
Επίσης, μην δοκιμάσεις να κατέβεις με αμάξι στην παραλία της καλαμάτας, βραδάκι του Αυγούστου! ΔΕΝ θα βρεις να παρκάρεις, και θα ταλαιπωρηθείς άδικα ψάχνοντας με τις ώρες! Κρίμα δεν είναι?

Τι να αποφύγεις?
> Τα δωμάτια "Amazing Views Apartments" στην Βέργα. Ά πα πα! Τρίχες στα σεντόνια, το υπόγειο δωμάτιο του γιου της οικογένειας παρέχεται ουσιαστικά ως δωμάτιο διαμονής ξένων (αυτό έλαχε τουλάχιστον στην αδερφή μου!), άσε που το βράδυ έχει πολλή φασαρία, εξαιτίας των μπαρ της περιοχής. Μακριά σου λέω!

Πού να μείνεις?
> Για κάτι οικονομικό αλλά εξαιρετικό, ρίξε μια ματιά στο Καμάρι Village (http://www.kamarivillage.gr/), ιδιαίτερα φιλόξενο και όμορφο, με φοβερή θέα!
> Για κάτι πιο τσιμπημένο αλλά που αξίζει τα αστεράκια του, τσέκαρε το Filoxenia Classical Hotels :)

Η Καλαμάτα εμένα μου άρεσε, νομίζω ότι οι άνθρωποι που μένουν εκεί περνάνε καλά στην πόλη τους, τους αρέσει, την φροντίζουν, κι αυτό φαίνεται :)

Το 2ο μέρος (και το καλύτερο!!) ακολουθεί σε επόμενο ποστάκι, μιας και μου φαίνεται ότι ήδη σε ζάλισα με την πολυλογία μου! Καλό απόγευμα!!! :)

Τ.

Έχει πανσέληνο απόψε..

..και πολύ θα ήθελα να αράξω δίπλα σε μία θάλασσα, στα βραχάκια στα Αναφιώτικα ή απλώς στη βεράντα του σπιτιού, και να την απολαύσω.Να με κρατάς στην αγκαλιά σου, να λικνιζόμαστε δεξιά-αριστερά στο ρυθμό της βραδινής μουσικής, να πίνουμε κρασάκι ή μπυρίτσες, και τριγύρω οι φωνές των φίλων μας να γαργαλάνε τα αυτιά μας..

Έχει πανσέληνο απόψε, και θαθελα να βρίσκομαι εκεί λίγο έξω από το Ρέθυμνο, εκεί που πέρσυ πίναμε ουζάκι δίπλα στο κύμα, και νιώθαμε ένα ρεύμα να διαπερνάει το κορμί μας, όταν ξάφνου αντικρίζαμε μια κόκκινη μπάλα να ξεπροβάλει πίσω από τα πρώτα σπιτάκια της παλιάς πόλης..Χωρίς να βγάζουμε μιλιά, κοιτάζαμε μαγνητισμένοι αυτό το μοναδικό αριστούργημα της φύσης..

Έχει πανσέληνο απόψε, και θα μπορούσα να θυμηθώ αμέτρητες στιγμές, αξέχαστα μέρη, όπου είχαμε απολαύσει το περίφημο Αυγουστιάτικο φεγγάρι..Στην σκιά της ακρόπολης, στα βοτσαλάκια του Μαραθώνα, δίπλα στο κύμα, μέσα στην Αθήνα, στην Κρήτη, την Πελοπόννησο, παντού..

Το αγαπώ το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, κι ας με λένε ρομαντική! Μα πιο πολύ αγαπώ το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, που ξεπροβάλλει την επομένη της πανσελήνου!Τότε που πολλοί του ξεχνούν, τότε που οι παραλίες είναι λίγο πιο άδειες..τότε το φεγγαράκι βγαίνει κατακόκκινο, τεράστιο και μελαγχολικό, και αποχαιρετά το καλοκαίρι τόσο γλυκά..

Και πάντα οι στίχοι και η ταξιδιάρικη μελωδία αυτού του μοναδικού τραγουδιού, συντροφεύουν το κλείσιμο του καλοκαιριού...



Έχει πανσέληνο απόψε, κι είναι ωραία..

Οίτυλο..

Μαγικό, μοναδικό, απροσδόκητα ξεκούραστο και γαλήνιο..
Στο πανέμορφο ξενοδοχείο "Πέτρα & Φως" που βρίσκεται πάνω από την παραλία του Ν.Οιτύλου, αράζεις στη βεραντούλα σου και έχεις μπροστά στα πόδια σου την πανέμορφη θάλασσα, το άγριο βουνό, και τα γραφικά ψαροχώρια Λιμένι και Τσίπα..Λίγο πιο πάνω, αν κοιτάξεις κατά το βουνό, θα διακρίνεις τα πρώτα σπίτια του παραδοσιακού οικισμού του Οιτύλου, με τα παλιά πέτρια σπιτάκια του να κρέμονται κυριολεκτικά από το βουνό!

Μέρα πρώτη : Υπέροχη!
Καλή συνέχεια :)

August thoughts..

Η' αλλιώς, Αυγουστιάτικες φιλοσοφίες!
Ο καιρός έξω παίζει παιχνίδια, βροχή - ήλιο, κρύο - ζέστη, και η κατάσταση μέσα (στο γραφείο ντε) είναι να μας κλαίνε οι ρέγκες :Ρ Λείπουν ΟΛΟΙ διακοπές, και εγώ που έχω μείνει πίσω (καλά να πάθω :Ρ) τρέχω κ δε φτάνω! ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΑΙ, θα γυρίσει κι ο τροχός!! :)
Δε μου είπατε, σας αρέσει το νέο μας λουκ? Δεν είναι καλοκαιρινό, αισιόδοξο? Σαν την ψυχολογία μου κι αυτό! Δεν πτοούμαι, ένα βλέφαρο να ρίξω στην Σαντορίνη μου, και τα προβλήματα διαλύονται :) Χρόνια τώρα έχει αυτή τη μοναδική επίδραση πάνω μου αυτό το νησάκι, και αυτό εύχομαι ΠΟΤΕ να μην αλλάξει :)

Ακούω από το πρωί μουσικούλα, μια ξένη κ μια ελληνική (για να μην χάνω και τα τελευταία χιτς), και με την ευκαιρία θα ήθελα να σχολιάσω ότι το "Καλοκαίρι μου" του Χατζηγιάννη μου σπάει τα νεύρα! Επαναλαμβάνεσαι Μιχαλάκη, και δεν μας αρέσει αυτό!
Σε αντίθεση, άκουσα ένα καινούριο του Καρρά, το "Λόγια Φιλικά", που με κέρδισε από το πρώτο άκουσμα :) Στίχος, μουσική, και η χροιά της φωνής του Βασίλη συνθέτουν ένα ιδιαίτερο κομμάτι :)

Με τα πολλά η ώρα πήγε πάλι 4μμ, κι εγώ ΑΚΟΜΑ δεν έχω ετοιμάσει την procedure που πρέπει να παραδώσω σε λίγες μέρες, ΑΚΟΜΑ δεν έχω τεστάρει κάτι νέα reports, ΑΚΟΜΑ δεν έχω απαντήσει σε κάτι εμαιλ που περιμένουν από το πρωί!
ΚΟΠΕΛΙΑ, κλείσε ραδιόφωνα κ μπλόγκς, διότι δε σε βλέπω να φεύγεις από κει σήμερα!!
Άντε γεια σας, καλό απογευματάκι, και καλές διακοπές στους τυχερούς που ετοιμάζονται να την κάνουν:)

Κίσσες!!
Τ.

Some difficult days..

Μερικές μέρες, είναι δύσκολες! Η ψυχολογία, οι συνθήκες, οι σκέψεις, τα συναισθήματα..όλα μαζί συνωμοτούν για να φέρουν το μαύρο συννεφάκι πάνω από το κεφάλι σου, και να διογκώσουν και το πιο απλό σου πρόβλημα.

Μη δίνεις σημασία, κι αυτές θα περάσουν..

Και την επόμενη μέρα, όπως λέει και η αδερφούλα μου η γλυκιά, το πρόβλημα θα είναι κατά 50% μικρότερο..Κι αν όχι 50%, εγώ σου λέω ένα 10% σίγουρα τό'χεις.Σε κάθε περίπτωση, το αύριο θα σε βοηθήσει να ξεδιαλύνεις τις σκέψεις σου, θα φυσήξει δυνατό αεράκι, και θα πάει το συννεφάκι λίγο πιο κει :)

Μην το βάζεις μόνο κάτω, και μην αφήνεις τα αρνητικά να υπερκαλύπτουν τα θετικά! Σκέψου κάποιον που αγαπάς, κάτι που να σε ηρεμεί, ένα μέρος που θα ήθελες να βρίσκεσαι τώρα, άκου το αγαπημένο σου τραγούδι και να δεις που το χαμόγελο θα επιστρέψει γρήγορα στα χείλη σου! :)

Αφιερωμένο σε σένα, που σήμερα νομίζεις ότι όλος ο κόσμος σου καταρρέει..

Πήραμε φόρα...

Καιρό είχα να σας ζαλίσω με τις φλυαρίες μου, τώρα θα πάρετε μία μαζεμένη δόση πολυλογίας!! :) Φτιάχνει ο καιρός, πετάει ο νους σε διακοπές και σε βόλτες, η μουσικούλα μας κάνει να χορεύουμε στην καρεκλίτσα μας μπροστά στην οθόνη, οπότε κι εγώ λέω να σας μεταφέρω λίγο το κλίμα!! :)

Δε σας τα είπα λοιπόν για το περασμένο μου ΣΚ στην Αθήνα!! Τα χάι λάιτς??
> Η Σαββατιάτικη βόλτα στο σπιτάκι της αδερφούλας μου!!!!
Θα μου πεις, ε σιγά κοπέλα μου πώς κάνεις έτσι! Πού είναι αυτό το σπίτι της αδερφής σου και κάνεις έτσι, στη Μύκονο?Οοοοχι, δεν είναι στη Μύκονο, αλλά το γεγονός ότι είναι το σπίτι της ΑΔΕΡΦΗΣ μου, το κάνει ιδιαίτερο! Τόσα χρόνια μέναμε στο πατρικό μας, πηγαίναμε για καφέ σε καφετέριες ή για βόλτες στα καταστήματα..αλλά αυτή τη φορά, την πήρα τηλέφωνο σπίτι της, και της είπα έτσι αυθόρμητα "Να περάσω για καφεδάκι?"..κι εκείνη πέταξε από τη χαρά της, και μόλις έφτασα με ξενάγησε σε κάθε γωνιά του, μου έδειξε και την πιο μικρή λεπτομέρεια!!...Αχ πόσο μου λείπεις βρε Μπουρμπουλάκι μου...

> Φίλοι, φίλοι, φίλοι...
Ξεκινήσαμε μόνοι, βρεθήκαμε πολλοί από μας στο Κ2 της Βόνταφον, και συνεχίσαμε μαζί, παράλληλα τις πορείες μας. Γίναμε φίλοι, κάναμε ταξίδια, μοιραστήκαμε χαρές και στενοχώριες, αλλαγές και αξέχαστες βραδιές ατελείωτου "χαζοφιλοσοφείν" :) Και σιγά σιγά, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τα σκαλιά της εκκλησίας! Την περασμένη Παρασκευή, σειρά είχε ο Φωτάκης με τη Διώνη! ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ παιδιά, πάντα λαμπεροί, πάντα αγαπημένοι!! Εκεί που καθόμασταν στο τραπεζάκι με τον αριθμό 6 αν δεν κάνω λάθος, μας κοίταζα όλους γύρω, την Β. με τον Β., τον Η. με τη Γ., τον Σ. με την Κ. και σκεφτόμουν πώς θα είμαστε σε 5-10 χρόνια, και πάλι όλοι μαζί, ίσως με κουτσούβελα ίσως όχι, αλλά πάντα αγαπημένοι :)

Η Γιουροβίζιον με παρέα, πιτσούλες και γκρίνια στο σπιτάκι του Λιάκου. Καινούριο κι εκείνου το σπιτάκι, και πανέμορφο! Τόσο ζεστό και χαλαρό, σαν τον οικοδεσπότη του! Αράξαμε παρέα όλοι, είδαμε τις γιουροβιζιόν μας, παίξαμε Playstation, αναλύσαμε τα περιεχόμενα της πίτσας και της μακαρονάδας που θα παραγγέλναμε, κι έπειτα κάναμε μία μίνι..πασαρέλα, για να δούμε τι θα φορέσουμε, για να πάμε το βράδυ στο παρτάκι της αγαπημένης κουμπαρούλας μου!..
Μετά από λίγο, αραχτοί όλοι σε ένα πανέμορφο όπεν έρ (open air ντε) κλαμπάκι της παραλιακής..να χορεύουμε, άλλοι με πατερίτσα, άλλοι μεθυσμένοι κι άλλοι κουτσομπολεύοντας το νέο ειδύλλιο που ψήνεται, στους δροσερούς ρυθμούς του καλοκαιριού! ΟΠΑ!..

Φίλοι, που μέσα στην καρδιά σου είναι κάτι παραπάνω από φίλοι..είναι οικογένεια!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους..!

Είναι κάτι μεσημέρια στη δουλειά..

..που δυσκολεύεσαι να συγκεντρωθείς, να δουλέψεις, να στείλεις το μέηλ που τόση ώρα είναι σε "draft mode" και περιμένει να πατήσεις εκείνο το κουμπάκι το "Send" για να πάει κι αυτό στη δουλειά του.

Κοιτάς έξω από το παράθυρο, βλέπεις συννεφιά, μουντάδα, γκρίζο ουρανό και κόσμο με μπουφανάκια. Μετά κοιτάς την ημερομηνία, 3 Ιουνίου του 2010. Κοιτάς και την ώρα, λίγο πριν το μεσημεράκι. Καλοκαιράκι κοινώς! Αμ δε, θά'θελες..αυτά μόνο στο Ελλάντα, εδώ στο Ελβετία το καλοκαιράκι είναι Guest Star και εμφανίζεται μόνο επιλεκτικά :) Όσα λεφτά κι αν προσφέρονται να του δώσουν οι Ελβετοί για να το καλοπιάσουν, τίποτα αυτό, ανένδοτο! Δεν τη χωνεύει την Ελβετία λέμε, κάνει παρέα στην αγαπημένη του την Ελλαδίτσα, εκείνη την "κακομοίρα του νοτιά" όπως την αντιμετωπίζουν εδώ στας κεντρικάς Ευρώπας, μπας και της φτιάξει λίγο τη διάθεση με τα τόσα προβλήματα που έχει κι εκείνη!..

Το περασμένο Σαββατοκύριακο είμασταν στην Αθήνα, για το γάμο δυο φίλων μας! Με κάθε ευκαιρία βγάζουμε ένα εισιτήριο, και παίρνουμε το δρόμο για κάτω, για να δούμε όλους όσους αγαπάμε, και δεν έχουμε κοντά μας. Μπορεί να είμαι ήδη 2 χρόνια + στη Ζυρίχη, αλλά το σπίτι μου, αυτό το συναίσθημα του τόπου και των ανθρώπων που σε αγκαλιάζουν όπως είσαι, είναι εκεί.. Μπορεί τα προβλήματα να πληθαίνουν, η οικονομία να πηγαίνει κατά διαόλου και η βενζίνη να καταναλώνεται πιο γρήγορα κι από ένα ποτήρι νερό όταν διψάς, αλλά και πάλι οι άνθρωποι δεν το βάζουν κάτω. Βρίζουν, φωνάζουν, διαμαρτύρονται, αλλά στο τέλος τα βγάζουν πέρα! Μεσογειακό ταμπεραμέντο το θεωρούνε κάποιοι, τρόπος επιβίωσης λέω εγώ.

Αρχίσαμε και την αντίστροφη μέτρηση...3 βδομάδες έμειναν για τον παράδεισο, και δε βλέπω την ώρα!!!

Καλό καλοκαιράκι να έχουμε καλέ, κι εσείς εκεί που το ζείτε, κι εμείς εδώ που ακόμα το προσμένουμε :)

28, 29..

Αριθμοί..Σύμβολα, συμβολισμοί, επέτειοι, γιορτές, μέρες, μήνες, χρόνια, στιγμές, αναμνήσεις!
Σαν σήμερα, πριν από 29 χρόνια, ένα πάρα πολύ αγαπημένο πρόσωπο έφευγε από τη ζωή, σκορπώντας τη θλίψη στην οικογένειά μου, σε όσους τον γνώριζαν και ήξεραν πόσο σημαντικός, αξιαγάπητος, καλός και ξεχωριστός άνθρωπος ήτανε..Έφυγε, και άφησε πίσω του πόνο, ραγισμένες καρδιές, λησμονιά, και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ..

Σαν σήμερα, πριν από 28 χρόνια, άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα τον κόσμο!Την ίδια μέρα και ώρα, που ένα χρόνο νωρίτερα ο παππούς μου μετακόμισε στη γειτονιά των αγγέλων. Και κάθε που το ρολόι του χρόνου φτάνει στις 25 Φλεβάρη, ανατριχιάζω στη σκέψη, και κρυφοχαμογελάω!Διότι Κάποιος εκεί πάνω έκανε τα μαγικά του, και αποφάσισε να γεμίσει τις ραγισμένες καρδιές και πάλι με αγάπη, με παιδικά χαμόγελα, με ΖΩΗ!

Να με χαίρεστε καλέ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

28 ετών λοιπόν!
Περπατώντας ακόμη τη λεωφόρο των twenties, και πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο τη διασταύρωση με τη "Λεωφόρο των πρώτων -άντα!", αισθάνομαι ευτυχισμένη, γεμάτη, μικρή κ τριανταφυλλένια!!! Έεετσι!! Διότι όσο το μυαλό μου επιμένει να σκέφτεται σαν ώριμου ανθρώπου, η καρδιά μου παραμένει νέα, αυθόρμητη και γεμάτη παιδικό ενθουσιασμό!

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ!!!! :) :) :)

Πάει καιρός!!..

Καλησπέρα!
Πάει καιρός που έχω να τριγυρίσω στα λημέρια της Σαντονίνης μου, αλλά νά'μαι και πάλι εδώ, να σας εύχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ (έστω και καθυστερημένα), γεμάτη υγεία και αγάπη! Όσο περισσότερη αγάπη γίνεται!!!
Το περασμένο ΣΚ μας βρήκε στο ονειρεμένο Zermatt, ένα ονερικό χωριό χωμένο μέσα στις Άλπεις. Χωρίς αμάξια (στο χωριό μπορείς να πας μόνο με τρένο, τουτού γιοκ!), με κάτι γλυκύτατα ηλεκτροκίνητα αμαξάκια να τριγυρνάνε μέσα στην πόλη, το Ζερμάτ ήτανε εύκολα το πιο όμορφο winter resort που έχω επισκεφθεί ποτέ μου!!! Με το περήφανο και μεγαλοπρεπές Matterhorn να στέκεται πάνω από το χωριό, σαν ήρεμος φύλακας, με τα πανύψηλα βουνά γύρω τριγύρω, με το ονειρικό Gornergrat Bahn που σε παίρνει από το χωριό (στα 1600μ υψόμετρο) και σε πάει, μέσα από μία πραγματικά breathtaking διαδρομή, στα 3100 μ, στο Gornergrat!Από εκεί πάνω, αν είσαι τυχερός και έχεις καλή μέρα, μπορείς να δεις δεκάδες κορυφές των Άλπεων, όλες πάνω από 4χλμ!!!
Το οξυγόνο εκεί πάνω είναι σαφώς λιγότερο απ'ότι είναι στο χωριό, γι'αυτό έχε το νου σου, αν ανέβεις κι εσύ εκεί ψηλά! Αν είσαι πολύ θαρραλέος,να πάρεις και το άλλο λιφτ, που σε πάει πάνω στον παγετώνα, στα 3800μ!!!!! Εμείς τους παγετώνες τους είδαμε κι από το Gornergrat,οπότε το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!
Ααα...το καλύτερο δε σου είπα! Στο κατέβασμα, κατεβήκαμε για 2χλμ περίπου με ΕΛΚΗΘΡΟ!! Ναι ναι, αυτό που κάθεσαι πάνω του, παίρνεις φόρα κατηφόρα, και όπου σε βγάλει ο δρόμος! ΤΕΛΕΙΟ, φοβερή και ξεκαρδιστική εμπειρία!!

Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες για την περιοχή, στείλε μου μηνυματάκι να σου πω χιντς:) Τώρα σε αφήνω, διότι σε λίγο πετάει το αεροπλάνο μου λέμε...Κλείνω κι έρχομαι, έρχομαι φτάνω, στην Αθήνα μου τη γλυκιά!!

Φιλιάαα!!!!

Iphoning

Πρώτο ποστακι από το iPhone μου!!!!

- Posted using BlogPress from my iPhone

HOME..

Καλημέρα φίλοι μου καλοί! Δυό μερούλες πριν την αλλαγή του χρόνου, κι εγώ βρίσκομαι για μία ακόμη φορά στο ελβετικό μου γραφειάκι και το παίζω ότι δουλεύω. Άδειο το γραφείο σήμερα, σχεδόν όλοι έχουν άδεια! Οπότε κι εγώ βρήκα χρόνο να αποχαιρετήσω το χρόνο και μέσα από το μπλογκάκι μου!
Μετά από μια βδομαδούλα και κάτι ψιλά στην Αθηνούλα μας, μαζί με τους αγαπημένους μας, συγγενείς και φίλους, επιστρέψαμε και πάλι στα Ελβετικά εδάφη. Και κάπου εκεί στο αεροπλάνο, στη διαδρομή μεταξύ Ελλάδας και Ελβετίας, μου δημιουργήθηκε το ερώτημα..
Πάω σπίτι μου? Ή φεύγω από αυτό?

Λένε ότι το σπίτι σου είναι, όπου βρίσκεται η καρδιά σου. Τί γίνεται όμως όταν η καρδιά σου είναι μοιρασμένη στα δυό? Τότε διπλασιάζεται και ο αριθμός των σπιτιών σου?
Διότι κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ..Μισή εδώ, μισή εκεί..
Μισή στην Ελβετία, δίπλα στην αγάπη μου, στο σπιτάκι μας που με τόση αγάπη και πικοφροντίδα έχουμε φτιάξει, στη ζωή που έχουμε χτίσει εδώ..
Μισή στην Ελλάδα, δίπλα σε όλους εσάς τους αγαπημένους μου, γονείς, αδερφάκια, φίλους, που μου θυμίζουν ποιά είμαι και πού ανήκω..

Και κάπως έτσι, βρισκόμαστε στη μέση!Και εγώ, και ο Πίκης..
Ας είναι, κάτι μαθαίνουμε κι από αυτό! Και βρίσκουμε καλύτερα τον εαυτό μας μέσα από αυτά τα συναισθήματα :)

Αλλαγή της χρονιάς λοιπόν..Και ένα σωρό νέα όνειρα, νέες ευχούλες και στόχοι θα μαζευτούν και πάλι, και θα προσπαθήσουν να βρουν το δρόμο τους στο νέο χρόνο! Να βρουν τον τρόπο αν πραγματοποιηθούν, και να κάνουν τη ζωή μας πιο ωραία..
Εύχομαι σε όλους μας λοιπόν ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, γεμάτη αγάπη, όνειρα, ταξίδια, υγεία και δημιουργικότητα!!!! Και μην ξεχνάτε να βάζετε ψηλά τον πήχη, και να κυνηγάτε τα όνειρά σας! Μόνο έτσι αξίζει το παιχνίδι που λέγεται ζωή ;)

ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!! :)
Τζοπιτούλα Σπαν. :)

Παρασκευήηηηη!!!

Καλημέεεερα!!! Και τι καλή μέρα σήμερα, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! Η πιο τέλεια, promising και ξεκούραστη μέρα της εβδομάδας!

Αν κάθεσαι τώρα εκεί μπροστά στο γραφειάκι σου και κάνεις κλικ κλικ μέχρι να περάσει το 8άωρο και να έρθει το απογευματάκι,να σου θυμίσω να ισιώσεις την πλάτη σου! Γρήγορα ντε, όρθια η πλάτη! Διάβασα κάπου ένα άρθρο ότι αυτό βελτιώνει λέει την αυτοπεποίθησή σου, και αν με ρωτήσεις, νομίζω ότι έχει δίκιο! Άσε που είναι καλό και για την πλάτη σου!



Και τώρα λοιπόν που σου ανέβασα λίγο την αυτοπεποίθηση, ας πάμε στο θέμα της ημέρας! Το οποίο δεν είναι συγκεκριμένο, πιο πολύ ένα μπλα μπλα είναι για τα όσα συμβαίνουν εδώ τον τελευταίο καιρό! Ακούω που λες Sfera και όπως λέει και το διαφημιστικό, ΑΝΕΒΑΙΝΩ! Διότι τη μία βάζει το υπέροχο dance track των ημερών το "Μια γυναίκα όλα τα μπορεί", μετά βάζει "Και σε θέλωωωω!" του Σάκη μας, έ τί άλλο να χρειάζεται ένα κοριτσάκι σαν κι εμένα για να ανέβει Παρασκευιάτικο! Αύριο έχουμε παρτάκι τρομερό και φοβερό, με διοργανώτρια την Πετρού, και φοβερό τίτλο "It's all Greek to me!"..Καλόόόό!!

Αλλά το καλύτερο? Αύριο έρχονται τα Φουλοσπανουδάκια!!! Για 9 μερούλες γεμάτες κέφι, βόλτες και Χριστουγεννιάτικες γευσούλες! Με το καλό να μας έρθετε καλέ!! :) :)
Και καλό μας Σαββατοκύριακο!!!! :) :) :)

Παραμονές χειμώνα..

Τελευταίες μέρες του φθινοπώρου!Μη ρωτάς πώς πέρασε κι αυτό έτσι γρήγορα, διότι δεν ξέρω τί να σου απαντήσω!Πότε είχα κάνει ποστάκι πριν λίγο καιρό αποχαιρετώντας το καλοκαίρι, πότε πέρασε κ το φθινόπωρο? Νεράκι ο χρόνος, που τρέχει γρήγορα, να φτάσει στον τελικό του προορισμό μια ώρα νωρίτερα..
Επίσης, μη ρωτάς ποιός είναι ο τελικός προορισμός, τόσο για το νεράκι, όσο και για το χρόνο! Νόμποντι νόους που σου λέω, απλώς ακολουθούμε το ρέμα κι όπου μας βγάλει :)

Φιλοσοφίας, τέλος! Και πάμε στα αναγνωριστικά..είναι βράδυ Τρίτης, 17ης Νοέμβρη! Εθνική εορτή σήμερα στην πατρίδα μου, χρόνια πολλά, και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εκείνους τους φοιτητές που δώσανε τη ζωή τους για ένα καλύτερο αύριο..
Ένα αύριο, που εμείς, εσείς, όλοι μας τέλος πάντων, φροντίσαμε να κάνουμε σαν τα μούτρα μας : Τρισάθλιο!Αλλά όχι, δεεεεν θα συνεχίσουμε τη γκρίνια του προηγούμενου ποστακίου!Αμαρτία είναι, ένα facebook, δυό μπλόγκς και ένα twitter να χαζέψεις, και η απελπισία θα γίνει μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα η καλύτερή σου φίλη!

Για να βρίσκεσαι στις σελιδούλες μου, μάλλον δεν ήρθες ψάχνοντας ένα σχόλιο για την πολιτική επικαιρότητα, σωστός? Ήρθες για να δεις "πού χάθηκε αυτή η ψυχή?", και σε αυτή σου την απορία θα απαντήσω με 2 λεξούλες και ένα άρθρο: "ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ τα ΠΙΚΑΚΙΑ"!
Εδώ και 2 βδομαδούλες έχουμε κοντά μας αγαπημένους καλεσμένους, που έρχονται για να αφήσουν λίγη από την αγάπη τους εδώ, να γεμίσουν το στικάκι της φωτογραφικής μας με φωτογραφίες τους, και φυσικά φεύγοντας να αφήσουν το καθιερωμένο - πλέον - ραβασάκι τους στην σιδερένια κάσα της πόρτας του πικοguestroom! :)

Τη σεζόν άνοιξε το νέο ζευγαράκι της παρέας μας : τα Κατερινοσπιρούνια!! Η' αλλιώς, το bachelor ζευγαράκι μας!! Πιο ευτυχισμένοι, πιο λαμπεροί και πιο ερωτευμένοι από ποτέ! Πάντα έτσι να είστε παιδάκια, και ανυπομονούμε να μας ξανάρθετε!!! Είστε και αγαπημένοι φίλοι, και φοβερή παρεούλα, και πολύ χαίρομαι που βρέθηκε ο ένας στο δρόμο του άλλου, διότι μαζί είστε φοβερό δίδυμο!!!

Μετά από ένα flashbacking weekend στο Μόναχο τις αρχές του Νοέμβρη με την πολυαγαπημένη μου Μπουρμπουλίτσα και τον Σταυρούκο μας, υποδεχτήκαμε το Λιάκο με τη Γιάννα! Φτου φτου τα παιδιά, χάρηκα τόοοσο πολύ που τα είδα τόσο ευτυχισμένα και in love!! Πάντα τέτοια!!Λίγο καθήσατε όμως βρε παιδάκια, πολύ λίγο..3 βραδάκια μόνο! Παρακαλώ πολύ το συντομότερο δυνατό να μας ξανάρθετε, και μην ανησυχείς Γιαννούκα μου, δεν θα τον στείλουμε τον Λιάκο σε μυστικές συνεντεύξεις εν αγνοία σου! Λες να μπορεί να είναι ευτυχισμένος, όταν θα είναι μακριά σου? I don't think so ;)

Μετά την ολιγοήμερη παραμονή των "Μποκολακίων" (χιχιχι!), τη σκυτάλη πήρε το ξαδερφάκι του Πίκου με την κοπέλα του! Φοιτητόπουλα και τα δυό, με απίστευτη ενέργεια! Αχ, θέλω κι εγώ να ξαναγίνω φοιτήτρια σας λέω! :Ρ Τα παιδάκια θα καθήσουν μέχρι αύριο με το καλό, και μετά θα δώσουν για τελευταία φορά, ενδεχομένως, φέτος τη σκυτάλη στα αγαπημένα μας φουλοσπανουδάκια! Γονείς και πεθερικούλια ξαναχτυπάνε, για 10 αξέχαστες μέρες, εκδρομές, και βόλτες στους Χριστουγεννιάτικους -πλέον- δρόμους της πόλης μας!

ΓΕΜΑΤΗ λοιπόν και φέτος η χρονιά! Γεμάτη από αγαπημένα πρόσωπα, από αξέχαστες στιγμές, και αναμνήσεις μοναδικές..ήταν "more than beautiful" που τραγουδάει τώρα και ο Χατζηjohn στο ραδιόφωνο :)
Και κάπως έτσι, παραμονές χειμώνα, ανεβάζουμε λίγο πιο ψηλά το φερμουάρ του μπουφάν μας, φοράμε τα γαντάκια μας, κρύβουμε ένα σκουφάκι μέσα στην τσάντα μας, και βγάζουμε τα πουλοβεράκια μας από τη ντουλάπα!
Καλό υπόλοιπο της χρονιάς να έχουμε..λίγο έμεινε, λίγο αλλά μοναδικό! :)
Make the most of it!

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια..

Τώρα τελευταία ξεπηδάει από κάθε γωνιά. Επηρεάζει ανθρώπους γύρω μου σαν γρίπη, από τη μιά στιγμή στην άλλη οι πιο θετικοί και αισιόδοξοι άνθρωποι κατσουφιάζουν, γίνονται κακοί, και δεν τους παίρνεις ούτε κουβέντα..

Γιατί?
Η απάντηση, κοινός παρονομαστής : Δεν είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή τους.

Άλλος με τη δουλειά του,άλλος με το σώμα του, άλλος με τους ανθρώπους του, άλλος με τα δικά του. Κι αυτό το αίσθημα ανικανοποίησης να μεγαλώνει κάθε μέρα, και να μετατρέπεται σιγά σιγά σε μιζέρια, σε συνήθεια, σε μία ψυχοφθόρα βαρεμάρα.

Τον τελευταίο καιρό, μιλάω όλο και περισσότερο με ανθρώπους, με φίλους μου αλλά και με άγνωστους, που απλώς συνειδητοποιούν ότι κάτι, δεν τους πάει καλά! Για τους περισσότερους από αυτούς (ή καλύτερα να πω, για εμάς!), το πρόβλημα είναι η Δουλειά!

Ξυπνάς το πρωί με μία μουτσούνα ως το πάτωμα..ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ να πας στη δουλειά, δε σου κάνει απολύτως καμία διάθεση, τη θεωρείς εντελώς βαρετή και χρονοβόρα. Άσε που πρέπει να θρονιάζεσαι εκεί μέχρι τις 6 το απόγευμα..Πάει η μέρα σου μετά, πού διάθεση για βόλτες μετά τις 6, όταν έχει φάει ένα γεμάτο 9-10άωρο γκρίνιας και κακοκεφιάς στο γραφείο?

Η αδερφοκουμπαρούλα μου, η Γιάννα..το ψάχνει εναλλακτικά, να ξεφύγει από τη Λογιστική και να ασχοληθεί με τη ζωγραφική!

Η φιλενάδα μου η Πετρού, της την έχει δώσει απίστευτα η έλλειψη δημιουργικότητας στο γραφείο, και ψάχνει επιμελώς το "Element" της (μακάρι να το βρει, να μας δείξει κι εμάς τον τρόπο!!)

Η αδερφούλα μου η Μπούρμπου, γυρνάει κάθε τόσο σπίτι γκρινιάζοντας, και σκέφτεται με τις ώρες τί θα μπορούσε να κάνει, για να ξεφύγει από την τράπεζα και να ασχοληθεί με κάτι δικό της. Δυο-Τρεις άλλοι γνωστοί μου, μιά από τα ίδια!! Βαρεμάρα στο τετράγωνο, πλήξη, απόλυτη έλλειψη κίνητρου ή ενδιαφέροντος στη δουλειά τους.

Μέσα σε όλους, κι εγώ! Που μην ακούσω για αλλαγή, και πετάω τη σκούφια μου! Πήρα και ένα βιβλίο φιλοσοφημένο, "When everything changes, change everything!" λέγεται, μπας και βγάλω άκρη..Μπαρουφίτσες λέει μέχρι στιγμής το βιβλίο, μάλλον θα πρέπει να το ανταλλάξω με το Ελεμεντ της Πετρού, που φαίνεται πιο αποτελεσματικό :)

Θα αναρωτιέσαι τώρα κι εσύ κακόμοιρε αναγνώστη, "αυτή η κοπέλα δεν πάει καλά, όλο αλλαγές θέλει στη ζωή της!"..Μα το ξέρεις! Κάθε 2 χρόνια με πιάνει, πάλι τα ίδια θα λέμε? Εγώ φταίω βρε παιδιά που κάθομαι τώρα στο γραφείο, και ότι βλέπω γύρω μου με κάνει να πλήττω? Μου σκοτώνει τη φαντασία!!!! Γκρι παντού, γκρι στα γραφεία, γκρι στους τοίχους...Σιχαμένο χρώμα το γκρι! Δεν έχει χαρακτήρα λέμε..Ούτε άσπρο, ούτε μαύρο! Εκεί, κάπου στη μέση, γκρι..

Με αυτά κι αυτά, πήγα κι έπιασα τον προϊστάμενο τις προάλλες, και του τα είπα ξεκάθαρα : Βαρέθηκα, θέλω άλλο πρότζεκτ! Θέλω να γυρίσω στο ΒΙ, μπας και βρω τη χαμένη μου όρεξη καλέ! Διότι το CRM Application Support είναι κάτι παραπάνω από ανιαρό σας λεώ!
Οπότε, ελπίζω και πάλι, σε κάτι καινούργιο από τις αρχές του χρόνου!
Άντε να δούμε!

Καιιιιι.....μέχρι τότε, για όλους εσάς που δεν ξέρετε πώς να την παλέψετε με την καθημερινότητα του γραφείου :

Το απόλυτο αντίδοτο στη Γκρίνια : ΔΙΑΚΟΠΟΠλάνινγκ!!!

Ξεκινάμε, με όνειρα μεγάλα για τη νέα χρονιά που ήδη μας κλείνει πονηρά το μάτι, εκεί από το τέλος του επόμενου μήνα!
Πολλά φιλιά!!!! :)

Back again :)

Εεε εεε εεεφτασε!! Ναι ναι, ο δρόμος πίσω για το δεύτερο σπιτάκι μας άνοιξε και πάλι, και σε λίγες ωρίτσες θα μπαίνουμε στο αεροπλάνο, έτοιμοι να ανοίξουμε τα φτερά μας για πατρίδα! Αυτή τη φορά, η πινακίδα λέει "Εκλογές".. Ναι ναι, σιγά μη χάναμε την ευκαιρία να κατέβουμε να ψηφίσουμε, να δούμε τους δικούς μας και τους φίλους μας, και να την σκαπουλάρουμε από τη δουλειά!
Κλασσικά λοιπόν, όπως και όοοολες τις προηγούμενες φορές, μέχρι και την τελευταία στιγμή θα τρέχουμε με τη δουλειά!!! Δηλαδή, η κατάσταση καταντάει γραφική, κάθε φορά να προκύπτουν όλα μαζί όταν θέλεις να φύγεις! ΟΥΣΤ λέμε, θέλω να φύγω!!!!!!!

Τέεελος πάντων..Όσο κι αν γκρινιάζω εγώ εδώ, το WinZip δεν πρόκειται να επιταχύνει τις διαδικασίες του, ούτε θα μου κάνει τη χάρη να με αφήσει στην ησυχία μου για να φύγω κι εγώ!!! Οπότε κι εγώ είπα να γκρινιάξω στο μπλογκάκι μου, μπας κι αυτό μπορέσει να με καταλάβει!!!!!!!!

Άντε, με το καλό να σας έρθουμε λοιπόν!! :)
ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!!!

I need one chance...

Όλοι χρειαζόμαστε την ευκαιρία μας.
Την ευκαιρία να δείξουμε τί αξίζουμε, τι μπορούμε να προσφέρουμε, πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο..
Την ευκαιρία να προσπαθήσουμε να αποδείξουμε σε εκείνους που αγαπάμε ότι θα είμαστε πάντα δίπλα τους, ότι μπορούμε να τους κάνουμε ευτυχισμένους!
Την ευκαιρία να ξανασηκωθούμε όταν έχουμε πέσει, να βάλουμε τα δυνατά μας, και να προσπαθήσουμε και πάλι από την αρχή..

Ευκαιρίες!
Ακούω ένα τραγουδάκι το τελευταίο δίωρο, και παίζει ξανά και ξανά, και μιλάει για αυτές ακριβώς τις ευκαιρίες.
I need one chance..
To make life shine..
Make you mine!

Πόσες φορές δεν έχουμε παρακαλέσει? "Δώσε μου άλλη μία ευκαιρία.."..
Πόσες φορές δεν έχουμε υποσχεθεί.. "Μια τελευταία ευκαιρία, και θα δεις.."
Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί? "Αν μου έδινε άλλη μία ευκαιρία.."
Πόσες φορές δεν έχουμε αναπολήσει? " Ήταν η τελευταία μου ευκαιρία..και χάθηκε..!"

Πάρε τη στιγμή, αυτήν ακριβώς τη στιγμή!
Αυτή είναι η ευκαιρία σου!
Μην τη ζητάς, μην την περιμένεις, κυνήγα τη!

Κανείς δε θα σου τη δώσει, διότι σε κανέναν δεν ανήκει. Η ευκαιρία σου, είναι ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ!

Για να κάνεις όλα αυτά που θέλεις, για να αποδείξεις ότι μπορείς να κάνεις τη ζωή τη δική σου και των γύρω σου να λάμψει!

Μην την αφήσεις να χαθεί!

You have one chance..
only once chance..
To make life shine!

Επιτέλους Παρασκευή..

ΗΗΗΗΗρθε η Παρασκευή καλέ σας λέω! Ώρα της ήτανε, δε βρίσκετε? Πολύ κουραστική αυτή η βδομάδα βρε παιδιά, λιώσαμε στη δουλειά!Στο καλό να πάει, και να μας αφήσει να χαρούμε το Σαββατοκυριακάκι μας! Το οποίο φυσικά θα περάσει πάλι γρήγορα, σαν να το κυνηγάνε! Όχι χρυσό μου, με το πάσο σου!!! Κράτα και κανα-δυό μέρες παραπάνω, δε θα γίνει και τίποτα ξέρεις!!

Καλή αρχή να ευχηθούμε σε όλα τα πιτσιρικάκια που σήμερα ξεκινάνε σχολείο!
Καλή αρχή σε όλους τους καθηγητές, τους δασκάλους, με την ευχή φέτος να είναιλίγο καλύτεροι από πέρσι, να πάρουν λίγο περισσότερο στα σοβαρά τη δουλειά που κάνουν, και να κάνουν πραγματικά σωστό μάθημα στα πιτσιρικάκια μας!
Επειδή στη χώρα αυτή (όχι αυτή που είμαι τώρα ντε, την άλλη, την πατριδούλα μου) δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο κράτος για να βελτιώσει την παιδεία (και τίποτα άλλο, για την ακρίβεια), θα πρέπει ο καθένας από εμάς να βοηθήσει όπως μπορεί, για να αποκτήσουν επιτέλους τα σχολεία το πρόσωπο που τους αξίζει να έχουν! Και επειδή αυτό ξεκινάει σε μεγάλο βαθμό από τους σωστούς δασκάλους και τους καθηγητές, θα ευχηθώ φέτος να είναι λίγοι περισσότεροι εκπαιδευτικοί σαν την κυρία Γωγώ,τον κύριο Σταθόπουλο, την Ιωαννίδου, αλλά και τους..νεότερους της γενιάς, την κολλητάρα και τον κουνιάδο μου :) Εξαιρετικοί στον τομέα τους, και οι δυο :) Δίνουν πνοή στους μαθητές, δίνουν σημασία στο μάθημα, και δεν ξεχνάνε ότι η δουλειά τους είναι λειτούργημα.. Congrats girls and boys :)

Εγώ πάλι, στον τομέα της πληροφορικής μου, χαίρομαι που έφτασε η Παρασκευή, δεν ξέρω αν σας το είπα :Ρ Διότι αυτή τη βδομάδα τσακίστηκα στα reports και τις στατιστικές!Οοοοχι άλλο κάρβουνο :) Μήπως να το κλείσω το κατάστημα, να σκίσω και τα πτυχία μου, και να ανοίξω επιτέλους εκείνο το μικρό καφέ που θέλω κάπου στο κέντρο της Ζυρίχης?
Η' λέτε να κρατήσω τα λεφτά, για να το ανοίξω μια μέρα στην αγαπημένη μου Οία?

Χμμ...Tough decision ;)

Πάω να φτιάξω το μπίζνες πλάν μου! Μέχρι τότε..ΚΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ και ακόμη ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ φίλοι μου!!!!

Ένα τραγούδι απ'τα παλιά (πάρτ θρι)

Βρε βρε βρε, πού το θυμήθηκα ε?

Ναι ναι, τραγούδια από το παρελθόν! Σαν αυτό κι αυτό! Διότι μπορεί να πηγαίνουμε μπροστά, μερικά τραγούδια όμως πάααντα μας ταξιδεύουν για λίγο πίσω..πολύ πίσω..στα χρόνια εκείνα που μόλις τελειώναμε το σχολείο..

Σάββατο βράδυ, γύρω στις 13 Ιουλίου, έτους 1998, 1999, δε θυμάμαι ακριβώς.. Δεν έχει ίσως και μεγάλη σημασία για την ιστορία μας..
Έχει γενέθλια ο φίλος μου ο Σ. ο οποίος ήταν εδώ και καιρό τσιμπημένος με την φιλενάδα μου τη Μ. Νέος στην "πόλη" εκείνος, δεν είχε κάνει ακόμη πολλούς φίλους..εμείς κι εμείς λοιπόν, μαζευτήκαμε σπίτι του εκείνο το υπέροχο καλοκαιρινό βράδυ του Ιουλίου..
Θυμάμαι είχαμε καθήσει στην υπέροχη βεράντα του, και τα λέγαμε..Πίναμε κανένα αναψυκτικό, καμιά μπυρίτσα οι άντρες της παρέας, και χαζολογούσαμε..όλη η χαζοπαρέα..εγώ, η Μ., ο Σ., ο κολλητούλης μου ο Α., ο Μιχαλάκης και μερικοί ακόμα που δε θυμάμαι, 6-8 άτομα είμασταν όλοι κι όλοι!Συζητάγαμε για το σχολείο, για τα όνειρά μας για το μέλλον..τα πλάνα μας για το καλοκαίρι, τις ανησυχίες μας, τα φροντιστήρια..κουτσομπολεύαμε τους συμμαθητές μας..

Την κουβέντα μας διακόπτει το κουδούνι της πόρτας..Ο οικοδεσπότης τρέχει να ανοίξει, ενώ η μυρωδιά της πίτσας δεν αργεί να μας κάνει όλους να πεταχτούμε από τα καθίσματά μας και να κατευθυνθούμε τρέχοντας προς την κουζίνα. Ένας πιάνει τα πιατάκια, άλλος τις χαρτοπετσέτες, οι πιο τυχεροί τα κουτιά με τις πίτσες. Το τραπέζι της βεράντας σύντομα γεμίζει με τις διαφόρων ειδών πιτσούλες. Σπέσιαλ, για τους απαιτητικούς, Μαργαρίτα, για τους πιο περίεργους, και καμιά δυό ζαμπόν τυρί για τους..αλλεργικούς σε πιπεριές και μανιτάρια. Πού θα φάμε τόσες πίτσες 8 άτομα? Τι λέτε καλέ, έχετε δει πώς τρώνε τα αγοράκια σε αυτή την ηλικία?

Οι πιτσούλες γρήγορα εξαφανίζονται. Με σχόλια και διαγωνισμούς του στυλ "ποιός μπορεί να φάει περισσότερο", τα κουτιά αδειάζουν και ξαναβρίσκουν το δρόμο τους για την κουζίνα, αυτή τη φορά για τον κάδο των απορριμάτων. Η νύχτα έχει πέσει.. Οι γονείς του Σ. λείπουν, οπότε αράζουμε και πάλι στη βεραντούλα, σβήνουμε τα φώτα, βάζουμε μουσικούλα να παίζει και απολαμβάνουμε τη βραδιά..Μία πανσέληνος που σου έκοβε την ανάσα αρχίζει να ξεπροβάλλει πίσω από το βουνό..Φωτίζει τα πάντα, και κάνει τα βλέμματα να μαγνητίζουν..
Ο Σ. κοιτάζει τη Μ., η οποία με τη σειρά της σκέφτεται τον Δ.!Γιατί πάντα να συμβαίνει αυτό? Να θέλεις κάποιον που θέλει κάποιον άλλο? Να σε θέλει κάποιος, αλλά εσύ να θέλεις κάποιον άλλο?..

Κάνω να σηκωθώ,να φέρω λίγο νερό από την κουζίνα. Ο Σ. με ακολουθεί με τρόπο στην κουζίνα. "Ρε Τ., τι λες, έχω καμιά ελπίδα?" με ρωτάει.. "Τι να σου πω βρε Σ. μου, αφού την ξέρεις, είναι κολλημένη με τον Δ.! " του απαντάω εγώ για πολλοστή φορά. Εκείνος δεν το βάζει κάτω. "Να σου πω, το CD με τα μπλουζ που σου είπα το έχεις φέρει μαζί?" με ρωτάει. "Τις <Χρυσές Μπαλάντες> λες? Ναι ναι, τις έχω φέρει, στην τσάντα μου είναι!" του απαντάω εγώ. "Λοιπόν, πήγαινε φέρ'το και βάλτο να παίζει..θα της ζητήσω να χορέψουμε!" μου λέει όλο ελπίδα.

Θα τις θυμάστε τις Χρυσές Μπαλάντες..απαραίτητο αξεσουάρ κάθε πάρτυ της εποχής που σεβόταν τον εαυτό του. Ξεκίνησαν από τις Χρυσές Μπαλάντες "1", μετά ακολούθησαν οι 2, 3, 4...ούτε που ξέρω μέχρι ποιά έκδοση έφτασαν..Μεγάλωσα βλέπετε, και οι Χρυσές Μπαλάντες έμειναν σε κάποιο ράφι, μαζεύοντας σκόνη..

(Για την ιστορία, και μιας και κατάφερα να εντοπίσω το CD στο ίντερνετ μετά από πολύ ψάξιμο, είδα ότι έχει φτάσει στο Νο.14..πέρασαν χρόνια από τότε,ε?)

Πάω λοιπόν κι εγώ στην τσάντα μου, βγάζω το διπλό CD, και βάζω μέσα το προσωπικά αγαπημένο μου δεύτερο CD...Πατάω και το "Shuffle",να έχει βρε παιδί μου και λίγο σασπένς η υπόθεση, να μην ξέρουμε ποιό τραγούδι ακολουθεί μετά. Έπειτα επιστρέφω στην παρέα, που εκείνη την ώρα συζητάει για το άλλο διαχρονικά αγαπημένο θέμα, το ποδόσφαιρο. Τα κορίτσια της παρέας ψιλοβαριούνται, χαζεύουν τα αστέρια..ελπίζουν ότι θα δουν και κανένα να πέφτει, να κρεμάσουν πάνω του μια ευχή, μήπως κι αυτή βγει αληθινή. Πάω και κάθομαι δίπλα στη Μ., της οποίας η σκέψη προφανώς ταξιδεύει μακριά από αυτό το όμορφο μπαλκονάκι. Ο Α., με το που ακούει τις πρώτες νότες που έβγαιναν από το στερεοφωνικό του Σ., σχολιάζει δυνατά.."Ωωω.. ρε Τ. τίποτα άλλο δεν μπορούσες να βάλεις? Θα μας πάρει ο ύπνος!". "Άντε ρε κοίτα τη δουλειά σου,μούργο!" του απαντάω εγώ. Ο Σ. μου χαμογελάει και μου κλείνει το μάτι. Εντάξει, δεν καρφώθηκε..Όλοι νόμιζαν ότι το CD το είχα βάλει εγώ, κι έτσι το "μυστικό του αίσθημα" μπορούσε ακόμη να παραμείνει μυστικό..

Το CD παίζει..και παίζει..Αλλά κανείς δε λέει να χορέψει! Κλασσική "ασφαλής" λύση? Οι φίλοι μας! Ο Σ. μου ζητάει να χορέψουμε, και παροτρύνει και τους υπόλοιπους να σηκωθούν να χορέψουν..Αυτή ήταν κλασσικά η μέθοδος που ακολουθούσες αν ήσουν οικοδεσπότης, είχες την άνεση να σηκώσεις κόσμο να χορέψει, και κατάφερνες τελικά να φτάσεις στην αγκαλιά του/της εκλεκτού/εκλεκτής της καρδιάς σου..

Το παράδειγμά μας ακολουθούν και μερικοί ακόμη της παρέας..και η "πίστα" γεμίζει από φιλαράκια που χορεύουν, πιασμένα από τη μέση..αντί για "ηλεκτρισμό", η ατμόσφαιρα χαρακτηρίζεται από μουρμουρητά, κουβεντούλες, σχόλια..οτιδήποτε μπορεί να σκαρφιστεί καθένας για να περάσει το 4άλεπτο που κρατούσε συνήθως ένα τραγουδάκι, και να επιστρέψει στην καρέκλα του..

Το τραγούδι τελειώνει..Επιστρέφουμε στη βεράντα, και ο Σ. βάζει τα δυνατά του για να ζητήσει από τη Μ. να χορέψουν τον επόμενο χορό."M. θέλεις να χορέψουμε?".. Κάνω να καθήσω κι εγώ στην καρέκλα, και πριν προλάβω να καθήσω, ο Α. σηκώνεται και μου κάνει νόημα να κατευθυνθώ και πάλι προς την πίστα. "Μπήκε στο νόημα", σκέφτομαι κι εγώ και τον ακολουθώ..

Οι πρώτες νότες ξεκινούν..

Το φεγγάρι αντανακλάται τώρα στο μαρμάρινο πάτωμα του σαλονιού, και φωτίζει με ένα γλυκό χρώμα τα πρόσωπά μας. Το αεράκι μας χαϊδεύει γλυκά, και η μελωδική φωνή του John Michael Montgomery μας βάζει στο κλίμα. Ο Α. με πιάνει από τη μέση. Εγώ από τους ώμους. Συνηθισμένοι σε αυτά τα τόσο γλυκά μπλουζ, πιάνουμε την κουβεντούλα. Κάθε φορά που ο Σ. κοιτάει προς το μέρος μας, του κλείνω το μάτι. "Για λέγε, τί παίζει με αυτούς?" με ρωτάει ο Α. και μου δείχνει τη Μ. και τον Σ. που χορεύουν δίπλα μας! Εγώ έκανα το βλάκα - συμφωνία με τον Σ. να μην πω τίποτα σε κανέναν! "Έλα που μου κάνεις εμένα την πάπια! Αλλού αυτά, εγώ σε ξέρω καλά!" μου απαντάει ο Α. Όντως, με ξέρει..Κολλητοί τόσα χρόνια, έχει μάθει να διαβάζει την αλήθεια και το ψέμα στο βλέμμα αλλά και τη φωνή μου! "Βρε, κοίτα τη δουλειά σου!" του λέω εγώ και τον κόβω. Σφίγγει τα χέρια του γύρω από τη μέση μου λίγο περισσότερο. Αναπνέει αργά δίπλα στο λαιμό μου..Αχ, τι ωραία που μυρίζει το άρωμά του..και αυτή η μπλούζα που φοράει, "εμφάνιση" ή πώς την λέει από κάποια ποδοσφαιρική ομάδα, έχει τόσο ωραία αίσθηση.. Δε μιλάμε..Σιωπή..Περίεργη σιωπή..

Ηλεκτρισμός είναι αυτό που διακρίνω στην ατμόσφαιρα? Ή είναι ιδέα μου?..

"
I see the questions in your eyes

I know what's weighing on your mind

But you can be sure I know my part..

"

Λίγο προτού το τραγούδι τελειώσει, η σιωπή πρέπει να σπάσει! Η λογική δίνει τη θέση της σε..σε τί αλήθεια? Σκίρτημα ήταν αυτό που ένιωσα? Μα για τον Α.? Αν είναι δυνατόν!.. "Πάντως, να πεις του φίλου σου ότι δεν έχει καμιά ελπίδα με την Μ. !" μου λέει και καθώς γυρίζω να κοιτάξω το άλλο ζευγάρι που χορεύει δίπλα μας, τα βλέμματά μας συναντιούνται.. ξανά σιωπή..του χαμογελάω.. "Άντε ρε!" του λέω, και του δίνω μια φιλική φάπα..

Το τραγούδι τελειώνει..επιστρέφουμε στην βεράντα, και η βραδιά συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα..Μα, συνέβη άραγε κάτι? Μου φάνηκε? Λες? Μπα..
Ο Α. γυρνάει στην αντροπαρέα, και αρχίζει να σχολιάζει δυνατά "άντε, θα βάλετε κανένα λαϊκό να ξυπνήσουμε?"..

Μετά από εκείνο το πάρτυ, ακολούθησαν κι άλλα μπλουζ, πολλά! Πάντα με αστεία, με πειράγματα, σε φιλική πάντα διάθεση!
Εκείνος ο χορός, όμως, κάτι είχε αλλάξει..

Τελευταία μέρα..

..του καλοκαιριού!

Πάει κι αυτό..έτσι απλά, σαν άνεμος, πέρασε! Μας χάιδεψε, μας έδωσε νέα πνοή, μας ταξίδεψε,
μας δρόσισε, μας έκαψε..

Πολλοί γύρισαν σήμερα στα γραφεία τους, με τη μουτσούνα τους ως το πάτωμα, που το καλοκαιράκι, αυτό το όοοομορφο γλυκό καλοκαιράκι, είναι πλέον πίσω κι όχι μπροστά!
Αχ βρε καλοκαιράκι, γιατί να περνάς τόσο γρήγορα? Περάσαμε μήνες ολόκληρους να σε περιμένουμε, να σε σχεδιάζουμε, να σε ονειρευόμαστε..και εσύ, τόσο άκαρδα, φεύγεις! Και πού πας? Όχι πες μου! Πού πας? Πού θα βρεις καλύτερα?

Αλλά, θα μου πεις, αν δε φύγεις, τότε πώς θα ξανάρθεις? Αν δε μας λείψεις, πώς θα σε εκτιμήσουμε? Αχ βρε καλοκαιράκι, μην με παρεξηγείς..Είναι που φέτος ήσουν πιο μοναδικό και πιο ξεχωριστό από κάθε άλλη φορά, και δε θέλουμε να σε αποχωριστούμε!... :(

Με γεμάτη καρδιά λοιπόν, σε χαιρετάμε..και ανανεώνουμε το ραντεβού μας, καλά νά'μαστε, για του χρόνου..Θα σε περιμένουμε!!!!!!!!! :) :) :)